. . . . Δρ. ΑπαραδεΧτος

2011-11-25T18:52:00.001+02:00

Malinconia, Ninfa gentile,

la vita mia consacro a te.

I tuoi piaceri chi tiene a vile,

ai piacer veri nato non è.

Fonti e colline, chiesi agli Dei,

m'udirò alfine, pago io vivrò.

Né mai quel fonte co' desir miei,

né mai quel monte trapasserò.

Dr Nicht akzeptabel

2011-09-23T21:16:00.004+03:00

Παρότι οι λιγοστοί κάτοικοι της κωμόπολης του Κλάινσταντ δε ξέχασαν ούτε για μια στιγμή όσα διαδραματίστηκαν τα μεσάνυχτα της 23ης προς 24η Μαΐου του 1935, ποτέ και κανείς τους δε μίλησε. Μόνο οι προεστοί, οι κολώνες της μικρής αυτής κοινωνίας, φρόντισαν να μη σβηστεί απ΄ τη μνήμη των επόμενων γενεών η απειλή με τη φοβερή μορφή του Δόκτορα Νιχταξεπτάμπελγκερ. Και όταν οι πρωτότοκοι γιοί τους έφταναν στο 21ο έτος της ηλικίας τους, κατά τη διάρκεια μιας σεμνής τελετής - μύηση την αποκαλούσαν -, τους εμπιστεύονταν το μυστικό του δόκτορα. Το μυστικό όμως διέρρευσε χάρη στον Φραγκίσκο Δε Σουάτσκοπφ, τρίτο κατά σειράν υιό του Ανατόλ Δε Σουάτσκοπφ, στον οποίο το αποκάλυψε ο πρωτότοκος αδελφός του έναντι επτά χρυσών λουδοβικίων. Όμως ο Φραγκίσκος, γνωστός στους κοσμικούς κύκλους της μεταπολεμικής Αυστρίας και ως Φράνκυ Δε Σοντομίτενστάιν, δεν κράτησε το στόμα του κλειστό. Αποκάλυψε το μυστικό του Δόκτορα Νιχταξεπτάμπελγκερ στον εραστή του τον Ευγένιο Πφέρντ, ο οποίος το είπε στον ξάδελφό του τον Αδόλφο Άϊνσμπάιν που το είπε στον γιο ενός φίλου του αγνώστων λοιπών στοιχείων, που το εμπιστεύτηκε στον Πιέρο Παρόλε που ήταν Ιταλός και κωφάλαλος. Γι΄ αυτό και του το εμπιστεύτηκε γραπτώς σε μια περγαμηνή, γραμμένη σε σχεδόν άπταιστα, με λίγα μόνο συντακτικά λάθη, λατινικά. Την περγαμηνή αυτή, την αγόρασα μια βροχερή μέρα στο μοναστηράκι, και μετά από πολλές ώρες σκληρής εργασίας κατάφερα να την μεταφράσω παραδίδοντάς την στον φίλο μου τον Σούλη Τειχαίο που ομιλεί απταίστως την Λατινική. Ο Σούλης κατ΄ αρχάς με διαολόστειλε για τα συντακτικά λάθη, αλλά κατόπιν δύο περίπου ωρών μου παρέδωσε το κείμενο, το οποίο με τη σειρά μου παραδίδω στην ιστορία . Ιδού λοιπόν τα έργα και οι μέρες του δόκτορα Νιχταξεπτάμπελγκερ που σε ελεύθερη μετάφραση μπορεί και να σημαίνει ΔόΧτωρ ΑπαράδεΧτος.

Από καιρό γνωρίζαμε ότι ο δόκτωρ κάτι ετοίμαζε. Είχε κλειστεί στον πύργο του και είχε απολύσει όλο το προσωπικό. Τα ήσυχα βράδια ακούγονταν απ΄ τον πύργο ουρλιαχτά και οι γυναίκες της κωμόπολης ξενυχτούσαν και σκλήριζαν. Και ήταν φανερό πως ο διαβολικός δόκτορας Νιχταξεπτάμπελγκερ κάτι μαγείρευε στον πύργο του. Ο πεταλωτής μάλιστα έλεγε πως τον έβλεπε τα σκοτεινά βράδια να τριγυρνά στο νεκροταφείο, αψηφώντας το χιονιά. Ο γανωματής είπε πως τον είδε να αιωρείται τρεις ίντσες πάνω απ΄ το έδαφος. Και μια πόρνη, η μοναδική που είχε απομείνει στην κωμόπολη γιατί έτυχε να είναι ψυχοκόρη του ενεχυροδανειστή, είπε πως τα μεσάνυχτα μεταμορφωνόταν, από τη μέση και κάτω, σε άλογο. Έτσι, με σχεδόν συνοπτικές διαδικασίες, οι προεστοί συγκάλεσαν το κραταιό συμβούλιο των προεστών και προεδρεύοντος του φαρμακοτρίφτη αποφάσισαν να φέρουν τον αιδεσιμότατο Βόρτε Ντες Γκλάουμπενς προκειμένου να ξορκίσει το κακό. Μα ούτε και οι γυναίκες έμειναν με δεμένα τα χέρια. Και κάθε βράδυ μαζεύονταν στον γυναικωνίτη του καθεδρικού ναού που ήταν δίπλα στον πύργο του δόκτορα και προσεύχονταν. Μερικές μάλιστα, έμεναν εκεί μέχρι τα ξημερώματα. Όταν επιτέλους έφθασε στο Κλάινσταντ ο αιδεσιμότατος Βόρτε Ντες Γκλαουμπενς, το πρώτο που έκανε ήταν να επισκεφθεί τον πύργο του Νιχταξεπτάμπελγκερ. Και φυσικά ο οικοδεσπότης δεν του άνοιξε. Όμως, ενώ ο αιδεσιμότατος περίμενε υπομονετικά μπροστά στην βαριά σιδερένια εξωτερική πόρτα με τον θυρεό του δόκτορα, μια χάρτινη ροζ σαΐτα προσγειώθηκε στα πόδια του. Και στο ροζ χαρτί απ΄ το οποίο είχε φτιαχτεί η σαΐτα, υπήρχε κάποιο μήνυμα. Όταν λίγο αργότερα συγκεντρώθηκαν οι προεστοί στην αίθουσα βιμπροφώνου του δημαρχείου, ο αιδεσιμότατος ξεδίπλωσε τη σαΐτα και διάβασε προσεκτικά το σημείωμα του δόκτορα. Κατόπιν πρασίνισε, κιτρίνισε και τελικά κοκκίνισε αρμοδίως, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία μια ήταν όλοι τους βέβαιοι πως το κόκκινο χρώμα που έβαφε τα μάγουλά του Βόρτε Ντες Γκλαουμπενς οφειλόταν στα τρία λίτρα μοναστηριακής μπύρας που είχε στο μεταξύ καταναλώσει. Και τον ρώτησαν τι έγραφε το σημείωμα το οποίο είχε κρύψει βιαστικά στον κόρφο του. “Τίποτα σπουδαίο.” είπε ο αιδεσιμότατος. “Μόνο να μην τον ενοχλούμε διότι απειλεί πως θα καλέσει τους φίλους του τα δαιμόνια δια να μας τιμωρήσει. Προτείνω δια κάποιο διάστημα, μέχρι να ξορκίσω το κακό βρε αδερφέ, να μην βγαίνετε απ΄ τα σπίτια σας μετά τις δέκα και τριάντα δύο το βράδυ. Στο μεταξύ θα ετοιμάσω κάποιες προσευχές αρρένων και μερικές θηλέων δια να προσεύχεσθε. Δια κάθε προσευχή, επειδή θα χρειαστούν πολλές, θα σας χρεώσω μόνον 15 καπίκια, ....και φυσικά τα χρήματα θα τα αποστείλω ως δωρεά στο κολλέγιο κορασίδων που εποπτεύει ο ίδιος ο Φίρερ, δια τους ιερούς σκοπούς του.” Και πράγματι σε λιγότερο από 12 ώρες παρέδωσε 25 προσευχές αρρένων και 38 θηλέων ειδικά φτιαγμένες για την περίσταση. Όταν μάλιστα έμαθε πως οι κυρίες του Κλάινσταντ μαζεύονταν κάθε απόγευμα στον καθεδρικό, χάρηκε και πήγε ο ίδιος προκειμένου να τους παραδώσει ιδίαν αυτού χείρα τις 38 προσευχές θηλέων και να τις συγχαρεί δια το θάρρος τους. Και τους έδωσε την εντολή να ξεκινούν τις προσευχές τους κάθε βράδυ στις δέκα και τριάντα πέντε και να τελειώνουν προ της ανατολής του ήλιου. Όλες τους! Όμως πέρασαν τουλάχιστον δύο μήνες και παρά τις προσευχές τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ο δόκτωρ Νιχταξεπτάμπελγκερ συνέχισε να κρύβεται στον πύργο του, οι άνδρες να κλείνονται στα σπίτια τους στις δέκα και τριάντα δύο, οι γυναίκες να κάνουν ολονυχτίες στον καθεδρικό και ο γανωματής να επιμένει πως ο δόκτωρ υπερίπταται. Στο μεταξύ, με τη σύμφωνη γνώμη του αιδεσιμότατου, έκαψαν δύο μάγισσες, δηλαδή τη σύζυγο του φούρναρη, που παραδόξως ανήκε στους προεστούς, καθώς και την πεθερά του δάσκαλου. Και παρότι η ζωή του δάσκαλου και του φούρναρη κάπως βελτιώθηκε, ο δόκτορ παρέμενε άφαντος και επικίνδυνος ενώ τα ουρλιαχτά που κάθε βράδυ ακούγονταν απ΄ τον πύργο του πολλαπλασιάστηκαν σε ένταση, πυκνότητα και συχνότητα. Έτσι, οι προεστοί -πλην δασκάλου και φούρναρη – άρχισαν να αμφισβητούν τις ικανότητες του Γκλάουμπενς και να ξεχνούν πως είχε μια συστατική επιστολή απ΄ τον ίδιο τον Χίμλερ. Σε αυτό μάλιστα το σημείο θα πρέπει να σημειωθεί πως οι κάτοικοι του Κλάινσταντ ήσαν ανέκαθεν ρέμπελοι και αντιδραστικοί στις καθεστωτικές διαταγές. Λέγεται μάλιστα πως μερικούς αιώνες πριν, είχαν αθετήσει εντολή να παλουκώσουν όλους τους ουγενότους της περιοχής, παλουκώνοντας μόνον ενενήντα εννέα αντιπαθητικούς τύπους που ενδεχομένως να ήσαν ουγενότοι. Ανάμεσα στους παλουκωμένους έτυχε να είναι η πεθερά του δήμαρχου και τέσσερις ακόμα πεθερές προεστών. Όμως κανείς δεν είχε την προνοητικότητα να παλουκώσει και την προπρογιαγιά του Νιχταξεπτάμπελγκερ με αποτέλεσμα ο εν λόγω δόκτορας να παραμένει ταμπουρωμένος στο σπίτι του και να υπερίπταται της γης κατά τρεις ολόκληρες ίντσες. Και έκαναν ένα ακόμα επείγον πλην μυστικό συμβούλιο δίχως να καλέσουν τον αιδεσιμότατο Και κατ΄ αρχάς συζήτησαν το θέμα της απουσίας των γυναικών τους τα βράδια. Οι γεροντότεροι ήσαν ευτυχείς και οι νεότεροι κάπως ενοχλημένοι. Κατόπιν έθεσαν το θέμα του δόκτορα και συμφώνησαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Με μία πρόχειρη εκτίμηση, κάθε προεστός μπορούσε άνετα να θυσιάσει από πέντε κολλήγους, σύνολον εξήντα τεμάχια. Ο δικολάβος έφτιαξε ένα πρόχειρο στρατηγικό σχέδιο και όλοι μαζί ενέκριναν την επίθεση στον πύργο του Νιχταξεπτάμπελγκερ. Και λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 23ης προς 24η Μαΐου του 1935 μαζεύτηκαν οι προεστοί με τα εξήντα αναλώσιμα τσιράκια τους στην κεντρική πλατεία, και ήταν έτοιμοι για όλα. Καθώς πέρασαν από τον καθεδρικό, άκουσαν τις γυναίκες τους που προσεύχονταν καθώς και τη φωνή του αιδεσιμότατου που έψελνε. Και πήραν θάρρος γιατί ήξεραν πως έχουν το θεό μαζί τους. Και μόλις έφτασαν στη βαριά σιδερένια εξωτερική πόρτα του Νιχταξεπτάμπελγκερ, άναψαν τους πυρσούς που κρατούσαν οι κολλήγοι, και έσπρωξαν τους κολλήγους που έσπρωξαν την πόρτα μέχρι που υποχώρησε. Σε αυτή την επιχείρηση σκοτώθηκαν μόνο 4 τερμάχια και όλοι μαζί ευχαρίστησαν το θεό που ούτε ένας προεστός δεν τραυματίστηκε. Κατόπιν πλησίασαν την κεντρική είσοδο του πύργου, ανέβηκαν τα εικοσιτέσσερα σκαλοπάτια, έσπασαν την πόρτα και έστειλαν πρώτα ένα τεμάχιο για να διερευνήσει τα ενδότερα. Σύντομα άκουσαν το τρελό γέλιο του και σκιάχτηκαν. Πέρασε ώρα και το τεμάχιο συνέχισε να γελά μα δε γυρνούσε πίσω. Και έστειλαν άλλα δύο και τα αποτελέσματα ήταν ίδια κι΄ απαράλλαχτα. Και αποφάσισαν να στείλουν όλους μαζί τους αναλώσιμους, ώστε με τους αναμμένους πυρσούς να κάψουν τον πύργο της κολάσεως. Και ακούστηκαν γέλια από πενήντα έξι τεμάχια κολλήγων. Γέλια σπαρταριστά. Τέτοια ήταν τα δαιμόνια του δόκτορα. Τόσο επικίνδυνα που εκαναν τους κολλήγους να γελούν. Μα ευτυχώς, απ΄ το πολύ το γέλιο, δύο τουλάχιστον κολλήγοι παραπάτησαν και οι πυρσοί τους έπεσαν στο ξύλινο πάτωμα. Και σύντομα ο πύργος τυλίχτηκε στις φλόγες. Και ξάφνου, σαν από θαύμα, είδαν οι προεστοί τις γυναίκες τους, να βγαίνουν τρέχοντας απ΄ τον πύργο. Και ήταν όλες τους γυμνές και αναμαλλιασμένες. Πίσω τους ακολουθούσε ο αιδεσιμότατος, γυμνός και αυτός μ΄ ένα σεντόνι να καλύπτει τον τεράστιο ανδρισμό του, και πιο πίσω οι κολλήγοι που συνέχισαν να γελούν απρεπώς. Και από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου, πήδηξε ο δόκτωρ Νιχταξεπτάμπελγερ μαζί με τρεις διαβολοσάτυρους, έτρεξε σ΄ ένα μαύρο Κάρμαν που είχε παρκαρισμένο δίπλα στην καστανιά λίγα μέτρα απ΄ το πηγάδι, γύρισε τη μανιβέλα, ξεκίνησε τη μηχανή και εξαφανίστηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα σαράντα χιλιομέτρων την ώρα στο πυκνό σκοτάδι του επαραπέρα δάσους. Και ήσαν όλοι όσοι βγήκαν απ΄ τον πύργο γυμνοί! Μα σαν εξαφανίστηκε ο διαβολικός δόκτορας με τα δαιμόνιά του, ο αιδεσιμότατος, τυλίχτηκε κάπως καλύτερα με το σεντόνι και άρχισε τις προσευχές. Και κάθε τόσο επαναλάμβανε δυνατά και αργά για να τον ακούσουν όλοι, τα παρακάτω λόγια: “Μόνο εσύ ξέρεις θεέ μου πως κατάφερε ο δαιμονισμένος να μεταφέρει εμένα το δούλο σου και τις τίμιες αυτές γυναίκες απ΄ το ναό στον πύργο του. Μόνο εσύ γνωρίζεις πανύψιστε πως κατάφερε να μας κλέψει τα ρούχα. Εμείς προσευχόμασταν και ξάφνου βρεθήκαμε στον κολασμένο τούτο τόπο δίχως τη θέλησή μας ύψιστε. Δοξασμένο τ΄ όνομά σου, κι΄ όποιος πει πως δε γίναν έτσι τα πράγματα, είναι καταραμένος και υπηρέτης του Νιχταξεπτάμπελγερ.” Και σταμάτησαν να γελούν οι κολλήγοι ενώ όλες μαζί οι γυναίκες κούρνιασαν στις αγκαλιές των αντρών τους που έκαναν το σταυρό τους και θαύμαζαν τον πύργο που καιγόταν. Κατόπιν, ο αιδεσιμότατος έδωσε την εντολή να παλουκώσουν όλους τους κολλήγους διότι πιθανόν να είχαν μολυνθεί απ΄ τα δαιμόνια του πύργου και έδωσε άφεση αμαρτιών στις γυναίκες που στο μεταξύ είχαν καλύψει τη γύμνια τους με τα πανωφόρια των ανδρών τους. Έτσι, σύσσωμο το τσούρμο των προεστών του Κλάινσταντ, έχοντας νικήσει τα δαιμόνια του δόκτορα, κίνησε το δρόμο της επιστροφής που οδηγούσε στις ενάρετες συζυγικές εστίες. Μα περνώντας απ΄ την εκκλησία, κατάλαβαν πως είχε γεμίσει δαιμόνια γιατί άκουσαν και πάλι τις προσευχές των γυναικών και τις ψαλμωδίες του αιδεσιμότατου. Και σκιάχτηκαν όλοι μαζί. Μα ευτυχώς, ο γενναίος αιδεσιμότατος κράτησε την ψυχραιμία του και πήγε μόνος και πάλεψε τα δαιμόνια. Και ακούστηκε ένας θεϊκός ήχος, κάτι σαν κλικ, και οι φωνές σταμάτησαν. Έτσι έγιναν τα πράγματα και το Κλάινσταντ επέστρεψε στους κανονικούς του ρυθμούς. Λίγο πριν φύγει για το Άουζβιτζ, ο αιδεσιμότατος χάρισε ένα μάγκνετοφον AEG μοντέλο Κ1 στο δήμαρχο αλλά κανείς δεν γνώριζε πως λειτουργεί και το πέταξαν στα σκουπίδια όταν, μετά από χρόνια, κυκλοφόρησε το πρώτο κασετόφωνο της ziemens. Όμως ο απαράδεκτος Δόκτορ Νιχταξεπτάμπελγκερ δεν βρέθηκε ποτέ και μπορεί ακόμα και σήμερα να κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Γι΄ αυτό οι γυναίκες των προεστών του Κλάινσταντ έχουν πάντα μια πλεξούδα σκόρδο ανάμεσα στα σκέλια τους, για να τις προστατεύει απ΄ τα δαιμόνια.

Αυτά γράφει το λατινικό κείμενο που έχω στα χέρια μου και ελπίζω ο δαιμονισμένος αυτός δόκτωρ να έχει πεθάνει πριν πολλά πολλά χρόνια και να μην είναι υπεύθυνος για τις γυμνές γυναίκες που κάθε τόσο συλλαμβάνονται και προσπαθούν μ΄ ένα σεντόνι να κρύψουν τη γύμνια τους.

Τομάζο Παγώνης

Αυτά περίπου είχα ήδη καταγράψει στις επτά και δεκαοχτώ της εικοστής πρώτης Απριλίου του δύο χιλιάδες και τρία. Κατόπιν γύρισα στο σπίτι μου, στην οδό Στησημόνου 1 στον πρώτο όροφο πάνω απ΄ το μίνι μάρκετ, μου έφτιαξα καφέ και στις οκτώ και είκοσι δύο περίπου άρχισα να διαβάζω το γραπτό μου. Στις οκτώ και τριάντα τέσσερα ακριβώς, το απέρριψα και το έριξα στον κάλαθο των αχρήστων αφού πρώτα το τσαλάκωσα συμβολικά πλην βίαια. Διότι εκείνη την εποχή δεν είχα χρήματα για καταστροφέα εγγράφων και απλώς τσαλάκωνα τα άχρηστα χαρτιά πριν τα πετάξω. Όμως ο ύπουλος και ραδιούργος δόκτορ απαράδεκτος, παρότι τσαλακωμένος με τον πλέον επίσημο τρόπο, περίμενε να βραδιάσει για τα καλά, και βγήκε χωρίς την άδειά μου απ΄ τα σκουπίδια. Λίγες μέρες αργότερα έφτιαξε το πρώτο του μπλογκ με τίτλο Dr Nichtakzeptabel and the city. Έκτοτε πιστεύει πως είναι αληθινός, πως υπάρχει δηλαδή, και μπλέκεται στα πόδια μου χωρίς αιδώ ο υπερήληξ. Περισσότερο απ΄ όλα με ενοχλεί που όταν φτιάχνω γεμιστά τρώει όλες τις ντομάτες και μου αφήνει τις πιπεριές.

τα νοερά ασώματα

2011-09-22T11:08:00.001+03:00

οδηγίες χρήσεως:

να διαβαστεί τραγουδιστά

στον παραδοσιακό ρυθμό

του ερωτόκριτου.

στα νοερά ασώματα που έστερξα μαζί της

η μούσ΄ αντίδωρο ζητά, πυρέσσουσα της κοίτης

στενάζει ανασαίνοντας, της συμφοράς θυσία

γυρεύει νεκροσέντονα και ιερή μανία

τα νοερά ασώματα, των ευμενίδων έξεις

της ίριδας υπόδουλα τα μάτια κι΄οι ορέξεις

κι η αθηνά ανήμπορη, να τις εξευμενίσει

στις ερινύες θήραμα τις νύμφες θα δωρίσει

αντίγραφα κακέκτυπα στην ίδια ιστορία

τα νοερά ασώματα σε νέα συγκυρία

σα χρώματα παράξενα κάποιας βωβής ταινίας

ασπρόμαυρης κατάμαυρης μονόχρωμης κι΄ αστείας

τα νοερά ασώματα στων λέξεων το σχήμα

γράφουν ταφόπλακες αισχρές στο αιώνιό τους μνήμα

σα χρώματα περήφανα μονόχρωμης παρέας

τα σκότη γίναν σχήματα ανείποτης ιδέας.

τα νεαρά τ΄ ασώματα που θέλει να κερδίσει

η μούσα είν ανήμπορη να τα διεκδικήσει

δόΧτωρ απαράδεΧτος

../..

multiple-choice question

τι θέλει να πει ο απαράδεΧτος του γιατρού;

α. ο απαράδεΧτος τραγουδά την αυτοκρατορία της ηδονής της οποίας είναι υπήκοος

β. ο απαράδεΧτος διαμαρτύρεται στη μούσα του γιατί έχει καιρό να του τραγουδήσει έμπνευση

γ. ο απαράδεΧτος ζήλεψε τη δόξα των μοδέρνων ποιητάδων και θέλησε να γίνει ένας απ΄ αυτούς

δ. όλα τα ανωτέρω

νεκρανάμνηση

2011-09-18T22:22:00.000+03:00

Β: σεισμός! είναι σεισμός!

Γ: πιθανόν. μα ίσως να ΄ταν η ιδέα μας.

Β: κοίτα τα φώτα, .... κουνιούνται!

Γ: το αυγουστιάτικο αεράκι έφταιγε.

Β: μπορείς να μου φέρεις μια κουβέρτα; κρυώνουν τα πόδια μου.

Γ: ναι! έκανε ψύχρα...

Β: μα είναι αύγουστος.

Γ: μπορεί να ήταν. τι σημασία είχε τώρα πια;

Β: είσαι σίγουρος πως είναι σεισμός;

Γ: μπορεί να ήμουν.. δε θυμάμαι. ακούω φωνές....

Β: μα τα φώτα...

Γ: υπήρχαν φώτα;

Β: που να θυμάσαι! πέρασε χρόνος από τότε...

Γ: από τότε; ... κι΄ εσύ που ήσουν.

Β: δίπλα σου είμαι. μα έμεινα εδώ και σ΄ έχασα.

Γ: έλα. ή μάλλον περίμενε. έρχομαι ...

Β: όχι στάσου ερχόμουν εγώ!

Γ: πότε; που έρχεσαι;

Β: εκεί που ήμασταν ερχόμουν. θυμάσαι;

Γ: ναι θυμάμαι!

Β: τι θυμόσουν;

Γ: όλα. κυρίως όσα θα γίνουν μετά.

Β: πως μπορούσες;

Γ: μπορώ. είναι θέμα χρόνου.

Β: δηλαδή δεν είχες φύγει;

Γ: όχι. εκεί είμαι τώρα...

Β: μα που ήσουν πριν; δε σε έβλεπα. μόνο τις φωνές που άκουγες άκουγα....

Γ: είμαι σ' αυτά που έρχονται...

Β: και δε φοβόσουν;

Γ: φοβάμαι!

Β: θυμάσαι αν ήταν σεισμός;

Γ: πιθανόν. τα φώτα κουνιούνται. θα μου φέρεις επιτέλους την κουβέρτα;

Β: είχα φέρει ξύλα. ... και πέτρες.

Γ. ... και χώμα.

Η Βανέσα και ο Γκέραρντ Ντιμόντ βρέθηκαν ακριβώς 3 μέρες και 7 ώρες μετά τον κυρίως σεισμό της 7ης Αυγούστου στα χαλάσματα της πολυκατοικίας στον αριθμό 3 της οδού Χόλι Τιτρέϊκταϊς. Ο παραπάνω αυθεντικός διάλογος μαγνητοφωνήθηκε αρμοδίως απ΄ τους διασώστες, λίγο πριν τους απεγκλωβίσουν από τόνους πέτρας, ξύλου και χώματος που τους είχαν καταπλακώσει. Την τελευταία τους πνοή άφησαν με τέλειο συγχρονισμό στις 12.34 της ίδιας μέρας.

δια τα κακά που έκανες σε συγχωρώ (?)

2011-09-17T00:16:00.003+03:00

Σύμφωνα με την Hannah Arendt, η ενεργός ζωή (vita activa) αποτελείται από τρεις κυρίως δραστηριότητες. Ενασχόληση, εργασία και δράση. Και στην ενεργό ζωή υπάρχουν τέσσερις διαφορετικοί βίοι (βασίλεια). Ο πολιτικός, ο κοινωνικός, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός.

Στην αρχαία Ελλάδα οι ελεύθεροι πολίτες ήταν ενεργοί πολίτες. Ο Αριστοτέλης προσδιόριζε τον άνθρωπο ως πολιτικό ζώο "ὁ ἄνθρωπος φύσει πολιτικόν ζῶον". Όμως ο προσδιορισμός αυτός σιγά σιγά υποβαθμίστηκε και ο άνθρωπος ξέπεσε σε κοινωνικό και ουχί πολιτικό ζώο.

Ενασχόληση είναι όλα εκείνα τα οποία επαναλαμβάνονται κατά τη διάρκεια της ζωής, δίχως αρχή και τέλος και έχουν αιτία την ανάγκη. Δηλαδή την τροφή, την στέγη καθώς και την διατήρηση και την διαιώνιση του είδους. Η ενασχόληση λαμβάνει χώρα στον ιδιωτικό κυρίως βίο. Όμως, καθώς ο άνθρωπος ξέπεσε από ζώο πολιτικό σε ζώο κοινωνικό, η ενασχόληση αφορά πλέον και τον κοινωνικό βίο. Εργασία είναι όλα εκείνα τα οποία παράγουν έργο και έχουν αρχή και τέλος. Η εργασία αφορά τον κοινωνικό και τον δημόσιο βίο μια και τα έργα που παράγει, (υπηρεσίες, αγαθά, κτίρια κλπ.) απευθύνονται σε όλους. Τέλος, δράση είναι οι πράξεις και τα ανδραγαθήματα των ανθρώπων. Και όπως είναι φυσικό, η δράση αφορά τον πολιτικό κυρίως βίο, ... δηλαδή τον δημόσιο βίο της σύγχρονης εποχής.

Και είναι φανερό ότι η ενεργός ζωή (vita activa) διαφοροποιείται αλλά συμπληρώνεται από τον στοχαστικό (φιλοσοφικό) του καθενός βίο (vita contemplativa).

Μα ενώ η ενεργός ζωή (vita activa) με τις δραστηριότητες και τα βασίλειά της αποτελεί την πραγματική υπόσταση του ανθρώπου, ο στοχαστικός βίος και η φιλοσοφική διάθεση μπορούν να προσδώσουν ιδιαίτερη αξία στην ύπαρξη και να συνεισφέρουν σε όλες τις μορφές του βίου (βασίλεια). Πολλές μάλιστα φορές, όταν οι στοχασμοί γίνονται δράση παράγωντας έργο στον πολιτικό και δημόσιο βίο, τότε η vita contemplativa, επαναφέρει τη φύση του ανθρώπου στη διάσταση του πολιτικού ζώου.

Όμως, όλα αυτά που αφορούν εμάς τους απλούς ανθρώπους είναι άραγε αληθή για τους καλλιτέχνες;

Μπορεί ένας άνθρωπος που έχει αποτύχει ως πολιτικό ζώον στην ενεργό ζωή, ή που δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτήν, να γίνει πρότυπο και φάρος για την ενεργό ζωή των άλλων μέσα από το καλλιτεχνικό του έργο; Μπορεί ένας “ανενεργός” πολίτης να εμπνεύσει με το καλλιτεχνικό έργο του τα πολιτικά ζώα; Μπορεί ένας καλλιτέχνης να αδιαφορεί για τον πολιτικό, τον κοινωνικό, τον δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο του; Μπορεί ένας καλλιτέχνης να είναι μικροπρεπής, αδιάφορος, δειλός, μικροαστός, άπληστος, .... και όμως το έργο του να είναι εμπνευσμένο και να αποτελεί έμπνευση και για τους άλλους; Είναι δυνατόν η vita contemplativa να αποτελεί μοναδική βάση στη δραστηριότητα της εργασίας και να γίνεται δράση με τη μορφή της τέχνης; Είναι δυνατόν κάποιος που αδιαφορεί για τον δημόσιο και τον πολιτικό βίο του, που αφήνει τον ιδιωτικό του βίο έρμαιο της ανάγκης και ξοδεύει τον κοινωνικό του βίο σε αναξιοπρεπείς ενασχολήσεις, ... να παράγει καλλιτεχνικό έργο μεγάλης αξίας;

Παρότι η ιστορία έχει αποδείξει πως ναι, κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, παρακαλείσθε όπως συνδράμετε τις σκέψεις του πτωχού απαράδεΧτου διά στοχασμών υπό μορφήν σχολίων....

υγ. πάλι στην επαιτεία στοχασμών βγήκα .... ας όψετα η σκρόφα η ανάγκη....

μια θεϊκή εικόνα

2011-09-04T23:35:00.007+03:00

Angel of the Revelation, ca. 1803–5, William Blake (British), Watercolor, pen and black ink, over traces of graphite (14.81.1) Source:William Blake (1757–1827) | Thematic Essay | Heilbrunn Timeline of Art History | The Metropolitan Museum of Artt

αναλγησία στην ανθρώπινη καρδιά

φθόνος στ΄ ανθρωπινό το πρόσωπο

φόβος, στου θείου την ανθρώπινη μορφή

συγκάλυψη, τ΄ ανθρωπινό το προσωπείο

σφυρήλατο, το προσωπείο, σίδερο

πύρινη, η μορφή τ' ανθρώπου, υψικάμινος

καμίνι, το πρόσωπό του, σφραγισμένο

κι αχόρταγο φαράγγι η καρδιά του

William Blake (28 November 1757 – 12 August 1827)

ατελής και προκατειλημμένη μετάφραση εκ του πρωτοτύπου, υπό του άλτερ ίγκο του δόΧτωρα, με το, εκ της αστυνομικής ταυτότητος δανεισμένο, ψευδώνυμο “τομάζο παγώνης”

±±±

... το ανθρώπινο σώμα δεν ξεχωρίζει απ΄ την ψυχή γιατί αυτό που αποκαλούμε σώμα δεν είναι παρά ένα μέρος της ψυχής που γίνεται διακριτό από τις πέντε αισθήσεις, τις κύριες δηλαδή εισόδους της ψυχής σε αυτή την περίοδο.

William Blake

εγκλωβισμένος

2011-09-03T01:59:00.001+03:00

Έχουν περάσει τρεις μέρες από το σεισμό και είμαι ακόμα εγκλωβισμένος. Νιώθω πως είμαι έτσι, εδώ και χρόνια.... Σίγουρα ήταν σεισμός! Νομίζω... Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Πάντως τρεις μέρες πέρασαν οπωσδήποτε. Έτσι πιστεύω. Αυτή η μικρή χαραμάδα που αφήνει την ακτίνα του ήλιου να τρυπώνει στον περιορισμένο χώρο της φυλακής μου, έχει ανάψει και έχει σβήσει περίπου τρεις φορές. Σχεδόν ούτε μία λιγότερη.

Η αίσθηση του χρόνου είναι περίεργη εδώ μέσα.... ή μήπως εδώ κάτω; Πριν λίγο βρισκόμουν στον 27ο όροφο. Στο γραφείο μου. Σε ποιον όροφο είμαι τώρα; Πόσο χαμηλά έχω πέσει; Το μόνο που θυμάμαι είναι οι σειρήνες. Και μετά ο χώρος που μίκρυνε. Τόσος δα έγινε....

Φωνάζω μα δε μ΄ ακούει κανείς. Και μετά βαριέμαι να φωνάζω και περιμένω υπομονετικά. Και μετά ουρλιάζω...

Μα τι διάβολο. Στο Μανχάταν είμαι. Δεν εκτοξεύτηκα στην άκρη του κόσμου.

Η βαριά ξύλινη πόρτα που χωρίζει το γραφείο μου απ΄ τους άλλους, μ΄ έχει φυλακίσει. Προφανώς πίσω της είναι τα συντρίμμια... Μα δεν έχω παράπονο. Ο εγκέλαδος μου φέρθηκε καλά. Στο γραφείο μου με εγκλώβισε... Δεν έχουν όλοι γωνιακό γραφείο. Ίσως γι΄ αυτό να άντεξε. Επειδή είναι γωνιακό...

Σίγουρα ήταν σεισμός. Νομίζω. Τι άλλο θα μπορούσε να μ΄ εγκλωβίσει στα χαλάσματα; Χίλιες φορές προσπάθησα να γυρίσω το κλειδί για ν΄ ανοίξω αυτή την πόρτα, ... τίποτα. Το γυρνάω από δω, από κει,... τίποτα. ... Λες και μου δώσαν λάθος κλειδί. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να ελευθερωθώ,... αδύνατον. Δε μπορώ να ξεφύγω αλλά δεν έχω παράπονο. Το γωνιακό γραφείο μ΄ έσωσε....

Απ΄την πρώτη στιγμή του εγκλωβισμού μου το ήξερα. Είμαι χωμένος στα χαλάσματα. Και σίγουρος πως μετά από λίγη ώρα θα με βρουν, αρχίζω να βαριέμαι... Έτσι για να περάσει η ώρα, τρώω σχεδόν όλους τους ξηρούς καρπούς που έχω στο δεύτερο συρτάρι του γραφείου μου. Πίνω και τέσσερα πέντε λίτρα νερό. Ευτυχώς έχω κι΄ άλλες προμήθειες. Και κάθε τόσο, ... αναγκάζομαι να απαλλαχτώ απ΄ τα υγρά που διύλισαν τα νεφρά. Τώρα χρησιμοποιώ μία γωνιά του τοίχου. Νομίζω. Την πρώτη φορά χρησιμοποίησα τον δερμάτινο καναπέ μπροστά απ΄ το γραφείο μου. Αργότερα, όταν ένιωσα κουρασμένος και θέλησα να ξαπλώσω, ... το μετάνιωσα. Και από τότε ο καναπές μένει στεγνός. Σχεδόν.

Τη δεύτερη μέρα νιώθω πανικό. Είναι κι΄ αυτά τα απόβλητα του παχέος εντέρου ... Μα ο χώρος έχει μικρύνει. Η γωνιά που έχω για τα υγρά και τα στερεά απόβλητα είναι τόσο κοντά μου. Μέσα στον ίδιο μου το χώρο. Σχεδόν πάνω μου. Κι΄ αν δε με βρουν; Αν ήταν πυρηνική έκρηξη; Αν είμαι ο μόνος ζωντανός στο Μανχάταν; Μαζεύω ότι υπάρχει φαγώσιμο και το χωρίζω σε μερίδες. Ένα κρακεράκι, ένα φιστίκι και πέντε καραμέλες για κάθε μέρα. Μπορώ να ζήσω για πέντε μέρες ακόμα. Το νερό, ένα λίτρο τη μέρα, φτάνει ενδεχομένως για επτά ημέρες ακριβώς. Τι να είναι πίσω απ΄ τα χαλάσματα; Ζωντανοί ή νεκροί; Μήπως εγώ πέθανα; Έτσι είναι ο θάνατος; Και γιατί θάφτηκα σ΄ αυτό το γραφείο;

Σήμερα είναι η τρίτη μέρα και με έχουν ζώσει περίεργες σκέψεις. Το γωνιακό γραφείο το κατέκτησα με την αξία μου. Έτσι πιστεύω! Ίσως ο Τζον θα μπορούσε να είναι στη θέση μου. Που να είναι άραγε ο Τζον; Επιβίωσε απ΄ το σεισμό; Το γραφείο του είναι δύο ορόφους κάτω απ΄ το δικό μου ... μπορεί και να στηρίζομαι πάνω στο πτώμα του Τζον ... ίσως τον έλιωσα. Μα ήταν σεισμός; Δε θυμάμαι να κουνήθηκα... Μόνο τη σειρήνα θυμάμαι. Και τα χαλάσματα γύρω μου που με πνίγουν από καιρό. Είμαι εγκλωβισμένος μέσα σ΄ ένα σχεδόν ανέπαφο γραφείο. Πνίγομαι απ' τη βρώμα των περιττωμάτων μου... Νιώθω λες και κάποιος με ταρακουνάει. Μετασεισμός;

... ξαφνικά είμαι ξαπλωμένος σ΄ ένα φορείο. Μ΄ έχουν σκεπάσει με μια γκρι κουβέρτα. Μια ελάχιστη χαραμάδα στα βλέφαρα είναι αρκετή για να δω καθαρά. Κοντά μου, μια ντουζίνα υφιστάμενοι, ... συζητούν για μένα. Δίπλα μου ακριβώς δύο τύποι αναπνέουν πίσω από λευκές μάσκες. Με ταρακουνάν και με σιχαίνονται. Δε θα ανοίξω τα μάτια . Θέλω να τους ακούσω. Να κρυφακούσω. Κάτι λένε για μένα. Κάτι απ΄ αυτά που αν ήμουν μπροστά δε θα τα έλεγαν.... Ήρθαν απ΄ τα χαλάσματα. Ήρθαν μέχρι εδώ που είμαι εγκλωβισμένος και μιλάνε για μένα....

Πως τα κατάφερε; Έφαγε μισό κιλό φιστίκια, ήπιε πέντε λίτρα νερό, χέστηκε πάνω του, κατουρήθηκε...
Και όλα αυτά σε δέκα; δεκαπέντε λεπτά; Δεν χρειάστηκε παραπάνω για να σπάσουμε την πόρτα...
Καλά, δεν τον ειδοποίησαν πως είναι άσκηση;
Δεν πρόλαβαν. Λιποθύμησε ο μαλάκας μόλις άκουσε τη σειρήνα.
Και την πόρτα πως την κλείδωσε λιπόθυμος; Τα ουρλιαχτά; Κι΄ αυτά λιπόθυμος;
Ξέρω γω πως τα κατάφερε ο μαλάκας; όπως έφαγε τους ξηρούς καρπούς ,... όπως ήπιε το νερό. Ξέρω γω;
... Ξαναρίξε το φακό στα μάτια του. ... Ζει ή πέθανε ο χέστης;
Κοίτα εδώ! Πάνω στο γραφείο του. Έχει χωρίσει τις καραμέλες σε μερίδες...
Πως πρόλαβε να κάνει τόσες πολλές παπαριές σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα;

εις μνήμην γραμματικής τζαρτζάνου

2011-09-01T11:37:00.003+03:00

αγαπάω, γερνΑΩ / διψάω, αναζητΑΩ / πετάω, εκτιμΑΩ /... έτσι τα θέλω / περισπώμενα /διφορούμενα / δίχως περικοπές / δίχως λειάνσεις στις γωνιές / ενεργητικά / αρκούντως επιθετικά / με άλφα και ωμέγα / με αρχές στο τέλος και τέρμα τις αρχές τους.

απ΄ τα συνηρημένα, το κρατώ / κι εκείνο το σιωπώ / κληρονομιά αφήνω.

... έτσι για να με θυμούνται όπως ποτέ δεν ήμουν....

ματαιόδοξες σκέψεις ερασιτέχνη κηπουρού

2011-08-31T00:26:00.000+03:00

...ήταν μια χούφτα σπόροι θαμμένοι στο χώμα μιας γλάστρας, που συνάντησαν το νερό και τον ήλιο. Και σύντομα οι σπόροι σάπισαν. Μα ξάφνου στήθηκαν αλχημικά εργαστήρια που με φιλοσοφική λίθο τον ήλιο μετουσίωσαν τ΄απομεινάρια της αποσύνθεσης σε ζωή . Και αναστήθηκαν οι σπόροι. Ρίζωσαν και ψήλωσαν. Και γέμισαν τα ψηλώματά τους με πράσινα φύλλα. Κι΄ έφτιαξαν εντός τους αγωγούς, για να μεταφέρουν τις πρώτες ύλες της γης από τις ρίζες μέχρι τα εργαστήρια της μετουσίωσης. Κι΄ είχαν πηγή ενέργειας, ανάσα και μοναδική τροφή, τον ήλιο. Και συνέχισαν να μετουσιώνουν χώμα και νερό σε πράσινα φύλλα.

Κι΄ ήρθε η ώρα της ωριμότητας και τα φύλλα βρέθηκαν στο πιάτο. Το θαύμα της μετουσίωσης, το δώρο της φιλοσοφικής λίθου, ανακατεμένο με λάδι και ξύδι. Πιπεράτη, αρωματική, πικρή σαλάτα Ρόκα!

Κι ο ματαιόδοξος πίθηκος, περήφανος για τη συγκομιδή της "σποράς" του, γεύεται τον καρπό του έρωτα του ήλιου με τη γη, παίρνει ενέργεια, και διαιωνίζει το είδος του για να συνεχίσει να τρέφεται με όσα ο έρωτάς θα γεννήσει.

...

Μα σαν χορτάσει, τις σκέψεις μετουσιώνει σε λέξεις που γίνονται προτάσεις που αναρτώνται στο διαδίκτυο, ... για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία που τρέφεται απ΄ τα σχόλια.

Κι΄ έτσι, καταντούν κι΄ οι δυο τους, σαρκίο και ματαιοδοξία, χορτάτοι. Το σαρκίο χάρη στις αλχημείες ήλιου και γης, και η ματαιοδοξία χάρη στις αλχημικές λέξεις των σχολιαστών που τρέφουν το σαρκίο τους με τις αλχημείες ήλιου και γης.

στον άγνωστο φίλο που κάνει ασκήσεις αντι-ματαιοδοξίας...

ούτε ένα...

2011-08-30T01:48:00.002+03:00

ούτε ένα απ΄ τα αγαπημένα μου μπλογκς δεν αναφέρθηκε στο νέο ταξίδι του μοναδικού πολιτικού που θάθελα νάχα φίλο.

και παρότι δεν είμαι καλός σ΄ αυτά,

παρότι άλλους περίμενα να πουν δυο λέξεις να ταιριάζουν

έστω και καθυστερημένα, ...

θα γράψω τις μόνες που κατάφεραν να γίνουν πρόταση λέξεις,,,

καλό σου ταξίδι Λεωνίδα

εις το επανειδείν

υ.γ. Αλέκα! ούτε μια κουβέντα; μια τυπική ανακοίνωση έστω; ένα ψυχρό δελτίο τύπου; τίποτα;
κρίμα... σε είχα για παλικάρι

πορνογράφημα

2011-08-25T23:30:00.001+03:00

... μια φορά κι΄ έναν καιρό, πριν από χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, ήταν δυο άσπονδες φίλες, η Σεμνοτυφία και η Φιληδονία. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να είναι ούτε άσπονδες, ούτε φίλες ... ούτε καν γνωστές. 'Άλλες παρέες θα πρεπε να 'χει η μια και άλλες η άλλη. Έλα όμως που είχαν του κόσμου τους κοινούς γνωστούς.
Μια μέρα, η Σεμνοτυφία σκέφτηκε να στήσει ένα φαν κλαμπ, έτσι για να μετρήσει τους αφοσιωμένους φίλους της. Μα η Φιληδονία που δεν ανεχόταν μύγα στο σπαθί της, έστησε κι΄ εκείνη ένα δικό της. Μα λίγοι μόνο, κάτι ανδρείοι της ηδονής, τόλμησαν να γίνουν μέλη στο κλαμπ της Φιληδονίας. Εκατομμύρια οπαδοί της, προτίμησαν να παραμείνουν ανώνυμοι, ενώ συγχρόνως, για λόγους πέρα απ΄ τη θέλησή τους, αναγκάστηκαν να γίνουν μέλη του κλαμπ της Σεμνοτυφίας που ονομαζόταν “τάξις και ηθική”. Οι προδότες! Οι κιοτήδες! Έτσι, η Φιληδονία αναγκάστηκε να διεκδικήσει τους δειλούς φίλους της, χρησιμοποιώντας ένα δούρειο ίππο. Την πορνογραφία.
Με τον όρο πορνογραφία εννοούσε την διά λέξεων, εικόνων ή αγαλματιδίων λεπτομερή περιγραφή σεξουαλικών πράξεων με σκοπό την αφύπνιση του βασικού ενστίκτου της διαιώνισης του είδους. Και διά της αφυπνίσεως αυτής θέλησε να προτρέψει τους φίλους της να επιδίδονται σε φιλήδονες και ενδεχομένως ακόλαστες, κατά μόνας ή με παρέα, πράξεις. Στην πραγματικότητα ήθελε να τους προσηλυτίσει και να τους εγγράψει στα μέλη του δικού της φαν κλαμπ. Έτσι αφενός θα έμπαινε στο μάτι της χαμηλοβλεπούσας της Σεμνοτυφίας αφετέρου θα επιτύγχανε την πλήρη επικράτηση της αυτοκρατορίας της ηδονής.
Έτσι, απ΄ τα πρώτα κιόλας χρόνια της διαμάχης της με την Σεμνοτυφία, έβαλε ζωγράφους και κεραμοποιούς να αναπαραστήσουν με την τέχνη τους πράξεις και στάσεις ιδιαιτέρως ερεθιστικές. Συγχρόνως έπεισε ποιητές και λογοτέχνες να περιγράψουν τα απερίγραπτα. Και αρκετά αργότερα, έθεσε στην υπηρεσία της και την τεχνολογία. Με την γέννηση της 7ης τέχνης, ξεφύτρωσαν και οι πρώτες πορνογραφικές ταινίες που κατέγραφαν στοματικές και πρωκτικές πανδαισίες.
Έτσι, η Φιληδονία αγκάλιασε τον κόσμο της τέχνης, ενώ η Σεμνοτυφία αγκάλιασε την εξουσία και έγινε παρατρεχάμενη της εκκλησίας και του βασιλιά. Ξύπνιος ο άναξ, γάτα ο ποντίφηξ, γνώριζαν κι΄ δυο τους καλά πως οι ανέραστοι είναι ευκολότερα καθοδηγούμενοι. Επίσης γνώριζαν πως όσοι δήλωναν φίλοι της Σεμνοτυφίας ενώ συγχρόνως ερωτοτροπούσαν με τα πορνογραφήματα της Φιληδονίας μπορούσαν εύκολα να εκβιαστούν και να γίνουν ιδιαιτέρως χρήσιμοι. Έτσι, εκκλησία και βασιλεία, καταδίκασαν την πορνογραφία, φροντίζοντας συγχρόνως να της αφήσουν χώρο να επιβιώσει.
Και πέρασαν τα χρόνια με τις δύο “φίλες” να διεκδικούν τα πρωτεία και να κάνουν και οι δυο τους ότι περνούσε απ΄ το χέρι τους προκειμένου να κερδίσουν οπαδούς.
Απ΄ τη μια λοιπόν ο καλλιτεχνικός κόσμος με τη Φιληδονία, απ΄ την άλλη η εξουσία με τη Σεμνοτυφία και στη μέση η πορνογραφία, ... πέρασε ο καιρός και φτάσαμε ως τις μέρες μας. Και ακόμα και σήμερα κατηγορεί η Σεμνοτυφία τη Φιληδονία ότι ωθεί τους νέους στην πορνεία και ζητά από την πολιτεία να θεσπίσει νόμους που να απαγορεύουν την πορνογραφία. Όμως η Φιληδονία υπερασπίζεται την εφεύρεσή της αμφισβητώντας τη δυνατότητα ενός νόμου ή μιας κυβέρνησης να απαγορεύσει την πορνογραφία χωρίς να καταστρατηγήσει τα δικαιώματα ελευθερίας της έκφρασης των πολιτών.
Και επειδή μου ζήτησαν τη γνώμη μου αμφότερες, ... αλλιώς, το γνωρίζετε πως δε θα έμπαινα σε ξένα χωράφια..., απεφάνθην μετά βουλιμίας (άσχετο) ότι η πορνογραφία δε δύναται να απαγορευθεί εφόσον τηρούνται οι παρακάτω απαράβατοι όροι:
α. να περιγράφει ή να δείχνει ενηλίκους, και να απευθύνεται σε ενηλίκους
β. οι συντελεστές να συμμετέχουν οικειοθελώς και εν γνώση τους
γ. οι συντελεστές να έχουν σώας τα φρένας
δ. να πιστοποιείται η μη εξάρτηση των συντελεστών από ναρκωτικές ουσίες (κάτι σαν αντιντόπινγκ)

Όμως δεν είμαι ακόμα αρκετά ενήλικος για να συνεχίσω, ... όπερ το πορνογράφημα λήγει.

Μετά τιμής
ο δόΧτωρ του γιατρού

φωτογραφία

2011-08-23T21:57:00.002+03:00

Εδώ βλέπουμε κάποιον κάπου, που βάζει τα παπούτσια του. Αυτός εδώ, είναι ένας άλλος που ξυπνά τρομαγμένος απ΄ τον ηλεκτρονικό ήχο του φτηνού ρολογιού στο κομοδίνο. Λίγο πιο πέρα, ο ίδιος – ή ένας άλλος, δεν έχει σημασία - μπαίνει καθυστερημένος στο τραίνο. Τρεις μοναχικοί κάποιοι, διαβάζουν εφημερίδα καθισμένοι στις άβολες πολυθρόνες του καφενείου της πλατείας. Οι μανάδες φτιάχνουν πρωινό στα μίζερα παιδιά τους και οι κουλουρτζήδες ορκίζονται στην φρεσκάδα του εμπορεύματός τους. Κάτω απ΄ την σκάλα του μετρό, δύο ελεύθεροι αλήτες γυρίζουν πλευρά και συνεχίζουν τον ύπνο τους, ενοχλημένοι απ΄ τους θορύβους των βολεμένων νοικοκυραίων.

Ένας μεθυσμένος, κατάλοιπο της νύχτας κι΄ αυτός, στέκεται να κοιτάζει τον ήλιο που ψηλώνει με εκνευριστικά αργή και αλαζονικά σίγουρη κίνηση. Το φεγγάρι, αδιάφθορο ίσως, μα λειψό, δεν παραλείπει να τον χλευάσει. Καρφωμένο δίπλα σε σκόρπια σύννεφα, αρνείται να παραχωρήσει την θέση του στον πορφυρό εραστή, τον ήλιο, και τον περιφρονεί ξαπλωμένο μα αδιάθετο. Σε λίγο τα σύννεφα - μια στάλα υδρατμοί σπρωγμένοι από ξένη δύναμη είναι - κρύβουν το αιώνια θηλυκό φεγγάρι απ΄ τα μάτια του μεθυσμένου κι΄ εκείνος με φιλοσοφική διάθεση, κλωτσά το τενεκεδάκι που βρέθηκε στο δρόμο του και συνεχίζει να μπερδεύει την κατεύθυνση των άσκοπων βημάτων του.

Εδώ είναι μια παρέα περιστέρια που ερωτοτροπούν και βρωμίζουν με περιττώματα την πλατεία που σιγά σιγά γεμίζει κομπάρσους. Πιο κάτω, ένας άντρας που φορά μάλλινο σκούφο μέχρι τ΄ αυτιά, καταφέρνει με κόπο να ξεκινήσει την μηχανή του σαράβαλου ντεσεβό. Δίπλα του μια νεαρή κοπέλα καλύπτει την θέση του συνοδηγού σαν σκιά.

Στην σχολή λογοτεχνικής διήγησης, διδάσκουν τρόπους δημιουργικά ενδιαφέρουσας αφήγησης καθημερινών γεγονότων.

Αν οι αλήτες αποφασίσουν να μιλήσουν, η σχολή θα κλείσει...

ο ποιητής του

2011-08-20T23:01:00.001+03:00

Είναι ένα συνηθισμένο φθινοπωρινό απόγευμα. Τα αξιοθέατα της κωμόπολης που με φιλοξενεί δεν αξίζουν τρίτη κατά σειρά επίσκεψη. Μόνο η βιβλιοθήκη έμεινε. Είναι ένα παλιό και επιβλητικό κτίριο, δωρεά της Λαίδης Γκέρτρουντ Σμιθ που χάρη στις προσπάθειες της Αμαλίας Χάρινγκτον γέμισε βιβλία. Υπάρχουν τόσα πολλά βιβλία που τα ράφια έχουν ξεχειλίσει. Διπλές σειρές βιβλίων παντού. Μερικά στοιβαγμένα πάνω σε ξύλινα γραφεία και κάποια άλλα αφημένα σε τσέστερφιλντ καναπέδες.
Ο βιβλιοθηκάριος με κοίταξε ύποπτα και δίχως να κουνήσει το κεφάλι, με ένα νεύμα μόνο, μου επέτρεψε την είσοδο. Και είμαι μόνος, χαμένος στον λαβύρινθο των δωματίων που κάποτε φιλοξενούσαν την Λαίδη Γκέρτρουντ. Σκέφτομαι πως, ....σαν να υπήρχαν εδώ και αιώνες είναι τα βιβλία που κατάφεραν να συγκεντρώσουν. Είμαι βέβαιος πως μερικά από αυτά έχουν βγάλει ρίζες και έχουν γίνει ένα με τις παλιές ξύλινες βιβλιοθήκες. Κάποια άλλα μοιάζουν να έχουν προσφάτως διηγηθεί τους μύθους τους σε κάποιον ακατάστατο αναγνώστη. Και ξάφνου βρίσκομαι σ΄ ένα παγωμένο δωμάτιο στο υπόγειο του κτιρίου. Εδώ τα βιβλία έχουν όλα το ίδιο ακριβώς μέγεθος. Πιάνω ένα στην τύχη και αρχίζω να το περιεργάζομαι. Ο τίτλος αλλά και ο συγγραφέας, μου είναι εντελώς άγνωστοι. Είναι δεμένο προσεκτικά, με χοντρό μαύρο δέρμα ενώ ο τίτλος καθώς και το όνομα του συγγραφέα είναι χαραγμένα στο χέρι με χρυσά γράμματα. Το περιεχόμενο, χειρόγραφο και αυτό, είναι γραμμένο με πρόχειρο γραφικό χαρακτήρα, με πολλές διορθώσεις, και μουτζούρες. Κάπου στην μέση του βιβλίου, ανακαλύπτω πως υπάρχουν άδειες σελίδες που ... γεμίζουν σιγά, σιγά από μόνες τους. Κάποιο αόρατο χέρι γράφει.... Ένας άυλος ποιητής δημιουργεί. Ίσως πάλι, οι αχειροποίητοι ήρωες του βιβλίου έχουν ζωντανέψει και χαράζουν μόνοι την ιστορία τους. Μικροί Πινόκιο μπορεί να είναι, που θέλουν να πάρουν το μέλλον στα χέρια τους. Πετάω το ρέμπελο βιβλίο μακριά μου και νιώθω έντονη την επιθυμία να φύγω, να εξαφανιστώ αμέσως απ΄ το δωμάτιο. Μόλις όμως, το σατανικό κατασκεύασμα, απομακρύνθηκε απ΄ τα χέρια μου, νιώθω απίστευτη γαλήνη. Η περιέργειά ξανα-θεριεύει και συνεχίζω να περιεργάζομαι τα ζώντα κειμήλια που μοιάζουν με βιβλία. Όσο και εάν ψάχνω δεν βρίσκω ούτε ένα «πόνημα» του οποίου ο συγγραφέας να μου θυμίζει κάτι. Ούτε ένας τίτλος που να έχω ξαναδεί. Ανοίγω και άλλα και είναι όλα χειρόγραφα. Σε μερικά μάλιστα, ο γραφικός χαρακτήρας μοιάζει περισσότερο με ορνιθοσκαλίσματα παρά με γράμματα. Κάτι άλλα είναι γεμάτα μουτζούρες και έχουν ολόκληρα κεφάλαια διαγραμμένα με παχιές γραμμές από μελάνι. Κάποια, έχουν παραπομπές και αράδες γραμμένες στο περιθώριο, από την κορυφή προς την βάση. Γεμάτα με χαραγμένες σκέψεις αναδίδουν μια ιδιαίτερη μυρωδιά στην ατμόσφαιρα. Μοναχικοί ταξιδευτές περιγράφουν τις εμπειρίες των ταξιδιών τους. Ενσαρκωμένοι ήρωες πασχίζουν ν΄αποφασίσουν μόνοι το μέλλον τους. Το δωμάτιο έχει γεμίσει ιδέες, σκέψεις και πεπραγμένα. Αυθαίρετα πεπραγμένα γεννημένα από ζείδωρες σκέψεις. Άγνωστες στους πολλούς σκέψεις χαραγμένες σε κιτρινισμένες σελίδες… Παρατημένες, σκέψεις διαγραμμένες με παχιές γραμμές από μελάνι. Παραστρατημένες σκέψεις που η λογική προσπάθησε και τις επανέφερε στο δρόμο το σωστό, διορθώνοντας τις με μουτζούρες που καταδίκασαν τα ‘απολωλότα’ γραπτά στα σκοτάδια της μαύρης μελάνης. Αγαπημένες σκέψεις υπογραμμισμένες και καθαρογραμμένες Πρόσθετες σκέψεις, χαραγμένες στο περιθώριο της σελίδας. Το δωμάτιο είναι γεμάτο με χιλιάδες, εκατομμύρια ώρες καταγραφής. Σαν να προσπαθεί να συλλέξει και να καταγράψει όλες τις ανθρώπινες αγωνίες, όλες τις ποιητικές διαθέσεις, όλες τις χαρές και τις λύπες που είχαν την τύχη να χαράξουν την ύπαρξή τους πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. ….έτσι είναι το δωμάτιο. Μυρίζει παντού μελάνι και κιτρινισμένο χαρτί….. Το δωμάτιο μυρίζει σκέψεις. Χιλιάδες σκέψεις……. Χαραγμένες σκέψεις … Απειλητικές και καθησυχαστικές. Αντιφατικές!

Πιάνω ένα ακόμα βιβλίο στην τύχη, ανοίγω μία σελίδα κάπου στο τέλος και αρχίζω να διαβάζω με περιέργεια. «Έτσι λοιπόν συμπέρανα πως ο Πατέρας αυτός δεν ήταν παντοκράτωρ παρότι γεννούσε κατ΄ εικόνα και ενδεχομένως καθ΄ ομοίωσιν! Όμως τα παιδιά του είχαν την ελευθερία του πράττειν και του σκέπτεσθαι. Και οι επίγονοι – καθώς είδαμε - ήταν δούλοι της κληρονομικότητας, παιδιά του τόπου, και έρμαια του χρόνου. Οι απόγονοι ήταν μεν ελεύθεροι να πράττουν κατά βούληση, όμως η ελευθερία τους περιοριζόταν τότε – και ακόμα και τώρα περιορίζεται - από την αρχική βούληση των γεννητόρων. Περιορίζεται ακόμα – ιδιαίτερα σήμερα - και από την κληρονομικότητα των ατελειών του γεννήτορα. Επίσης περιορίζεται – ιδιαιτέρως στο απώτερο μέλλον - από την ανάγκη και από τις αμαρτίες του γεννήτορα. Τέλος περιορίζεται από την εποχή και τον τόπο, που όμως δεν είναι επιλογές του γεννήτορα αλλά του γεννήτορα πριν από αυτόν. Μήπως θα έπρεπε να αμφισβητήσουμε την ελευθερία του πράττειν των απογόνων; Μήπως μόνος υπεύθυνος των πράξεων τους είναι ο πρωταρχικός πρόγονος;”

... Φεύγοντας, ο βιβλιοθηκάριος με κοίταξε εξεταστικά και αφού βεβαιώθηκε πως δεν είχα κρύψει κάποιο βιβλίο στην καπαρντίνα, μου είπε, “Λοιπόν; Τον βρήκατε τον ποιητή σας;”

η νήσος των αζορών

2011-08-19T01:48:00.001+03:00

κε μη φθάνοντος βαπόρι
απεβίωσεν ο νέος και απέθανεν η κόρη

πολιτικόν σχόλιον

2011-08-10T09:22:00.000+03:00

η μνήμη (μνημοσύνη), η θυγατέρα της γής και του ουρανού, με τη συνδρομή του γεννήτορα διός, έτεκεν μούσες εννέα. κι΄ από κεραύνιος ο ζεύς, μοιραγέτης αξιώθηκε να γίνει.

η λήθη η θυγατέρα της έριδας - πούταν της νύχτας το παιδί - αδέλφια είχε τον πόνο, τον λοιμό, τον όρκο και την άτη, τις μάχες και το φόνο και εκείνη την απαίσια που δυσνομία λέγανε.

... αν τις παραπάνω γνώσεις, τους πολιτικούς αναγκάζαμε ν΄ αποστηθίσουν, ίσως να είχαμε ελπίδα.

υ.γ. ...και την καταργήσαμε τη μυθολογία γιατί 'τανε λέει ειδωλολατρική.

και φέραμε αγίους στη θέση των θεών, και θεούς στη θέση των τιτάνων.

κι΄ οι μύθοι ξεχαστήκανε χάρη στα παραμύθια

κι΄ η κοκκινοσκουφίτσα, τα κατσικάκια, τα γουρουνάκια κι΄ οι οπλοφόροι ξυλοκόποι γίνανε ήρωες καλοί και σκοτώνουν τον κακό,.... το λύκο τον ειδωλολάτρη..

μα αν στο σχολειό αντί για ακαταλαβίστικα πατερημά τους μύθους ξεγυμνώναν, αν της λήθης τους απόγονους διδάσκαν στα παιδιά μας, σαν μεγαλώναν τα παιδιά, ...

και απ΄τα νοήματα του πάτερ ημών θα είχαν πάρει φώτιση

και την α-λήθ(η)εια θα λατρεύαν...

αυτά συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια

2011-08-09T09:25:00.001+03:00

Η. ρεζίλι μ΄ έχεις κάνει με τα τσιλιμπουρίσματά σου γεροξεκούτη.

Δ. μα βρε κορώνα της κεφαλής μου, εσύ δεν είσαι η νόμιμη γυναίκα μου και η βασίλισσα του σπιτιού μου; τι σε νοιάζει ρε ζηλιάρα τι κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου;

Η. γιατί ρε ανεγκέφαλε, όταν διψάει ο κήπος μας, δεν ποτίζουμε ξένες γλάστρες... δεν γλωττοδεψέουμε την κάθε εύπηγο γκομενίτσα.

Δ. μα εσένα βρε αγάπη μου σε βλέπω σαν αδελφή μου. δεν ημπορώ δεν δύναμαι να σε απαυτώνω σαν την κάθε τσούλα. δεν είναι πρέπον μάνα μου...

Η. τώρα έγινα αδελφή σου ρε επιβήτορα της πλάκας; όταν με ζήταγες σε γάμο δεν σε πείραζε; όταν μου αράδιαζες τρία τέσσερα κουτσούβελα ήμανε καλή; τώρα έγινα αδελφή σου;

Δ. μα βρε ψυχή μου αυτά είναι νόμιμα πράματα. παιδιά σούκανα, δε σε απάυτωσα... θες να σου κάνω τις βρωμιές που κάνω στην κάθε πουτανίτσα; σ΄ εσένα; στη μάνα των παιδιών μου; στη θεά πούχω δίπλα μου; τι είμαι κανένας κύντερος;

Η. μπα! και τι κάνεις με την κάθε πουτανίτσα για νάχουμε καλό ρώτημα;

Δ. εεε τι λέγαμε; αλήθεια τρία ή τέσσερα παιδιά έχουμε; δεν ήσουν σαφής.

Η. τρία απ΄ ότι ξέρω αλλά ο όμηρος επιμένει πως κι΄ ο κούτσαβλος είναι δικός μας. μα εγώ αυτό το πήδημα δε το θυμάμαι..... δεν ήταν και πολλά... θα το θυμώμουνα.
Δ. και πως να το θυμάσαι; ... νομίζεις δε μου τα είπε ο ησίοδος τα καμώματά σου. .....μόνη σου τον έκανες..... αλλά τέτοια ήσουν πάντα. εγωίστρια!

Η. εσύ ν΄ ακούς μόνο τα κουτσομπολιά που με αφορούν ξέρεις. κάποιον αριστοφάνη δεν τον έχεις ακουστά; λοιπόν τέρμα τα αστεία. πλύσου ξυρίσου και έλα να το κάνουμε.

Δ. να πα να ξυριστείς εσύ. ... μου θες και καμασούτρα γριά γυναίκα. πάω μια βόλτα και μη τολμήσεις να μου ξανακάνεις τη γκόμενα μπάρμπεκιου γιατί θα πω στις αγάμητες που σε λατρεύουν και χτίζουν ναούς στόνομάσου πως θές να σου ποτίσω τον κήπο και να δουμε με τι μούτρα θα τις αντικρίσεις τις παρθενόπες...

Η. μη τολμήσεις να με διαπομπέψεις στις φίλες μου! Τακούς; ...γιατί θα βγάλω στη φόρα τις ντροπές σου με το γανυμήδη παλιολούγκρα κι΄ αντί για ξένιο θα σε φωνάζουν συκένιο και ντιγκιντάγκα.

χρησμός

2011-08-08T11:14:00.001+03:00

... ρίζωνε και σε γόνιμες στηρίξου ρίζες και ψήλωνε και μετά πέτα και ρίζωνε αλλού μέχρι να ξαναπετάξεις και πέτα και ρίζωνε έως ότου στον αέρα οι ρίζες σου γίνουν χαράξεις έως ότου βαθειά στο χώμα να πετάξεις έως ότου γίνεις ένα με όλα ...

η ξένη

2011-08-07T19:30:00.000+03:00

Ήταν μια νύχτα πριν την πανσέληνο. Το φεγγάρι είχε ψηλώσει και χάραζε το αποτύπωμα της μεγαλοπρέπειάς του στα ήρεμα νερά της θάλασσας. Και ζωγράφιζε ένα πολύτιμο κόσμημα ξεκινώντας απ΄ τον ορίζοντα. Μα σαν πλησίαζε τον αμελητέο θεατή, ξόδευε απίστευτες ποσότητες χρυσού, τονίζοντας την παρουσία του στο σκοτεινό καμβά. Κι΄ ήταν ένα περίτεχνο κόσμημα σαν εκείνα που μόνο τα ουράνια πλάσματα ξέρουν να φτιάχνουν. Μια χρυσή στήλη κάλλους ήταν. Και συνέχισε το νωχελικό του ψήλωμα φωτίζοντας τους σκοτεινούς υδάτινους όγκους μα νομίζω πως το είδα κάθε τόσο να κοντοστέκεται για να θαυμάσει το έργο του. Ναι, ήταν ένα φιλήδονο φεγγάρι. Ο αντικατοπτρισμός που μάγευε τα μάτια του Ναρκίσσου δεν ήταν αρκετός για ένα πλάσμα σαν κι΄ αυτό. Το φεγγάρι ζωγράφιζε και στόλιζε την χρυσή παρουσία του πάνω στους υδάτινους όγκους μόνο και μόνο για να τη θαυμάσει. Κι ήταν ερωτευμένο με τον ίδιο του τον εαυτό. Μα κάθε τόσο μια ρυτίδα, αιτιατό κάποιας ασθενικής κίνησης του αέρα, ξέπλενε μικρά κομμάτια απ΄ το χρυσό της στήλης του κάλλους που στην θάλασσα τοποθέτησε μα για τον ίδιο του τον εαυτό είχε φτιάξει. Και ξόδευε τα πλούτη που του χάριζε ο εραστής του ο ήλιος και κάλυπτε τα μαύρα κενά, χαρίζοντας στο κόσμημά του τη ζωντάνια της αέναης κίνησης. Κι΄ ήταν αυτός ο πίνακας σε πλήρη αντίθεση με εκείνον που είχα φτιάξει στο μυαλό μου για χάρη της ξένης.
Και το ανεπαίσθητο αεράκι συνέχιζε ακούραστο, να παίζει με το φεγγάρι. Μα η μαγεία του αεικίνητου χρυσού κοσμήματος εξαφάνισε το χρόνο, και πριν χορτάσω το θέαμα, το φεγγάρι πρόλαβε να ψηλώσει για τα καλά. Και πίστεψε πια η θάλασσα πως δώρο ήταν του φεγγαριού το κόσμημα, στα κάλλη της δοσμένο. Και έλεγε στο αεράκι πως δική της θα κράταγε του κάλλους τη στήλη τη χρυσή για πάντα. Μα την άκουσαν τα σύννεφα και ζήλεψαν κι ήρθαν το φεγγάρι να της κλέψουν. Και σαν το κατάφεραν, δίχως το χρυσό να της στολίζει την επιφάνεια κόσμημα, έγινεν αίφνης αφιλόξενη. Και σκοτεινιάσαν τα νερά κι΄ αγρίεψεν η στερημένη, απ΄ του φεγγαριού το δώρο, θάλασσα. Μα το άπιστο φεγγάρι, είχε βρει νέους συντρόφους να στολίσει και τον εαυτό του να θαυμάσει. Και συνέχισε να ζωγραφίζει με τέχνη, και ερωτοτροπούσε μπρος στα μάτια της υγρής προδομένης, μέχρι που τα σύννεφα γίναν χρυσοκόκκινα. Κι΄ ήταν η ίδια γαλάζια θάλασσα που θαύμαζα το πρωί, η ίδια που φιλοξενούσε τα χρυσάφια του φεγγαριού, και ήταν τώρα πια μια ξένη. Απελπισμένη απ΄ του φεγγαριού την απιστία, σε μιαν εχθρική, μιαν απειλητική παρουσία μεταμορφώθηκε η θάλασσα.
Και θαύμαζα τον μέγα σκηνοθέτη του σύμπαντος που κατάφερνε μ΄ ένα παιχνίδι φωτισμού, τον χαρακτήρα να μεταμορφώνει των πρωταγωνιστών του έργου του. Και με μια μόνο σκιά, να γεννά συναισθήματα και φόβους στον αμελητέο θεατή ...

Καθώς επέστρεφα στο δωμάτιό μου, είδα την ερωτική γυναικεία σιλουέτα να περπατά παράλληλα με την άκρη των υδάτων και να χάνεται στο σκοτάδι. Και είμαι σίγουρος πως ήταν η δική μου ξένη που φωτιζόταν απ΄ τα σύννεφα που χρωμάτιζε το φεγγάρι που λαμπρυνόταν απ΄ τον μεγάλο ερωτικό. Τον απόλυτο επιβήτορα, τον ήλιο.

υπονοούμενο

2011-08-04T10:03:00.001+03:00

μόλις βρήκα ένα χαπάκι για τον πονοκέφαλο, μια καραμέλα lifesavers κι΄ ένα προφυλακτικό στην τσάντα μου.
προσπαθεί άραγε να μου πει κάτι η τσάντα;

μέτοικοι;

2011-08-01T01:16:00.000+03:00

σε μιαν εποχή που η μετανάστευση είναι μια κάποια λύση,

η φωνή της Μελίνας γίνεται πιο μελαγχολική

και η μελωδία του Georges Moustaki

είναι και πάλι επίκαιρη........

Έρωτος Μνημόσυνον

2011-07-22T12:56:00.005+03:00

Μια φορά κι΄ έναν καιρό πριν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια, θέλησε ο Χάροντας να καλέσει τους θεούς του πάνω κόσμου, στου κάτω κόσμου τα μυστήρια να τους μυήσει. Και σαν πρόσχημα σκέφτηκε να οργανώσει ένα μεγάλο γλέντι, αντάξιο των Ολυμπίων συμποσίων. Και να καλέσει αποφάσισε όλους τους θεούς. Έλληνες και ξένους! Για να τους αποδείξει πως το βασίλειό του, όχι μόνο από μυστήρια μα κι' από φιλοξενία ξέρει. Μα σαν εξέτασε το έμψυχο των νεκρών θνητών του υλικό, κατάλαβε πως με κλάματα, μοιρολόγια και προσευχές, το προσχηματικό του γλέντι, ... θ΄αποτύγχανε. Οι θεοί του πάνω κόσμου θέλαν τραγούδια,τσίκνα, αμβροσία και σπονδές. Αλλιώς, ... θα φεύγαν πριν χαραχθεί η ένωση με το χθόνιο βασίλειο.

Κι έψαξε για πρώτη ο Χάροντας φορά, και διεπίστωσε πως οι νεκροί του, γέροντες ήταν, άρρωστοι και προπαντός δυστυχισμένοι. Και μελέτησε τις χαράξεις της ζωής τους, που σύμφωνα με τον άγραφο νόμο κατέθεταν στη βιβλιοθήκη της πηγής της λήθης, και ανακάλυψε πως σχεδόν όλοι τους, σε κάποια στιγμή της πορείας τους στον πάνω κόσμο, υπήρξαν ευτυχισμένοι. Μα τη στιγμή που εκείνος είχε διαλέξει να τους καλέσει το άνθος της ευτυχίας δεν υπήρχε. Και έτσι διεπίστωσε πως το λάθος ήταν δικό του. Επειδή μέχρι τότε δεν τον ενδιέφερε αυτό το στοιχείο, τους έφερνε στον Άδη όταν η ευτυχία στέρευε ή πριν προλάβει να ανθίσει. Γιατί η ευτυχία των θνητών, το ΄ξερε αυτό ο Χάροντας, είναι σαν το λουλούδι. Ανθίζει μόνο μια στιγμή και μαραίνεται για πάντα.

Και έσπευσε να κόψει νέα άνθη, το γλέντι των θεών για να στολίσει.

Ανέβηκε στον πάνω κόσμο και πήρε όσους βρήκε με τη σφραγίδα της ευτυχίας στολισμένους. Και τους άλλους τους άφησε στη δυστυχία τους.

Και γέμισε ο κάτω κόσμος με της ευτυχίας τα άνθη. Και το γλέντι των θεών, .. αντάξιο θεών του πάνω κόσμου έγινε.

Κι από τότε ο Χάροντας κόβει τα άνθη της ευτυχίας το βασίλειό του να στολίσει για χάρη των μόνιμων πλέον καλεσμένων του. Κι αφήνει για τον πάνω κόσμο όσα δεν προλάβει να μαζέψει ή όσα κοντεύουν να μαραθούν.

Κι από τότε, οι μυημένοι στου Χάροντα τα συμπόσια θεοί, Έλληνες και ξένοι, ασχολούνται με τους θνητούς του κάτω κόσμου και παραμελούν τους ζωντανούς.

Γι΄ αυτό ξεχάστηκαν απ΄ τους δυστυχείς θνητούς που αναγκαστικά βρήκαν άλλους, κατ΄ εικόνα και ομοίωση δυστυχισμένους, για να τους αντικαταστήσουν.

Γι΄ αυτό και οι ερωτευμένοι κρύβονται και θέλουν να είναι μόνοι στις στιγμές της μεγάλης τους ευτυχίας. Τους το επιβάλει ο Έρωτας να κρύβονται, μη τυχόν και επιθυμήσει ο Χάροντας την ευτυχία τους ...

Και ζουν οι μακάριοι νεκροί καλά, παρέα με τους λησμονημένους θεούς στον κάτω κόσμο, και μεις οι δυστυχείς μόνο σ΄ αυτόν τον ρέμπελο τον Έρωτα μπορούμε να ελπίσουμε την των θεών και των θνητών ανάσταση.

Είθε.

στον χαμένο ποδηλάτη του άμστερνταμ

2011-06-30T23:51:00.003+03:00

επειδή είμαι οργισμένος με όσα έγιναν χθες στο σύνταγμα. ... επειδή έζησα από κοντά όσα έγιναν,.. επειδή προτιμώ να μιλήσω αργότερα, ... όταν η οργή θα δώσει τη θέση της σε νέα γνώση, σε νέα εμπειρία.... γι΄ αυτό το λόγο προτίμησα να σας πω μια ιστορία που σκαρφίστηκε ο νούς για να παιδέψει το συναίσθημα....

και πέρασαν χρόνια από τη μέρα που το αγόρασες. και ήσουν τόσο περήφανος που είχες το δικό σου ποδήλατο να κυκλοφορεί στους υγρούς δρόμους του άμστερνταμ. μα τάφερε έτσι η μοίρα και έμπλεξες. και γίναν οι δρόμοι σου θολοί και ομιχλώδεις.

εκείνη τη μέρα το κλείδωσες, το παράτησες δίπλα στο σταθμό των λεωφορείων κοντά στον κεντρικό σταθμό του τραίνου και έτρεξες να βρεις τα παιδιά που πουλάνε ελπίδα.

κι΄ είπες πως θα γυρίσεις, μα ποτέ σου δεν τόκανες.

και κείνο περιμένει σκουριάζοντας καρτερικά.

ένα στρώμα σκουριάς για κάθε χρόνο που λείπεις....

και δε σε κατηγορεί για την προδοσία σου, μόνο που ένα ασπλαχνο φύσημα του αγέρα τόριξε κάτω και κανείς δε βρέθηκε να το σηκώσει...

και σήμερα που το συνάντησα δε μου ζήτησε να το σηκώσω,

δε ζήτησε να αποκαταστήσω τη χαμένη του περηφάνια

μόνο,

μουπε πως σε περιμένει .....

αμστερνταμ τελεία ντοκ

2011-06-29T03:42:00.003+03:00

αμστερνταμ 28 Ιουνίου του καταραμένου έτους 2011

να θυμηθώ να μη το ξανακάνω. αθήνα αμστερνταμ αθήνα αυθημερόν... γέρασα πια και τέτοια σκοτώματα δεν τ' αντέχω...

πρωινή πτήση στις πέντε του ξημερώματος...άφιξη στο εκτρωματικό της επαρχίας της αθήνας αεροδρόμιο τρεις και τριάντα...αναχώρηση απ΄ το σπίτι δύο και σαρανταπέντε .... ύπνος μηδέν ώρες και μηδέν λεπτά ακριβώς.

επίσης να θυμηθώ να μη ξεχάσω να μη ξαναπετάξω με KLM. κωλοεταιρεία.... σου πετάνε ένα πλαστικό σάντουιτς χωρίς χαρτοπετσέτα και τρέχα μαλάκα να σκουπιστείς στο πουκάμισο.

....οχτώ και δεκαπέντε τοπική ώρα είμαι ήδη κομμάτια. πίνω καφέ στο βρώμικο αεροδρόμιο του schiphol, ευρώ δύο και ενενήντα το εσπρεσσάκι και δύο και ογδόντα το νεράκι.

και για να σκοτώσω τις πέντε ώρες και τα σαρανταπέντε λεπτά που μένουν μέχρι τη συνάντηση που με έσυρε εδώ πάνω, μια βόλτα στο κέντρο της πόλης είναι ότι πρέπει.. τραίνο για αμστερνταμ σέντραλ ευρά επτά και εξήντα περίπου, ρέστα από δεκάευρο και φύγαμε...

....τα άφιλτρα τα gauloises σκότωσαν πριν χρόνια τον κάρολο....καλό σου ταξίδι φίλε τσάρλι ... απ΄ το πρωί έχω καπνίσει ένα πακέτο και κάτι λίγα απ΄ αυτους τους διαβόλους. μου τάφεραν απ΄ τη μόσχα και λυπήθηκα να τα πετάξω....τα κωλοτσίγαρα.

στο άμστερνταμ δε χωράνε άλλα ποδήλατα. γέμισε η πόλη...

.. τα κανάλια είναι βρώμικα αλλά πάντα ερωτικά. ...να 'σαι δίπλα στο νερό να σε νοτίζουν οι επιθυμίες της αυτοκρατορίας των αισθήσεων παλιόγερε...

...στα σοκάκια στο κέντρο της πόλης τα καφέ σερβίρουν φρεσκότατη μαριχουάνα και μυρωδάτο καφέ και είναι μια κάποια λύση... μα τέτοιες επιλογές ανήκουν σ΄ όσους κοιμήθηκαν το βράδυ....

...δεκα τέσσερις μηδέν μηδέν. ώρα για τη συνάντηση....

...δεκαοχτώ και τριάντα η συνάντηση τέλειωσε και ήταν,...ολλανδικά αδιάφορη. ο μισός χρόνος αναλώθηκε σε συζητήσεις για το οικονομικό της ελλάδας πρόβλημα... κι΄ εγώ ο ηλίθιος να ρωτάω αν στ' αλήθεια το θεωρούν πρόβλημα... αν θέλουν για το καλό της ευρώπης να βοηθήσουν την ελλάδα να βγει απ΄ τη στενωπό... και τότε γιατί δανείζουν με υψηλά επιτόκια που με μαθηματικό τρόπο οδηγούν στη χρεοκωπία; ... γιατί πάνω στο πρόβλημα καταγράφουν υπερκέρδη; .. γιατί συνεχίζουν να μας πουλάνε όπλα με δόσεις αφού δεν είμαστε αξιόχρεοι;.... το ξέρω, γίνομαι γραφικός... και νιώθω σα νέγρος στην καλύβα του μπαρμπα θωμά,.... οι καλοί ευρωπαίοι με θεωρούν κατώτερο μα είναι ενάντιοι στο θεσμό της δουλείας, ... οι κακοί ευρωπαίοι με θεωρούν κατώτερο και με θέλουν σκλάβο.... το ειρωνικό τους βλέμμα και ο παραφουσκωμένος εγωισμός τους με σκοτώνουν.... και απ΄ όλους αυτούς που τα φάγανε, απ΄ όλους αυτούς που με έφεραν σ΄ αυτή τη καλύβα του μπαρμπα θωμά, ούτε ένας δεν αυτοκτόνησε....

...δεκαοχτώ και σαράντα πέντε. γέρασα. οι επιθυμίες με εγκαταλείπουν. απ' το υπαίθριο του αεροδρομίου καφέ διαβαίνουν καλλίπυγες με μίνι νεαρές, μικρές με μεγάλα μαστάρια ολλανδέζες και γω ο υπέργηρος παραμένω παγερά αδιάφορος. ...γηρατειά είναι η έλλειψη επιθυμιών. ...περήφανα γηρατειά είναι το άλλοθι της δήθεν ωριμότητας απέναντι σ΄ αυτή την έλλειψη....

...άρχισε να ψιχαλίζει μα τα gauloises δεν έχουν θέση μέσα στο schiphol. μόνο στα καφέ, εδώ έξω στη βροχή, μπορείς να καπνίσεις σα φουγάρο...

...αν δε με πάρει ο ύπνος και χάσω την πτήση, αν το κόκκινο σαν αίμα μελάνι της pelican δεν διαλυθεί στις περιπτύξεις του με τις ψιχάλες, αν οι επιθυμίες για μια μικρή ολλανδέζα δεν ξυπνήσουν, ....μόλις φτάσω στο παλιό το φάληρο θα πληκτρολογήσω τις παραπάνω παπαρολογίες και θα τις ποστάρω στο συγνώμηνέσφαλα....

εξαγορές της πεντάρας

2011-06-25T10:46:00.006+03:00

καφέ και ουχί καφενείο στην πλατεία του δημαρχείου της επαρχιακής του πειραιά πόλης. ελληνικός σκέτος και μονός, ... κερμάτια δύο και ενενήντα. μα διαθέτει μπισκότο πλαστικό, εντυπωσιακά συσκευασμένο. το καϊμάκι είναι πλούσιο με φούσκες στη μέση καθώς που μου αρέσει, φτιαγμένο απ΄ το σιχαμένο πλην τεχνολογικά άρτιο μηχάνημα που αντικατέστησε τη χόβολη. και η συσκευασία του μπισκότου με χλευάζει. γράφει espresso.

βγάζω το σημειωματάριο, απομίμηση moleskine, και μια γνήσια του χίλια εννιακόσια πενήντα pelican, απ΄ αυτές με την αξεπέραστη αντλία για το μελάνι. χρώμα μελανιού κόκκινο πορφυρό ... χαρτί λευκό, ...εντυπωσιακά λευκό και άγραφο...

...άνδρα μοι ένεπε μούσα πολύτροπον ....

Ένα κορίτσι πέντε έξι χρονών, σε διατεταγμένη επαιτείας υπηρεσία, πλησιάζει. Μα το ρέμπελο πλασματάκι έχει διάθεση για παιχνίδι. Καθώς με πλησιάζει βλέπει ένα πολύχρωμο χαρτί στο βρώμικο πάτωμα και η προσοχή του αποσπάται. Το πιάνει και το πετά ψηλά. Κάθεται κάτω απ΄ την λικνιστή πτώση που ακολουθεί το ρυθμό των νόμων της φυσικής και χορεύει σε ρυθμούς που ακολουθούν τους νόμους της παιδικής ηλικίας. Και ξεχνά να ζητήσει τον οβολό μου. Αναπόφευκτα σκέφτομαι τα παράπονα της δασκάλας για την κόρη μου που δεν συγκεντρώνεται στο μάθημα.... Και το κορίτσι με το πρόβλημα συγκέντρωσης προχωρά στο επόμενο τραπέζι. Η κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά το διώχνει με κινήσεις έμπειρες και λόγια προσβλητικά. Το κορίτσι, έμπειρο κι΄ αυτό, γυρίζει την πλάτη στα βαμμένα μαλλιά και αναζητά το χρωματιστό χαρτάκι του. Μα δεν το βρίσκει και επανέρχεται στην διατεταγμένη υπηρεσία. Πλησιάζει και μου λέει πως πεινάει. Το ρωτάω που μένει και με παιχνιδιάρικη διάθεση σχηματίζει στον αέρα ένα περίεργο σχήμα με πολλές γωνίες. “Εκεί” μου λέει. “Μακριά”. Τη ρωτάω αν είναι μόνη και πως θα γυρίσει στο σπίτι. “Δεν είμαι μόνη. Έχω μαζί μου τη μικρή μου αδελφή και πεινάμε!” απαντάει και μου δείχνει ένα ακόμα πιο μικρό κορίτσι που ζητιανεύει λίγα τραπέζια πιο κάτω...

Οι σκέψεις συγκρούονται με τα συναισθήματα. Θέλω να δω τον εργοδότη των παιδιών, το γέρο Πίτσαμ απ΄ την όπερα της πεντάρας. Θέλω να τον δώσω στον Μακήθ, το γρήγορο μαχαίρι, να τον καθαρίσει. Μα ο Μακήθ έχει ήδη λυπηθεί τον γέρο Πίτσαμ και θέλει να τον προσλάβει στην τράπεζα που του έστησε η Πόλι. Και ο τραπεζίτης Πίτσαμ δε θέλει ν΄ αφήσει την επιχείρηση της ζητιανιάς. Και δεν τολμώ να ρωτήσω περισσότερα το κορίτσι γιατί υπάρχει η πιθανότητα να μην υπάρχει γέρο Πίτσαμ. Ίσως, πίσω απ΄ τα δύο παιδιά, να υπάρχει μια ιστορία βγαλμένη απ΄ τον ελληνικό κινηματογράφο. Λες και η μελό ιστορία ή η εργοδοσία του Πίταμ κάνει κάποια διαφορά για τα παιδιά.... Και θέλω να τα βάλω στο αυτοκίνητο, να τους δώσω χρήματα και να τα πάω στο σπίτι τους. Ή να τα πάρω στο δικό μου σπίτι, όπως πήρα εκείνο τον αλήτη το γάτο και τον έκανα άνθρωπο. Μα είμαι ένας πορνόγερος. Ο γέρο Πίτσαμ θα με συκοφαντήσει για παιδεραστία και θα πάρει πίσω τις δύο μικρές “επιχειρήσεις” του. Θέλω να πάω μέχρι το σπίτι τους. Να δω που μένουν. Να κινητοποιήσω φίλους και γνωστούς. Να κάνουμε κάτι για την μελό ιστορία τους. Να ρίξουμε μια σταγόνα στον ωκεανό. Μα ο Μακήθ, είναι φίλος πια με τον πεθερό του το γέρο Πίτσαμ. Μου δείχνει το μαχαίρι και με αποτρέπει. Καθώς χαϊδεύει την κοφτερή λεπίδα, με κοιτά υποτιμητικά κάνοντας τσ τσ τσ!

Μα την αλήθεια, σ΄ ευχαριστώ για το άλλοθι αδελφέ Μακήθ. Ωραία επιχείρηση έστησες γέρο Πίτσαμ. Αξίζεις τη συνδρομή μου...

Βγάζω απ΄ την τσέπη κερμάτια και εξαγοράζω λίγες απ΄ τις τύψεις. Οι Ερινύες την σήμερον ημέρα σιχαίνονται τους ικέτες. Θέλουν “νόμισμα”. Και το “νόμισμα”, καθώς αλλάζει χέρια, γίνεται μπουνιά στα μούτρα του ελεήμονα. Μα ο ελεήμων είναι έμπειρος στις μπουνιές. Είναι, ούτως ή άλλως πνιγμένος στα “νομίσματα” κάθε είδους και έχει καταντήσει “νόμισμα” ο ίδιος...

Το κορίτσι πιάνει απ΄ το χέρι τη μικρή του αδελφή και αποχωρεί. Πριν αποχωρίσει υποκλίνεται και μαζεύει απ΄ το πάτωμα το χρωματιστό χαρτάκι του.... Κανείς δε χειροκροτεί. ..... Αυλαία.

Μα, περίεργος καθώς είμαι, ρίχνω κρυφές ματιές πίσω απ΄ την αυλαία. Ο γέρο Πίτσαμ είναι εκεί. Τα κερμάτια αλλάζουν χέρια και τα κορίτσια κάνουν την εμφάνισή τους στο διπλανό καφέ-θέατρο. Φοράνε και πάλι τα κουρέλια της ζητιανιάς και δίνουν την ευκαιρία στους θεατές της ζωής να εξαγοράσουν Ερινύες.

Και είναι όλοι ευχαριστημένοι που υπάρχει ο γέρο Πίτσαμ να μετριάζει τις τύψεις τους. Και είναι όλοι αδιάφοροι για το ανθρώπινο δυναμικό πίσω απ΄ τα κουρέλια της επαιτείας. Και ο ρόλος γίνεται δένδρο που κρύβει το δάσος των μιμητών που βρίσκονται στην υπηρεσία του δύστυχου γέρο Πίτσαμ...

..."εξαγορά" μοι ένεπε, “νόμισμα” πολύτροπον...

κρίνοντας ασφαλώς τα έλογα.

2011-06-22T10:35:00.000+03:00

(προηγούμενη παράγραφος) Είναι άραγε δυνατόν να κρίνω έναν άνθρωπο απ΄ την ουρά του; Υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά που θα μου επέτρεπαν να κρίνω ασφαλώς τα έλλογα; (λήγει)

Τις τελευταίες ημέρες που περνάω μια, ενδεχομένως περαστική, φάση σχιζοειδούς αντίδρασης στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, πειραματίστηκα ενδελεχώς με τα χαρακτηριστικά τα οποία θα μου επέτρεπαν να κρίνω τα έλλογα όντα και να απαντήσω στα βασανιστικά ερωτηματικά που μοιράστηκα μαζί σας στην προηγούμενη παράγραφο.

Τ΄ αυτιά για παράδειγμα. Αν είναι σηκωμένα και τριγωνικά, σημαίνει πως το έλλογο, ... κάτι ψάχνει. Αν είναι πεσμένα και οβάλ, σημαίνει κάτι άλλο που όμως μου διαφεύγει. Ενδεχομένως ο οπλισμός του καθενός ελλόγου να μαρτυρά κάτι απ΄ τον χαρακτήρα του, μα ούτε απ΄ τους κυνόδοντες μπορείς να κρίνεις σωστά. Και η τερηδόνα μπορεί να αποτελεί ένδειξη μα απόδειξη όχι. Δεν αποκλείεται οι κινήσεις των μπροστινών άκρων να δείχνουν κάτι τις, μα ούτε κι΄ αυτό είναι κριτήριο για να μπορέσεις να κρίνεις αμερόληπτα. Στα καπούλια, λένε οι μερακλήδες της γλώσσας του σώματος, καταγράφεται ο χαρακτήρας του ελλόγου. Αν μελετήσεις υπομονετικά τις κινήσεις τους, μπορείς να μάθεις τα πάντα. Διαφωνώ πλήρως. Το κούνημα των καπουλιών είναι ίσως το πλέον επιτηδευμένο χαρακτηριστικό του σύγχρονου ελλόγου. Τα μικρά χείλη μαρτυρούν κακία λένε κάποιοι. Μα το σχήμα του ράμφους πολλές φορές ξεγελά λέω εγώ. Ας μη ξεχνάμε πως πίσω απ΄ το ράμφος βρίσκεται η γλώσσα που κόκαλα δεν έχει μα λόγους βγάζει. Όπερ, το σχήμα του ράμφους εξαιρείται, ως ενδογενώς επηρεαζόμενο και κατά βούλησιν μεταμορφωσιγενές. (πχ. χρυσόστομος, βρωμόστομος κλπ.) Ίσως ο τρόπος που καλπάζει κανείς να δείχνει κάτι απ΄ τον χαρακτήρα του, λένε κάποιοι άλλοι. Ναι μεν, ... μα ούτε κι΄ αυτό είναι αρκετό για να κρίνεις.... Πολλές φορές το γρύλισμα σε συνδυασμό με την υγρή ή στεγνή μύτη μαρτυρά κάποια ψήγματα κουλτούρας μου είπε ένας φίλος που κάνει πολιτικό ρεπορτάζ για ιδία χρήση.

Ίσως θα μπορούσα να κρίνω απ΄ τη μυρωδιά. Ιδιαίτερα όταν σηκώνουν το ανάστημα για να μαρκάρουν την περιοχή τους. Ναι! Αυτό ίσως να αποτελεί το πιο σημαντικό κριτήριο....

Εκ του μαρκαρίσματος γίνεται φανερό πως κάποιοι είναι κυνηγιάρηδες, κάποιοι για σπίτι, άλλοι του δρόμου, μερικοί φτιαγμένοι για επιβίωση και άλλοι για να πατηθούν από αυτοκίνητο....

Παρετήρησα αρμοδίως πως πολλοί απ΄ τους έλλογους γνωστούς μου διαθέτουν χαρακτηριστικά που μαρτυρούν καλή ράτσα και όλως τυχαίως είναι αυτοί που όταν τους αποχαιρετώ ελέγχω αν τα τιμαλφή μου παραμένουν στη θέση τους. Κάποιοι άλλοι που είναι προϊόντα αμαρτωλών σχέσεων κάποιας νοτισμένης νύχτας, ... μου εμπνέουν απόλυτη εμπιστοσύνη,... οι μπάσταρδοι.

Καταλήγω λοιπόν στο υγιές συμπέρασμα πως ίσως και να μπορώ να κρίνω έναν άνθρωπο απ΄ την ουρά και τον συνδυασμό των υπολοίπων χαρακτηριστικών του με εξαίρεση το λόγο.

Και θα έλεγε κανείς πως αυτού του είδους η κρίσεις για τα έλλογα είναι εξαιρετικά περίπλοκες. ΧαΧα! Ας γελάσω.

Μήπως θα προτιμούσατε να κρίνεται τα έλλογα απ΄ τους λόγους τους; Στην Ελλάδα του 2011;

υ.γ. Οι παραπάνω σχιζοειδείς σκέψεις είχαν ως αφετηρία τον τίτλο του θεατρικού έργου - που δεν πρόλαβα να δω αλλά θα ήθελα -“μη κρίνεις έναν άνθρωπο απ΄ την ουρά του” - της Όλγας Ποζέλη – την οποία ποτέ δε γνώρισα αλλά εκτιμώ απ΄ τη δουλειά της που έχω δει μέχρι σήμερα .....

χάθηκα,... αν το βρείτε να μου το επιστρέψετε...

2011-06-14T21:51:00.000+03:00

εντάξει, χάθηκα. για την ακρίβεια ψιλοχάθηκα.... σιγά μη σας έκανα τη χάρη να εξαφανιστώ. απλώς με έπιασε μια τεμπελιά άνευ προηγουμένου.

ψέματα λέω...

η αλήθεια είναι πως έγραφα κάτι, το οποίο δεν ήμουν σίγουρος αν πρέπει να το δημοσιεύσω...

και έχω φάει πάνω από δέκα μέρες στο ίδιο τεμάχιο να το χτενίζω, να του κάνω προσθετικές, λίφτινγκ... να το καλοπιάνω, να του λέω τραγουδάκια,... και πάλι να μην ξέρω αν πρέπει να το δημοσιεύσω ή όχι...

σκέψεις αντιφατικές. .... “άστο αυτό! μη το βάλεις στο μπλογκ. φύλαξε το για τη συλλογή με τα αδημοσίευτα”, ... “πέτα το! μάπα είναι! δεν ενδιαφέρει κανέναν.”

και κάθε φορά που αποφασίζω να το πετάξω, του ρίχνω μια τελευταία ματιά... και κάθομαι με τις ώρες να το χτενίζω. ... με τραβάει σα μαγνήτης... και να οι προσθετικές... να και μια νέα ιδέα κάπου στο τέλος του κειμένου που αλλάζει όλα τα δεδομένα... και πάλι απ΄ την αρχή....

και μόλις χτες μπήκα στον κόπο να το πλητρολογήσω....

και δεκαδύο φορές μέχρι τώρα βρέθηκε στον κάδο ανακύκλωσης μα δεκαδύο φορές, ούτε μία λιγότερη, επανήλθε για να συνεχίσει να με παιδεύει....

“ο πραγματικός συγγραφέας έχει το θάρρος να πετάει τα γραπτά του στα σκουπίδια.... δεν είναι δειλός... δεν είναι ρακοσυλλέκτης των ίδιων του των ιδεών...” κάπως έτσι με συμβούλευε ο αείμνηστος Ευάγγελος Κατσάνης. .. και μέχρι σήμερα ακολούθησα τη συμβουλή του δεκάδες φορές.

μα αυτό το κομμάτι έχει βαλθεί να με τρελάνει... θέλει όλο μου το χρόνο... θέλει να με στερέψει...

ίσως να μη φταίει αυτό. ίσως να είναι μια ανταλγική απασχόληση... μια σχιζοειδής αντίδραση... ένα ναρκωτικό ... μια εύκολη λύση στις δύσκολες μέρες...

και μόλις τώρα σκότωσα δυο κουνούπια που με ενοχλούσαν, διετάραξα τον παγκόσμιο ρυθμό και .... επιτέλους κατάφερα να το πετάξω στον κάδο ανακύκλωσης, ... να διαγράψω τα περιεχόμενα του κάδου και ...... ξέρει κανείς πως μπορώ να το επαναφέρω;

το χειρόγραφο το πέταξα χτές...

αν το βρει κανείς παρακαλώ να μου το επιστρέψει...

είναι κακογραμμένο με σβησίματα, προσθήκες και παραπομπές... σε κιτρινισμένο χαρτί με πορτοκαλί μελάνι και μιλάει για έναν τύπο που του άρεσε να σκοτώνει και θεωρούσε τις δολοφονίες τέχνη και είχε φιλοσοφική άποψη επί του θέματος αλλά τελικά έμαθε πως όλα αυτά ήταν στη φαντασία του και αυτοκτόνησε....

αν το βρείτε κάψτε το...

αν το βρείτε, βρείτε κι΄ ένα τρόπο να μου το δώσετε πίσω και ..... υπόσχομαι πως θα με ξεφορτωθείτε για τις επόμενες μέρες....

ΑπαραδεΧταLeaks

2011-05-29T09:32:00.003+03:00

Έπεσαν στα χέρια μας επιστολές ενός εκ των συμβούλων κάποιου κόμματος του οποίου το όνομα δε θα αναφέρουμε, διότι ο εμπνευστής των "ΑπαράδεχταLeaks" Δρ ΑπαράδεΧτος δεν επιθυμεί να έχει την τύχη του συναδέλφου εκ των WikiLeaks, Julian Assange. (ως γνωστόν, ο Δρ είναι γυναικάς και οι μυστικές υπηρεσίες το γνωρίζουν, οπότε είναι πιθανόν να βρεθεί κατηγορούμενος για τα ίδια με τον Assange τον Πολάνσκι τον Ουτεναστρωσκάν κλπ, αδικήματα. οπότε ονόματα δε λέμε, μαντέψτε μόνοι σας)

Ιδού η πρώτη επιστολή.

Κύριε Αρχηγέ,

Ακολουθώντας πιστά τις εντολές σας, χώθηκα αυτοβούλως ανάμεσα στους “αγανακτισμένους” που καθημερινά συγκεντρώνονται στην πλατεία συντάγματος, επί τέσσερις συνεχείς ημέρες, για 24 συνολικά ώρες (επισυνάπτω σχετική απόδειξη παροχής υπηρεσιών), και παρετήρησα τα ακόλουθα:

Η πλατεία ήταν γεμάτη με εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, εντελώς διαφορετικούς ψηφοφορότυπους.

Υπήρχαν νέοι, λιγότερο νέοι και ελάχιστα νέοι, παρέες, ζευγάρια και μοναχικοί, μουσάτοι και φρεσκοξυρισμένοι, καλοντυμένοι, ατημέλητοι, επιμελώς ατημέλητοι και λέτσοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, άντρες με σκουλαρίκια και γυναίκες χωρίς σκουλαρίκια,... με λίγα λόγια δεν έλειψε ούτε ένας ψηφοφορότυπος.

Άλλοι τριγύριζαν, άλλοι καθόντουσαν, όλοι είχαν την τάση να μουτζώνουν τη βουλή.... και απ΄ όλους άκουσα λόγια για την παράταξή μας που με έκαναν να κοκκινίσω. Ευτυχώς άκουσα τα ίδια και για τους πολιτικούς μας αντιπάλους και... κάπως συνήλθα.

Κύριε Αργηγέ,

αν μπορούσα να χρωματίσω τις φωτογραφίες (επισυνάπτονται 354 φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης, προς 0,50 ευρώ εκάστη), ανάλογα με τις ιδεολογίες των παρευρισκομένων....

αν τις χρωμάτιζα ανάλογα με τις προσδοκίες τους...

αν τις χρωμάτιζα σύμφωνα με το λόγο για τον οποίο δίχως εντολή της παρατάξεώς μας (ή άλλης παρατάξεως) προσήλθαν....

οι συνημμένες φωτογραφίες θα αποτελούσαν παλέτα με όλα τα χρώματα, με όλες τις αποχρώσεις που μπορούν να προκύψουν και που δύναται ν' αντιληφθεί το ανθρώπινο οπτικό νεύρο....

Άπαντες οι ψηφοφορότυποι παρευρέθησαν και μούτζωσαν...

Υπήρξαν μάλιστα ακόμα και οπαδοί, ακόμα και στελέχη της κραταιάς μας παρατάξεως αλλά σας διαβεβαιώ ότι δε με πήραν χαμπάρι τα χαϊβάνια, οπότε συνέχισα το έργο μου αλλά... προσεκτικά....

Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν ότι:

-το όνομα της ιστοσελίδας που τους έφερε μέχρι την πλατεία είναι ύποπτο. ... (αγανακτισμένοι)...

-το μέσον που τους μάζεψε είναι ύποπτο και ανεξέλεγκτο .... (ίντερνετ)..

-οι ιθύνοντες δεν ανήκουν σε καμία παράταξη ... (το ψάχνω μα δε βρήκα τίποτα...)

-οι συγκεντρωθέντες είναι ύποπτοι και επικίνδυνοι... (βρίσκονται στην ίδια πλατεία με τον ιδεολογικό τους αντίπαλο, χωρίς δικές μας εντολές) ...

-το γεγονός ότι δέχονται να συνυπάρχουν είναι ακόμα πιο ύποπτο (μας αμφισβητούν)

-η προσπάθεια του τομεάρχου Καραλουκά να πλησιάσει τους συγκεντρωμένους προς όφελος του κόμματος έλαβε ως αντίδωρο μούντζες, γιουχαΐσματα και προπηλακισμούς (και μη ξεχνάμε πως ο Καραλουκάς θεωρείται προοδευτικός και είναι και γλυκύτατος άνθρωπος χωρίς εχθρούς...)

-... και πάνω απ΄ όλα κύριε αρχηγέ μου, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν το γεγονός ότι δεν υπάρχουν κουκουλοφόροι και ότι δεν έχει ανοίξει μύτη....

Θα έλεγε κανείς ότι οι μεν κουκουλοφόροι (οι αφ εαυτού ορμώμενοι) συμμετέχουν ειρηνικά, οι δε (οι εκ των μηχανισμών καθοδηγούμενοι) συμμετέχουν ωσαύτως ειρηνικά και αυτοβούλως.. τα κωλόπαιδα.

Λόγω των ανωτέρω και επειδή πάνε να έρθουν τα πάνω κάτω κύριε αρχηγέ μου, ευπειθώς προτείνω:

α. να συνδέσουμε το όνομα “αγανακτισμένοι” με τις γνωστές θεωρίες περί παγκοσμίου κυβερνήσεως, ή ότι άλλο βρούμε πρόχειρο.

β. να αντιμετωπίσουμε την όλη κίνηση ως γραφική και λαϊκίστικη.

γ. να οργανώσουμε αντισυγκεντρώσεις. (Μόνο τα στελέχη της παράταξης να έρθουν κατόπιν εντολής σας οικειοθελώς, θα μαζέψουμε τα μίντια και κανείς δε θα δίνει σημασία στους αγανακτισμένους...)

δ. να αφήσουμε να γίνουν διάφορα ¨ατυχήματα¨στον χώρο των συγκεντρώσεων των αγανακτισμένων, να δούμε πόσο ειρηνικοί είναι ....

ε. να αντιγράψουμε ότι θα κάνουν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι....

Κύριε αρχηγέ, κλείνοντας την εμπιστευτική αυτή μελέτη, θεωρώ ότι η λήψη μέτρων επείγει. Η απαξίωση ακόμα και των αντιπάλων μας είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για την κραταιά μας παράταξη.

Δούλος σας,

ο υπεύθυνος ανάλυσης ψηφοφορότυπων

Τέλης Βαλετέλος

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

2011-05-26T13:06:00.003+03:00

Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα

Location: Σύνταγμα

Time: ‎6:00PM Thursday, May 26th

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ,
Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

ΤΙ ΚΙ΄ ΑΝ ΒΡΕΞΕΙ
ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ

(ΕΔΩ ΔΕ ΜΑΣ ΛΥΓΙΣΕ Η "ΨΙΛΗ ΒΡΟΧΗ" ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΜΕ
Η ΒΡΟΧΟΥΛΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΛΥΓΙΣΕΙ;)

2011-05-25T10:19:00.000+03:00

ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΑΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΜΑΣ, Η e-ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΜΕ ΕΠΙΠΛΗΤΤΕΙ ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ...
ΚΑΙ ΕΝΩ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΛΥΣΗ, ΤΑ ΟΣΑ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΣΤ΄ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ...

-------------

ΚΑΝΕΤΕ ΗΣΥΧΙΑ ΜΗ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο/Η Σεισάχθεια είπε...

ναι αλλά κάνετε και λιγο λάθος.
μηπως απλά εσεις δεν ενδιαφέρεστε αρκετα?? εγω μυριζω την Ελλάδα να σιγοβράζει και βλέπω πράγματα να αλλάζουν και ακούω τον κόσμο να διαμαρτύρεται και να ασχολείται με καταλήψεις και εναλλακτικούς τρόπους κατανάλωσης και παραγωγής και εκπαίδευσης και αμφισβητεί το κακώς καλοστεκούμενο οικονομικό συστημα....
μηπως απλά παρακολουθείτε και δεν χωνεστε αρκετα γιατρε μου??

25 Μαΐου 2011 12:33 π.μ

Ο/Η Dr. Aparadektos είπε...

@σεισάχθεια
βρε καλό μου παιδί, που την είδες τη διαμαρτυρία; στα σαλόνια; εκεί όλοι τους είναι καθολικώς διαμαρτυρόμενοι και ορθόδοξα προσκυνούντες τα νέα μέτρα....
και δυστυχώς, βλέπω πράγματα ν΄ αλλάζουν!
... αλλά προς το χειρότερο!
αν εσύ όμως δηλώνεις ευχαριστημένη από την παρούσα κατάσταση,... πάω πάσο...
αντί για "σεισάχθεια" μας αυξάνουν το φπα στα τρόφιμα ω σεισάχθεια και μεις καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια....

25 Μαΐου 2011 12:45 π.μ.

Ο/Η Σεισάχθεια είπε...

χε χε .. τωρα σας πέτυχα μεσα, θα κάνουμε διάλογο. λοιπόν κύριε απαράδεκτε....
εγω ως μικρό και αμαθο πλάσμα ζω σε μια σκουλικιασμένη καταληψη ενός κάποιου κτιριου και εκεί ο κόσμος βράζει και καθε μα καθε μερα σπάμε τα σαπιοκέφαλα μας στα πολύχρωμα αυτοδημιούργητα περιγραφικά μας σαλόνια που προαναφέρατε για να βρούμε τρόπο οι ανθρωποι που σιχτιρίζουν την κατασταση γυρω τους να ερθουν να μας βοηθήσουν να συντηρήσουμε την κατασταση γυρω μας. ειμαι ακόμη φοιτητρια βεβαια και ισως δεν εχω νιώσει το βόλεμα αλλά παντού βλέπω γυρω μου αυτό που εσεις μάλλον χάνετε.... κάντε ενα κόπο όμως...κοιτάξτε λίγο καλύτερα, δε μπορεί κατι θα νιωσετε

μήπως απλά παρακολουθώ και δεν χώνομαι αρκετά;
μήπως κάτι έχω χάσει;
μήπως έχω νιώσει το βόλεμα και δε βλέπω γύρω μου;
καλά κάνει και μου τα σούρνει η σεισάχθεια!
πρέπει κάτι να κάνω!
μα δε ξέρω τι!

ΜΑΧΑΙΡΗ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ
ΓΙΑΓΙΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΟΥ. ΕΣΥ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΚΑΤΙ ΘΑ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ
ΙΛΛΥΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΘΕΛΩ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
ΛΥΧΝΕ ΜΟΥ, ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
ΙΑΜΑΤΙΚΕ, ΧΑΜΕΝΟΣ ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
ΤΑΞΙΔΕΥΤΗ, ΝΑ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΊΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΨΑΛΕΙΣ
ΜΕΡΙΛ, ΔΕ ΤΟ ΣΥΖΗΤΩ! ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΕΝΑ ΧΕΡΑΚΙ.
ΒΒ. ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;
ΚΑΡΙ; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ;
ΙΟΝΝ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΟΥ;
ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ ΔΕ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΣΤΑ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΙΑ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ;

2011-05-24T13:05:00.001+03:00

ΗΣΥΧΙΑ ΜΗ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

το άγαλμα της δύναμης

2011-05-21T16:44:00.003+03:00

Ήταν κάποτε το άγαλμα της δύναμης, σκαλισμένο σε γρανίτη και ντυμένο με ατσάλι. Και στόλιζε αγέρωχο την κεντρική της κραταιάς πόλης πλατεία. Οι διαστάσεις του ήταν ανθρώπινες μα η θωριά του γιγάντια. Τα άκαμπτα της δύναμης υλικά, προσέδιδαν στο άγαλμα υπεράνθρωπες διαστάσεις.

Κι΄ όλοι το σέβονταν!

Και κι΄ η βροχή κυλούσε απ΄ το κορμί του μα ποτέ απ΄ τα μάτια του, μη τύχει και τη σταγόνα της νομίσουν δάκρυ.

Ο μάστορας που το φιλοτέχνησε, όψη του έδωσε γυναίκας μα ούτε μια αδυναμία, γυναίκα να θυμίζει, δε του χάρισε. Πέτρινα χείλη, μάτια γρανίτες κι ατσάλινα ρούχα. Μήτε ένα ψεγάδι, μια ρυτίδα πάνω στο υλικό,... τίποτα δεν μαρτυρούσε πάθη, στο άγαλμα της δύναμης.

Και όλοι το θαύμαζαν!

Ακόμα και μερικοί που το θεωρούσαν ύποπτο κι ανάλγητο.

Μα πιότερο κάποιοι άλλοι που το είχαν για πρότυπο ευθύτητας και δικαιοσύνης.

Μα κανείς, ούτε ο ίδιος ο μάστορας που το γέννησε, δε γνώριζε πως η καρδιά του ήταν φτιαγμένη από λάσπη. Κάποια παραξενιά της φύσης, είχε παγιδεύσει μια χούφτα λάσπη στο γρανιτένιο όγκο που η μαεστρία του χάραξε σε σώμα.

Πέρασαν τα χρόνια και της βροχής τ΄αγγίγματα, τα χάδια του αέρα, σκάλισαν σχισμές στο πέτρινο στήθος. Και η καρδιά από λάσπη ένιωσε λίγο απ΄τον κρύο αέρα της πόλης και άκουσε τις φωνές του πλήθους. Μα την φυλάκισε το σώμα πίσω απ τα ισχυρά του υλικά. Και η δύναμη, έβαλε τα δυνατά της, μη και από μια χούφτα λάσπης ηττηθεί.

Μα ένα βράδυ, την ώρα που η πλατεία άδειασε από κόσμο, ένας νέος πλησίασε και μη έχοντας σε ποιον να μιλήσει, μίλησε στο άγαλμα. Και μη έχοντας ποιον ν΄ αγκαλιάσει το αγκάλιασε. Και μη γνωρίζοντας που αλλού να κλάψει, έκλαψε στην αγκαλιά του. Και τα δάκρυα κύλησαν στις σχισμές του γρανιτένιου στήθους... και του κλέψαν την καρδιά.

Την επόμενη μέρα κανείς δεν πρόσεξε πίσω απ΄ το ατσάλινο φόρεμα, την σε σχήμα καρδιάς διάβρωση στο ύψος στου στήθους του αγάλματος. Κανείς δεν είδε τη θλίψη στα πέτρινα χείλη και την απογοήτευση στα μάτια από γρανίτη.

Μόνο κάτι παιδιά ένιωσαν την αλλαγή και λυπήθηκαν τη θλιμμένη δύναμη που ήταν μόνη στην πολύβουη πλατεία...

Κάποιο κορίτσι, άφησε στα πόδια της ένα λουλούδι και ένα αγόρι της ψιθύρισε.

“Πρέπει να νιώθεις μοναξιά. Απροστάτευτη είν΄ η δύναμη δίχως καρδιά.”

“Πως δίχως καρδιά, τη θλίψη θα νικήσει των ματιών της;” ρώτησε το κορίτσι, κι΄ όλα τα παιδιά βάλθηκαν να μαζέψουν χώμα. Και το βάλαν στη θέση της κλεμμένης καρδιάς. Και κάτι σταγόνες απ΄ την πρωινή βροχή κύλησαν απ΄ τα μάτια της δύναμης και έκαναν το χώμα λάσπη. Και η ανάσες των παιδιών της έδωσαν ζωή...

Κι΄ από τότε μια χούφτα λάσπης προστατεύει το γρανιτένιο σώμα της δύναμης, ... απ΄ τις κακοτοπιές.

@προς τους σχολιαστές

2011-05-19T04:20:00.001+03:00

θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς τους πρώην τους νυν και τους μελλοντικούς σχολιαστές. χάρη στα σχόλιά σας ρίχνω κλεφτές ματιές σε οπτικές γωνίες που ποτέ την ύπαρξή τους δεν είχα φανταστεί.

... και ομολογώ ότι εκμεταλλεύομαι τις νέες “οπτικές”.

μου απο-καλύπτουν και ανα-καλύπτω...

και εξηγούμαι.

επειδή (νομίζω πως)... δεν υπάρχει παρθενογένεση στους στοχασμούς,... επειδή υπάρχει ένας καλυμμένος πίνακας όπου όλοι, οι λιγοστοί αληθείς, της ανθρωπότητας στοχασμοί έχουν εξ΄ αρχής χαραχθεί.... και απ΄ αυτόν τον πίνακα εκπορεύονται μούσες, που σε εκλεκτούς και μόνον μοιράζουν ακτίνες απ΄ το φως των εξ΄ αρχής χαραχθέντων στοχασμών ....

ως μη εκλεκτός των μουσών ... αυτών των, ανάλγητων στις επικλήσεις των πολλών, φαντασμάτων ...θεωρώ τιμή να έχω συντροφιά και έμπνευση τις οπτικές σας γωνίες...

...για τις οποίες σας ευχαριστώ...

ο άνθρωπος που είδε τη θάλασσα

2011-05-15T00:53:00.001+03:00

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που του άρεσε ν΄ αγναντεύει τη θάλασσα.
Καθόταν με τις ώρες σ΄ ένα παγκάκι και παρατηρούσε τα κύματα που σ΄ατέλειωτο ήταν τσακωμό με της παραλίας τα βράχια.
Και πέρασαν τα χρόνια και θαύμαζε τα κύματα που' ταν στη μέση του πελάγους ... κι είχαν μπρος τους μεγάλη να διανύσουν απόσταση μέχρι στη στεριά να φτάσουν.
Και φύγαν κι΄ άλλα χρόνια και μαγευόταν απ΄ τα κύματα στη γραμμή του ορίζοντα που ορατά δεν ήταν ... μα υπήρχαν.
Κι΄ έγινε το μέλλον παρελθόν και τώρα πια, με δυσκολία καταφέρνει να φτάσει στο αγαπημένο του παγκάκι, της θάλασσας για ν΄ αγναντέψει τα κύματα.
Και βλέπει ξάφνου μία μέρα, .... τη θάλασσα δίχως, τα κύματα, να του την κρύβουν.
Και δεν τον νοιάζει για τα χρόνια που σε κύματα εξόδεψε, που μόνο στο τέλος τη θάλασσα πρωτόδε και τα λόγια της πρωτάκουσε ...
... γιατί ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που τη θάλασσα την είδε ....

κάθε τετάρτη απόγευμα ο δόΧτωρ είναι απών...

2011-05-08T23:34:00.000+03:00

ένα βουκολικό και δραματικό θέαμα δια μελοδραματικούς ακροατάς

ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ

X-RATED*

ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥΣ

(περιέχει προσβλητικές εικόνες και λέξεις ανεπίτρεπτες)

πατάτε το play με δική σας ευθύνη μόνο

αν είστε κάτω των 35 ή άνω των 55, πατήστε εδώ

μία ακόμα φτηνή παραγωγή της "δόΧτωρ Προδάξιονς ΕΠΕ**"

*[Ex rEited] ουσ. ακατάλληλο για ανηλίκους

**ΕΠΕ = εταιρεία περιορισμένης έμπνευσης)

Σεμέλη

2011-05-06T11:19:00.002+03:00

Σεμέλη με φωνάζουν και είμαι ξακουστή σ’ όλη την χώρα για την ομορφιά που δεν καταφρόνησε ούτε αυτός ο Κραταιός, ο μεγαλόπρεπος Βασιλιάς θνητών και αθανάτων, ο Πάνσοφος ο Ζευς.

Το πεπρωμένο μου έγινε Νόμος. Η ύβρις μου κάλεσε την δαιμονική Θεά, την Άτη. Και γλίστρησε η αξιοσέβαστη κόρη του Δία, μες στην σκέψη για να την διαταράξει. Η ύβρις που διέπραξα,... αυτή ήταν που την κάλεσε. Ο Νόμος διαταράχτηκε. Δεν άργησε να έρθει η Δίκη και η Τιμωρία.

Τα παιδικά μου χρόνια στο παλάτι της Βοιωτίας με έμαθαν να συμπεριφέρομαι σαν βασίλισσα. Οι απαιτήσεις μου ήταν βασιλικές. Ο πατέρας μου ο Βασιλιάς, ήταν στα μάτια των ανθρώπων παντοδύναμος και εγώ παντοδύναμη απέναντί του. Κάθε επιθυμία μου θεϊκή γινόταν διαταγή. Είχα ξεχάσει ότι και οι βασιλιάδες αντλούν την δύναμή τους απ’ την ακατανίκητη θέληση του Δία. – τιμή δε εκ Διός εστί.-

Τώρα γνωρίζω, αλλά τώρα είναι αργά.

Το πεπρωμένο μου το είχαν αποφασίσει οι Μοίρες. Την θέλησή τους την είχε καθορίσει ο ανώτατος ρυθμιστής, ο ένδοξος Ζευς. Και να ήθελε δεν θα μπορούσε να με γλιτώσει. Δεν θα μπορούσε να αντικρούσει την ίδια του την θέληση.

Από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα ήξερα ότι είναι Θεός. Η μεταμφίεσή του δεν κατάφερε να κρύψει την Θεϊκή του διάσταση. Είχε ενδυθεί τον άνθρωπο και εγώ ήμουν εν-θουσιασμένη. Θεό είχα ενδυθεί μα δεν το ήξερα.

Τα μάτια του πρόδιδαν το Θεϊκό φως της ανώτατης σοφίας. Ήταν,…είναι ο Μοιραγέτης.

Πίσω από τις ανθρώπινες πράξεις του και τις εκούσιες αδυναμίες μπορούσε κανείς να διακρίνει τον Υπεράνθρωπο. Και ήταν,…είναι ο Αλεξίκακος.

Όλοι το γνώριζαν, όλοι το συζητούσαν αλλά κανείς δεν τολμούσε να το πει. Υποκρίνονταν, στο παλάτι, ότι ο εραστής μου ήταν ένας άρχοντας ανθρώπινος.

Φοβόντουσαν την Θεϊκή Του οργή και υποτάσσονταν στην ανθρώπινη φύση Του. Γνώριζαν πως η Θεϊκή τιμή της παρουσίας Του οφειλόταν σε μένα και μου απέδιδαν την πρέπουσα υποταγή.

Ο Δίας ήταν το πεπρωμένο μου. Η μοίρα μου. Ο Νόμος μου.

Ο παντοδύναμος με είχε ερωτευτεί και τίμησε το κρεβάτι μου με την φοβερή του παρουσία.

Γνώριζα πως οι ερωτικές Του περιπτύξεις με θνητούς είχαν πάντα ολέθριες συνέπειες. Όμως δεν παραπονιόμουν.

Χάρηκα το γραμμένο μου.

Είμαι από μεγάλο τζάκι, ξιπασμένη και άπληστη στα θέλω…..

Ένιωσα άξιά του και η πρώτη ύβρις διαπράχθηκε…..

Ο Δαίμονας καραδοκούσε…..

Εγώ η ανόητη δεν το είχα καταλάβει……

Λέει ο ποιητής πως ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να γλιτώσει τον ήρωα που αγαπά από τον κοινό σε όλους θάνατο. Όταν η Μοίρα η ολέθρια αρπάξει τον ήρωα για να τον βουλιάξει στον βαθύ τον ύπνο του τάφου του, ο Θεός παραμένει απλός παρατηρητής.

Λέει ακόμα πως και του ίδιου του Δία η παντοδυναμία είναι περιορισμένη μπροστά στην αμετάτρεπτη αναγκαιότητα των αιωνίων νόμων της φύσης.

Έχει δίκιο ο ποιητής. Τώρα πια το γνωρίζω!

Ανάμεσα στις προσταγές του πεπρωμένου που γίνεται Νόμος και στην ακατανίκητη θέλησή Του, δεν υπάρχει αντίθεση. Οι αντιθέσεις ξεπεράστηκαν από τότε που μπήκε τάξη στο Χάος.

Η ζωή στο παλάτι κυλούσε ήσυχα. Ό Όμβριος Ζευς πότιζε την σοδειά. Η Περσεφόνη χαμογελούσε στην Δήμητρα και το ζοφερό σκότος έδινε ζωή στις ρίζες που ρουφούσαν τους χυμούς του εδάφους για να δυναμώσει ο κορμός και να στραφεί προς το φως.

Ο λαός της Βοιωτίας ήταν ευτυχισμένος. Ο Υπέρτατος Θεός τιμούσε το παλάτι τους. Στις Πλαταιές και την Αλίαρτο, οι άνθρωποι μάζευαν ευτυχισμένοι την πλούσια σοδειά και προσέφεραν θυσίες στους Θεούς.

Όμως ο Δίας δίνει δύναμη με την ίδια ευκολία που συντρίβει τον δυνατό. Από τον Δία ταπεινώνεται ο επιφανής άνδρας και από τον Δία ανυψώνεται ο ταπεινότερος όλων.

Είμαι γυναίκα. Πριν με κρίνεται προσπαθήστε να καταλάβετε την φύση μου. Σαν γυναίκα είμαι ανώτερη από τους άνδρες. Σαν γυναίκα είμαι πιο ευάλωτη. Δεν είναι η μυϊκή δύναμη που με κάνει ευάλωτη. Είναι η ανάγκη για αγάπη. Είναι η μεγαλύτερη από τους άντρες δυνατότητα να αγαπήσω. Εμένα διάλεξε ο Δίας για μάνα του Διόνυσου. Εμάς τις γυναίκες διάλεξε ο Δίας για να εμπιστευτεί τον σπόρο που σαπίζει και γεννιέται στο σκοτάδι. Εμάς διάλεξε να πονέσουμε και να φιλοξενήσουμε την ζωή που γεννιέται. Εμάς διάλεξε να κουβαλάμε πάνω μας την μήτρα των θνητών. Τους άντρες τους έταξε να προσφέρουν θυσίες στη μήτρα της γης, στους Δελφούς. Και στη μήτρα των θνητών, … στη δική μας μήτρα. Μέσον της επικοινωνίας του Θεού με τους ανθρώπους, η Ιέρεια των Δελφών. Μέσον της επικοινωνίας της ζωής με τους θνητούς η συνουσία. Η γυναίκα.

Έτσι να με κρίνεται και ίσως καταλάβετε λίγο πως η θνητή φύση της Σεμέλης είναι η δική σας φύση. Είμαι εσείς. Είμαι θνητή, δηλαδή αθάνατη.

Πριν γνωρίσω τον Θεό, φανταζόμουν τον άντρα που θα με έπαιρνε απ’ το πατρικό παλάτι. Κάποιος βασιλιάς θα ήταν, από γενιά λαμπρή. Τους προγόνους του θα τους είχαν τραγουδήσει οι ποιητές και τους δικούς του άθλους θα τους διηγούνταν στα παιδιά σαν παράδειγμα ανδρείας και σωφροσύνης. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η Μοίρα μου είχε τάξει τον Ενδοξότερο όλων. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως η μήτρα μου θα φιλοξενούσε το Διόνυσο…

Τον Δία, ή μάλλον το σαρκίο που ενδύθηκε, το αγάπησα. Το θαύμαζα. Ήθελα να είμαι μαζί του για πάντα. Τον ήθελα όπως οι άνθρωποι θέλουν.

Εκείνος ήταν καλός μαζί μου. Με αγαπούσε και με προστάτευε.

Όσοι με έβλεπαν δίπλα του με φθονούσαν και με φοβόντουσαν.

Έπρεπε να είμαι ευτυχισμένη.

Και όμως.

Ποτέ δεν μου παρουσιάστηκε σαν Θεός.

Ένας άνθρωπος ήταν δίπλα μου.

Η θνητή Σεμέλη, όπως όλες οι γυναίκες, ήθελε τον άντρα της να είναι Θεός.

Η Ήρα είχε δίπλα της τον Δία, τον πατέρα θνητών και αθανάτων. Εγώ είχα μία μάσκα, ένα κορμί ανθρώπινο.

Η ύβρις είχε για δεύτερη φορά, από τότε που μου παρουσιάστηκε ο Δίας, διαπραχθεί. Ένιωθα την Άτη να πετά στο ύψος του κεφαλιού μου έτοιμη να διαταράξει τον νου.

Κι ο νους άρχισε να θολώνει. Δεν μου έφτανε που ο Κεραύνιος ήταν στην ψυχή και στην καρδιά μου, ήθελα να τον δω σε όλο του το μεγαλείο. Ήθελα να τον γνωρίσω την στιγμή που η Θεϊκή Του οργή ξεσπούσε σε Θεούς και ανθρώπους. Να κρατά τον κεραυνό, σύμβολο της απόλυτης εξουσίας και να με κοιτάξει στα μάτια.

Ένιωθα παραμελημένη. Ένα τίποτα ήμουν εάν δεν μου έκανε την τιμή να παρουσιαστεί μπρος μου αληθινός και φοβερός. Ουράνιος και αθάνατος.

Αλλιώς όλα αυτά μπορεί να ήταν μία χίμαιρα. Ένα παιχνίδι της φαντασίας.

Μπορεί να μην ήταν ποτέ αυτός που πίστεψα πως είναι.

Ένας κοινός θνητός μπορεί να ήταν που ό έρωτάς μου τον εξύψωσε σε Θεό.

Ένας κοινός θνητός που μας ξεγέλασε.

Και ξεχνούσα η ανόητη πως κάθε θνητός έχει μια φλόγα αθανασίας μέσα του.

Ήθελα να δω τον Δία σ’ όλο του το μεγαλείο.

Ήθελα να με αξιώσει να τον αντικρύσω.

Αντάξια των Θεών ήθελα να γίνω.

Τον μοιραζόμουν – νόμιζα – με την Ήρα.

Είχα δικαιώματα..

Η ύβρις είχε πλέον ολοκληρωθεί.

Από εκείνο το σημείο την δράση ανέλαβε όχι ο νούς, μήτε καν η καρδιά μου, μα ένας δαίμονας. Η Άτη.

Η λάμψη, η Θεϊκή των ματιών Του λάμψη, δεν αρκούσε πλέον.

Ποία η διαφορά μου από τους κοινούς θνητούς εάν δεν μπορούσα να αντικρύσω τον Θεό καταπρόσωπο;

Τι περισσότερο θα μπορούσα να παινευτώ ότι μου έδωσε ο Ζευς; Το κρεβάτι;

Και η Αίγινα, η κόρη Αίσωπου του ποταμού, η Καλλιστώ η θυγατέρα του Λυκάονος, η Αλκμήνη του Ηλεκτρύωνα, η Αντιόπη από την Βοιωτία, η Ευρώπη από την Κρήτη, ….. όλες τους είχαν γευτεί τον έρωτα του Δία και την οργή της Ήρας.

Ούτε η παρουσία του, μήτε η οργή της μεγάλης Θεάς με ικανοποιούσαν πλέον.

Του ζήτησα να μου αποκαλυφθεί. Αρνήθηκε.

Δεν με είχε λοιπόν άξια για την Θεϊκή του φύση; Με είχε καταδικάσει στην συντροφιά της ανθρώπινης μάσκας Του;

Στις ατέλειωτες επικλήσεις μου συναντούσα την άρνηση.

Ήθελε λέει να με προστατεύσει…

Δεν ήμουν λέει έτοιμη…

Στο τέλος πέτυχα τον σκοπό μου.

Όσα δεν πέτυχα με τις γυναικείες γαλιφιές και τα παρακάλια, τα πέτυχα με την γκρίνια.

Με βαρέθηκε νόμισα και μου έκανε τη χάρη…..

Η αλήθεια είναι άλλη. Τώρα γνωρίζω…..

Γνωρίζω γιατί μου έκανε το χατήρι ο Ζευς…..

Παρουσιάστηκε μπρος μου σε όλη του την μεγαλοπρέπεια. ΘΕΟΣ.

Ο κεραύνιος Ζευς.

Η συνέχεια, σας είναι γνωστή.

Η ανθρώπινη φύση μου δεν άντεξε την Θεϊκή του υπόσταση.

Οι τρεις διαστάσεις μου δεν χώρεσαν την μία και μοναδική Θεϊκή του διάσταση.

Οι πέντε αισθήσεις μου ήσαν λίγες και ποταπές μπρος στην μία, τη Θεϊκή.

Η Μοίρα μου έμελλε να γίνει γνωστή στις επόμενες γενιές.

Ο μύθος της Σεμέλης, η ιστορία μου, έμελλε να γίνει διάσημη.

Μια ερωμένη του Δία παρέμεινα για τους άθεους.

Μια ανόητη και φαντασμένη για τους θεοσεβούμενους που δεν θέλησαν να καταλάβουν.

Εγώ τώρα γνωρίζω.

Δεν κρατάω κακία που δεν με προστάτευσε. Που παρουσιάστηκε μπρος μου.

Ήταν το πεπρωμένο μου. Όλα ήταν σύμφωνο με την ανθρώπινη τη φύση μου. Ήταν Νόμος του σύμπαντος που εφαρμόστηκε, και σα Νόμος ήταν δική Του Θέληση.

Δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί στην ίδια Του την θέληση.

Δεν μπορούσε να καταργήσει τους Νόμους του.

Τώρα γνωρίζω.

Είχα τον Θεό δίπλα μου και δεν κατάφερα να έχω τον Θεό μέσα μου.

Δεν τον ένιωσα μόνο θέλησα να τον δω.

Να τον περιορίσω στις αισθήσεις μου θέλησα, και στις πέντε μου αισθήσεις δεν χωρούσε.

Αυτός ήταν φτιαγμένος από άλλο υλικό.

Ο Θεός είναι φτιαγμένος από αίσθημα και πνεύμα.

Δεν χωράει στα μάτια, δεν πιάνεται με τα χέρια.

Κατοικεί στην καρδιά.

Εάν βγει από εκεί, ο θνητός μεταφέρεται στο βασίλειο των άλλων θεών, των χθόνιων.

Κοιμήθηκα με τον Θεό, έτηξα Θεό και έμεινα θνητή.

Αντί να ενωθώ μαζί του και να παραμείνω αθάνατη καθώς ήμουν, θέλησα να τον δω, δηλαδή να χωριστώ απ’ αυτόν και να τον κάνω ύλη.

Εκείνος ύλη δεν έγινε. μα εγώ την αθανασία μου την έχασα.

Μη με λυπηθείτε.

Μη με κατηγορήσετε.

Αφεθείτε στον Δία που διεισδύει στην καρδιά και την συνείδηση και μην τον αποχωριστείτε ποτέ…

Σας το λέω εγώ η Σεμέλη που έγινα θνητή για να μείνει η ιστορία μου αθάνατη….

έτσι έγιναν τα πράγματα....

2011-05-02T13:37:00.001+03:00

δια τους μη γνωρίζοντες ανάγνωση, το ηχητικό ντοκουμέντο είναι εδώ ...

Ήρθε και με βρήκε στο πολυτελές ξενοδοχείο των Παρισίων όπου διέμενα μαζί με τους μπράβους και τα τσιράκια μου. Κατέβηκα στο λόμπι διότι εκείνος ήταν οκνηρός και κλειστοφοβικός και δεν έμπαινε σε ασανσέρ.

-«Κύριε Ντόχτορ Απαράδεχτε,» μου λέει, «Επιτρέπεις να σε αποκαλώ σκέτο Απαράδεχτο μάνα μου; Επιτρέπεις! Ήρθα ρε Απαράδεχτε ως φίλος, για να απαιτήσω τη βοήθειά σου. Καταστάσεις πέραν της δυνάμεώς μου, με αναγκάζουν να κάνω απεύθυνση σε ένα ρεμάλι σαν και σένα αλλά χαλάλι σου»

Παρότι η κάρτα που μου έχωσε στο χέρι έγραφε “αμερικλάνος”, η άνεσή του στην Ελληνική γλώσσα με υποψίασε και σκέφτηκα να καλέσω το τμήμα αλλοδαπών. Μα από τάκτ προς τις αστυνομικες αρχές του παρισιού, έκανα το μαλάκα.

-«Για ποιον με περάσατε κύριε;» του πέταξα στα μούτρα.

Κάτι πήγε να πει….

-«Σιωπή!» του απάντησα αυστηρά και τον έβαλα στη θέση του.

Όταν συνήλθε, προσπάθησε να με πείσει με κολπαζόρικα που κάνουν στις νότιες πολιτείες, όμως το ήθος μου ήταν από μπετόν αρμέ. Μου μίλησε για κέρδη αφορολόγητα, για γκόμενες, κότερα, εμπόριο όπλων, δημόσια εκπαίδευση, …και άλλες μπίζνες. Όμως εγώ του έδειξα το κούτελο και του είπα,

-«Ξέρεις ρε τι είναι αυτό; Αυτό ΡΕ, είναι ένα καθαρό ελληνικό κούτελο!» και μου έριξα μία φάπα,… πλλλλάφφΦ!

Κι' εκείνος άλλαξε πλεύση.

-«Έχετε ένα μπλογκάκι, δεν έχετε κύριε απαράδεΧτε;», είπε με νόημα.

-«ΜμμμΝννναί!» ψέλλισα φοβισμένος γιατί η αλήθεια είναι πως ένα μπλογκ το έχω όσο που νάναι.

-«Εκεί υπάρχουν κάτι περίεργα άτομα που σχολιάζουν ασυστόλως αν με πχιάνεις δικέ μου. Σωστά;» μου πέταξε μ΄ ένα, βαθύτερο αυτή τη φορά, νόημα και μούκλεισε και το μάτι ο μπάσταρδος.

-«Μμμμππορεί!» τούπα τρομοκρατημένος.

-«Κάτι άτομα με περίεργα ψευδώνυμα, έτσι δεν είναι;»

-«ΟΧΙ!» Είπα hesmenos απ το φόβο μου. «Περίεργα ψευδώνυμα δε έχουμε!»

-«Και ο ιαματικός; η λάσπη; τα quarks; εκείνος ο λύχνος ο καιόμενος; ο μαχαίρης; θες να πω κι΄ άλλα ονόματα;» και κάρφωσε τα φιδίσια μάτια του στα αμυγδαλωτά μου μάτια. -“Μένα με λένε αμερικλάνο, απαράδεΧτε και τις παπαριές δε τις σηκώνω μάνα μου..”

Ανασηκώθηκαν οι πλούσιοι μου βόστρυχοι και μία μουσική του Skalkotas, ένα αλέγκρο - μα νον τρόπο, μη φανταστείτε κανένα γρήγορο – μου έδειχνε σε τι βούρκο είχα πέσει.

Αμέσως έκαμα μερικούς υπολογιζμούς, δέκα διαιρέσεις και μιαν αφαίρεση για την ακρίβεια, και κατάλαβα τι κρύβεται πίσω απ΄ όλους αυτούς που δήθεν σχολίαζαν στο μπλογκ μου.

“Και θες να πιστέψουμε ρε απαράδεΧτε ότι τα σχόλια είναι δήθεν για τις μαλακίες που γράφεις και πως δεν ήξερες που είναι συνθηματικά των τρομοκρατώνε;”

Το μυαλό μου άπλωσε στα γρήγορα μια μεγάλη μαύρη οθόνη και πρόβαλε φίλμ νουάρ. Ένα στρατόπεδο τρομοκρατώνε στα βουνά του Κασσσσμίρρρρρ! Ο ιαματικός φτιάχνει μπόμπες, η λάσπη τις μοιράζει στους τρομοκράτες, ο καιόμενος λύχνος ανάβει φωτιές, η σύντροφος δήμητρα φτιάχνει quarks, ο μαχαίρης... το λέει και τ΄ όνομα, η νεφελοκοκκυγία στα συννεφάκια της, ...κι’ εγώ ο μαλάκας, το πχιόνι των τρομοκρατώνε, ... νομίζω πως είμαι μπλόγκερ.

Ένα ζεστό υγρό τρέχει απ΄ τα μπατζάκια μου. Κάνω λογκίν στο συγνώμηνέσφαλα τελειά και λοιπά, πάω στο «περί πέους πόνημα», το μελετώ προσεκτικά και, ... αποκλείοντας την περίπτωση να έχω έρθει σε οργασμό, αντιλαμβάνομαι ότι κατουρήθηκα πάνω μου.

-«Είναι πράγματι περίεργο μάνα μου να ρίχνεις φάπες στον εαυτό σου και να μιλάς για καθαροκουτελίαση.»

Τάξερε όλα το καθίκι. Κάθε του λέξη ήταν μία πιστολιά. Κάθε πρόταση ριπή πυροβόλου όπλου. Κάθε παράγραφος, ένας όλμος. Κάθε κεφάλαιο και μια γενοκτονία … (ας μην συνεχίσω, θα σκοτώσω ολόκληρο πλανήτη και θα μείνω μόνος.)

Τώρα πχια είχα καταλάβει πχοιος ήμουν. Ήμουν ένας πτωχομαλάκας μπλόγερ, θύμα της διεθνούς τρομοκρατίας.

Φανταζόμουν το κάδρο μου στον πύργο των απογόνων, παραπεταμένο σ΄ ένα μπουντρούμι στο υπόγειο, να περνούν κάθε Παρασκευή βράδυ να με φτύνουν. «Δωσίλογε! Προδότη! Συνεργάτη των τρομοκρατώνε! Μαστροπέ! Πρόστυχε! Ντροπή της οικογένειας!» και φτουυυυύ! Και να οι ροχάλες και να οι σίελοι. Να χέσουν πάνω στον τάφο μου ήθελαν οι απόγονοι.

-«Τολμάτε ακόμα να αρνείστε την πρότασή μου μάνα μου;»

Τολμούσα άραγε;

Βρε Χέστους απογόνους και τα σάλια στα κάδρα, σκέφτηκα. Οι άγιοι λίγα τραβάνε που τους φιλάει η κάθε βρωμιάρα; Ας με φτύνουν. Εδώ κινδυνεύει το τομάρι μου, τους απογόνους θα σκεφτώ?

“Δέχομαι κύριε αμερικλάνε μου, δέχομαι. Και ποια ακριβώς είναι η πρότασίς σας.»

“Λοιπόν! Άκου μάνα μου να μη πολυλογούμε. Θέλω να μου δώσεις τη συνταγή για τα κοτοβυζάκια.”

Με είχε στο χέρι και ζητούσε ότι πολυτιμότερο είχα. Μα τι νακάνω πούχα τη φωλιά χεσμένη; Τούδωσα τα πολύτιμα χειρόγραφα με τις συνταγές της θείας μου της καραμέλας, του έδωσα και μιαν ακάλυπτη επιταγή για να βγάλει εισιτήριο επιστροφής, κι έτρεξα γρήγορα ν' αλλάξω τη διαθήκη μου.

Ακούς εκεί! Το κάδρο στο μπουντρούμι και να με φτύνουν κάθε Παρασκευή βράδυ! Ωραίοι απόγονοι.....

Βρε ουστ! Στις άστεγες πουτάνες θαταφήσω όλα, να πχιάσουν και τόπο.

Έτσι έγιναν τα πράματα και κέρδισε ο αμερικλάνος τον Cουλό Sous-Chef διαγωνισμό και όχι όπως τα παρουσιάζει ο ίδιος, ... ο φαρμακοτρίφτης.

Ενδεχομένως.

2011-04-25T07:40:00.000+03:00

Ενδεχομένως υπάρχουν δύο κόσμοι. Ο αληθινός και ο φανταστικός.
Ας ξεκινήσουμε απαράδεΧτα και ας εξετάσουμε το ενδεχόμενο ο δικός μας, να είναι ο φανταστικός.
Και ας πούμε πως ο φανταστικός μας κόσμος δεν μπορεί να δει τον αληθινό γιατί μας χωρίζουν επτά, ενδεχομένως, πέπλα, τα οποία, δεν μπορούμε να μετακινήσουμε επειδή είμαστε «φαντάσματα» και εξασκούμε φανταστική δύναμη.
Ενδεχομένως όμως να υπάρχουν κάποιοι που έχουν το χάρισμα να ρίχνουν ματιές πίσω απ΄ τα πέπλα, στον ενδεχομένως αληθινό κόσμο.
Επειδή όμως με φανταστικά μάτια θα τον βλέπουν και τρεις διαστάσεις θα του προσδίδουν, αν τον περιγράψουν, θα μοιάζει με παραμύθι. Και οι άνθρωποι αυτοί θα είναι, ... παραμυθάδες. Ενδεχομένως έτσι να γεννιούνται τα ωραία παραμύθια.
Τι θα γινόταν όμως μ΄ εκείνους που έχουν το χάρισμα μα δεν το εμπιστεύονται; Εκείνοι θα περιέγραφαν όσα είδαν μα εκτός απ΄ τις τρεις διαστάσεις, θα χρησιμποποιούσαν και το φίλτρο των γνώσεών τους. Και έτσι, θα παρουσίαζαν εκείνον τον άλλο κόσμο, παρόμοιο και συμβατό με τον ενδεχομένως φανταστικό δικό μας. Αυτοί οι άνθρωποι θα έγραφαν τα ωραία μυθιστορήματα.
Και ενδεχομένως να μην είναι τυχαίο που τα παραμύθια απευθύνονται σε παιδιά.
Τα παιδιά είναι πιο έτοιμα να δεχτούν τον ενδεχομένως αληθινό κόσμο. Ενδεχομένως γιατί μόλις πριν λίγο έφυγαν απ΄ αυτόν.
Το μόνο πρόβλημα για όλους εμάς του ενδεχομένως φανταστικού κόσμου, είναι πως είμαστε πεπεισμένοι ότι ζούμε στον αληθινό. Αυτή την πεποίθηση, την ονομάζουμε πραγματικότητα. Και κάθε άλλη σκέψη, την θεωρούμε εξωπραγματική. Ενδεχομένως, αυτή η πεποίθηση να γέννησε τα επτά πέπλα.
Και ενδεχομένως γεννάται η απορία, γιατί τα πέπλα να είναι επτά και όχι έξι ή δεκατρία.

Ενδεχομένως γιατί είμαι κακός άνθρωπος και θέλησα να σας μπερδέψω με τις επτά ημέρες της εβδομάδας, τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, τα επτά κατσικάκια,τους επτά νάνους, τα επτά θαύματα του κόσμου, τους επτά σοφούς, τα επτά κακά της μοίρας μας, τα επτά πέπλα της σαλόμης κλπ.

το θεριό και η ανάσταση

2011-04-21T17:24:00.002+03:00

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Στην αρχή ήταν η ανάγκη και η ανάγκη γέννησε είδωλα και τα είδωλα θεούς.

Και ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που μερικοί τον είπανε θεό. Όμως κάποιοι δεν θέλαν για θεό τον θεό των μερικών. Και ήρθε η μέρα που κάποιοι σκότωσαν τον άνθρωπο για να κατανικήσουν τους μερικούς που θεό τον είπαν. Και μερικοί για να εκδικηθούν κάποιους, τον ανάστησαν. Κι΄ ήτανε αυτή η ανάσταση, των μερικών μια επανάσταση, απέναντι σε κάποιους. Και πέρασαν τα χρόνια και κάτι άλλοι φτιάξαν δικό τους άνθρωπο για να πιστέψουν. Μα στο μεταξύ οι μερικοί πολέμαγαν τους κάποιους που πολεμούσαν κάτι άλλους, ...που μερικούς και κάποιους πολεμούσαν. Και πέρασαν και άλλα χρόνια κι΄ όλων η πίστη θέριεψε. Θεριό έγιν΄ η πίστη και μερικοί σκοτώνουν στο όνομα του ανθρώπου, κάποιοι στο όνομα του πατέρα του ανθρώπου και κάτι άλλοι στο όνομα της πίστης που δίδαξε ο άνθρωπος. Κι΄ όλοι μαζί, ανθρώπους σκοτώνουν. Θέλουν αίμα ανθρώπινο, των ανθρώπων τα θεριά.

Και στο όνομα του δικού τους θεριού, κάνουν οι άνθρωποι πολέμους και πολιτικές και επιθέσεις και συνθήκες και προδοσίες και γενοκτονίες και προσευχές και νόμους και σταυροφορίες και εγκλήματα και ναούς και αρχηγούς και νηστείες και σχίσματα και ..... προσδοκούν ανάσταση.

Και λέει, ...λέει το θεριό για την ανάσταση και την παράδεισο. Και δίχως αιδώ μιλά, ... μιλά για την Αγάπη. Γνωρίζει βλέπετε καλά, πως αυτά και τα λόγια της αγάπης, αγάπη θέλουν για να γίνουν κατανοητά. Και γνωρίζει ακόμα καλύτερα το θεριό, πως απ΄ την αγάπη κινδυνεύει, μα να μιλά γι΄ αγάπη δεν είναι κίνδυνος. Γιατί η αγάπη για μερικούς, κάποιους και κάτι άλλους είναι σαν το νερό που τρέχει στις πλαγιές ενός γυάλινου όρους.

Κι΄ έτσι αυτό το παραμύθι φτάνει στο τέλος, δίχως δίδαγμα να δώσει.

Μα, ο παραμυθάς έχει χαρτί και μολύβι και μπορεί αντί για δίδαγμα να δώσει μιαν ευχή έστω και τρισυπόστατη.

Αντίσταση Επανάσταση Ανάσταση σε όλους τους μερικούς, τους κάποιους και τους κάτι άλλους εύχομαι ....

ζωή φτιαγμένη από θάνατο

2011-04-11T23:55:00.006+03:00

Αφιερωμένο στην saidused – saidosed, στον ιαματικό και στον αμερικλάνο

στην πρώτη για το εξαίρετο άρθρο της η ζωή είναι φτιαγμένη από τον θάνατο των άλλων

στον δεύτερο γιατί έτσι μου αρέσει

και στον τρίτο επειδή σύντομα θα είναι δόκτωρ και επειδή κάθε τόσο ~~κάνει~~ απονέμει απευθύνσεις...

και ήθελα να σας πω ότι αυτή η δόμηση η κανιβαλιστική και παρασιτική που ενυπάρχει στη φύση είναι μέρος μιας παγκόσμιας αρμονίας με μοναδική εξαίρεση τον άνθρωπο.

αν θεωρήσουμε ότι μία αρμονική νότα παράγεται από κάποια χορδή, θα παρατηρήσουμε ότι τα αντίθετα των ταλαντώσεών της δίνουν ένα αρμονικό αποτέλεσμα.

και οι αντιθέσεις, οι επιθέσεις, οι άμυνες και το δίκαιο του ισχυροτέρου της φύσης, παράγουν αρμονία. ή τουλάχιστον δεν διαταράσσουν την αρμονία....

και σε όλα πλην του ανθρώπινου βασιλείου βασίλεια, η ζωή είναι φτιαγμένη από τον θάνατο των άλλων αλλά δίχως εγωισμό και αρχομανία. το λιοντάρι που πολλές φορές πεθαίνει από πείνα δεν σκοτώνει πέντε ελάφια, ένα για να φάει και τέσσερα να βάλει στο ψυγείο... ούτε θέλησε ποτέ να είναι ο βασιλιάς των ζώων.

μα η κυρία μαρίκα που βλέπει νάσιοναλ τζεογκράφικ λυπάται το δύστυχο το ελαφάκι... και ούτε ένα λεπτό τηλεοπτικού χρόνου δε χαραμίζει για τους χιλιάδες χιλιάδων νεκρούς από βόμβες, μόλυνση, πείνα, κακοποίηση και άλλα που όχι η φύση, μα ο άνθρωπος επιτάσσει....

και οι νεκροί στα πεδία των μαχών, όλων των μαχών, είναι απλά νεκροί. ντεκόρ.

η ζωή είναι πράγματι φτιαγμένη απ΄ το θάνατο των άλλων.
και κατά μία άλλη έννοια, η ζωή είναι φτιαγμένη απ΄ το θάνατο.

μα στο ζωικό και φυτικό βασίλειο αυτός ο θάνατος ποτέ δεν αποφέρει πλουτισμό και ποτέ του δεν πάει χαμένος.
αντίθετα, στο ανθρώπινο βασίλειο θάνατος είναι o πλούτος των άλλων μα άχρηστος και πολλάκις επιβλαβής για τη φύση.

γιατί στη φύση, ακόμα και ο επεκτατισμός του ενός είδους έναντι του επεκτατισμού του άλλου δεν είναι τελικά αντίθετος στην αρμονική μεταξύ τους συνύπαρξη.

και τα βακτήρια επιτελούν σκοπό.

μόνος άχρηστος παρασιτικός οργανισμός, ο άνθρωπος.

μόνο ο άνθρωπος έχει επινοήσει το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας. ...με τον απόλυτα κακό λύκο και την απόλυτα αθώα παιδίσκη. και το ανθρώπινο είδος δε λυπάται τον λύκο που πνίγεται στο ποτάμι με την κοιλιά γεμάτη πέτρες. ούτε τον όμοιό τους “κακό” που διαπερνούν οι σφαίρες των καλών λυπάται. οι κακοί δεν πονούν.

και όλα αυτά τα λέω επειδή ΔΕΝ είμαι μισάνθρωπος.... επειδή ελπίζω πως το έλλογο αυτό ον θα καταφέρει τελικά να αποκτήσει την απόλυτη γνώση που έχει μια πεταλίδα και την απόλυτη ελευθερία μιας πεταλούδας.

θα πάψει κάποτε να είναι ο έκπτωτος του παραδείσου (δηλαδή της φύσης)

ε λοιπόν ναί! η ζωή είναι φτιαγμένη από θάνατο.
και η ζωή είναι φτιαγμένη για το θάνατο.

στο ζωικό και στο φυτικό βασίλειο είναι φτιαγμένη απ΄ τον χρήσιμο θάνατο των άλλων.

στο ανθρώπινο βασίλειο (δυστυχώς διαχωρισμένο πλήρως απ΄ το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο) η ζωή εξασφαλίζεται απ΄ το θάνατο των ειδών που ανήκουν σε άλλα βασίλεια και η ματαιοδοξία εξασφαλίζεται απ΄ την μάταιη σπατάλη ανωτέρων όντων όπως το γαστερόποδο άβαλον αλλά και κατωτέρων όπως ο ίδιος ο άνθρωπος. εδώ, η ζωή είναι φτιαγμένη για το θάνατο....

σιγή

2011-04-10T12:12:00.000+03:00

Κάποιος κάπου κάποτε κάτι θέλησε να πει μα τίποτα δεν είχε απομείνει...

Και μπρος του ορθώθηκε η ανάγκη που νέο τον διέταξε ταξίδι. Μα κανένα στον κόσμο ταξίδι δεν είχε απομείνει, απ΄ τις ατέλειωτες, τις στείρες του περιπλανήσεις.

Κάποιος κάπου κάποτε, σώπασε, αφουγκράστηκε, και ταξίδεψε εντός του.

Και η εκκωφαντική άηχη σιγή του έδειξε το δρόμο. Κι΄ άκουσε τα ποτάμια των υγρών, και τον ακούσιο τον χτύπο της καρδιάς του, κι΄ άκουσε και τους ανθρώπους όλους, τον αγέρα, τα νερά, κι΄ ένιωσε το δέντρο, και την πέτρα άκουσε, κι΄ ήταν εντός του άπαντα, σ΄ αρμονικό ρυθμό υποταγμένα.

Κάποιος κάποτε, έφτασε σ΄ ένα απ΄ τα λιμάνια του ταξιδιού εκείνου, μα τίποτα δε θέλησε να πει στους άλλους ταξιδιώτες.

κάποιος κάπου κάποτε ίσως σοφός να γίνει...

και τότε

δίχως μιλιά δική του, όλοι θα τον ακούσουμε...

ανταπόκριση απ΄τη διαδρομή επιστροφής

2011-04-04T17:50:00.002+03:00

και καθώς που λέτε επέστρεφα απ΄ τους δελφούς, δέχτηκα ανάκριση απ΄ τη δεκάχρονη κόρη μου.

- μπαμπού, (το μπαμπού είναι το παρατσούκλι που μου έχει κολλήσει εδώ και 7 χρόνια). μπαμπού γιατί η ξεναγός είπε ότι “δελφοί” σημαίνει μήτρα;

- είπε επίσης πως μπορεί και να σημαίνει δελφίνι. Αυτό δε μας κάνει;

- μπαμπού άσε τις υπεκφυγές, το ξέρεις πως είναι αντιπαιδαγωγικό, και λέγε για τη μήτρα και τον αφαλό.

- ομφαλό

- καλά ότι πεις. λέγε τώρα. γιατί η γη έχει μήτρα και αφαλό, γιατί η πυθία ήξερε το μέλλον, γιατί ο απόλωνας σκότωσε τον πύθωνα και γιατί η πυθία λέγεται πυθία, γιατί...

- βρε αγάπη μου να ξεκινήσουμε από κάπου; τόσες ερωτήσεις μαζί,.. κάτι θα ξεχάσω.

- άντε ξεκίνα. αλλά πρόσεχε τι θα πεις. δεν είμαι μωρό...

- εντάξει λοιπόν. Θα τα πω, σα να μιλάω σε μεγάλη γυναίκα.

- σε μεγάλο παιδί,...δε θα μου στερήσεις εμένα τη χέλοου κίτι...

- σύμφωνοι, σε μεγάλο παιδί. θυμάσαι όταν ήσουν μικρή τι σου έλεγε η γιαγιά; φάε όλο σου το φαγητό για να....

... μεγαλώσεις;

- σωστά. βέβαια σου έλεγε κάτι και η μαμά. μη τρως πολλά γλυκά γιατί θα...

- .. παχύνεις;

- ακριβώς! φυσικά και οι δύο έχουν δίκιο. αυτό είναι το "μηδέν άγαν" που έγραφε έξω απ΄ τον ναό του απόλλωνα. .... χμμ.... όμως αυτό θα το αναλύσουμε όταν το εμπεδώσω και εγώ....

- άσε τις υπεκφυγές και λέγε για τη μήτρα...

- λοιπόν, ξεκαθαρίσαμε ότι το φαγητό είναι η τροφή του σώματος για να μεγαλώσει. πες μου όμως, ... οσο και να φας από τα αγαπημένα σου γιουβαρλάκια υπάρχει περίπτωση να γίνεις πιο έξυπνη;

- δε μου αρέσουν πια τα γιουβαρλάκια. προτιμώ την ψαρόσουπα αλα μπαμπού...

- εξυπνάδες. από τα γιουβαρλάκια έγινες τόσο έξυπνη ή μήπως από κάτι άλλο;

- από κάτι άλλο αλλά δε θα μου αρχίσεις το κήρυγμα για το σχολείο. ..

- εντάξει λοιπόν, αν δεν έτρωγες τι θα γινόταν;

- θα πέθαινα απ΄ την πείνα και θα άρχιζα να γκρινιάζω;

- κι΄ αν δεν πήγαινες σχολείο θα πέθαινες και πάλι από την πείνα;

- όχι αλλά όπως θα μου πεις σε λίγο θα έμενα κούτσουρο

- δηλαδή αν κατάλαβα καλά, το σώμα είναι κάτι διαφορετικό απ΄ το μυαλό σου. αφού άλλη τροφή θέλει το ένα άλλη το άλλο, θα είναι φαίνεται κάτι διαφορετικό.

- παραδέχομαι ότι με την φοβερή ψαρόσουπα που φτιάχνεις δεν έγινα πιο έξυπνη... άρα το μυαλό θέλει .... βιβλία;

- θα δούμε τι θέλει το μυαλό. όμως από δω και μπρος το μυαλό θα το λέμε πνεύμα για να μην μπερδευόμαστε. εντάξει;

- ναι

- ξέρεις, στην αρχαία ελλάδα το πνεύμα ήταν κάτι σημαντικό. το ίδιο και το σώμα. λέγανε πως ο νους, δηλαδή το μυαλό... το πνεύμα, είναι υγιής αν ζει μέσα σ΄ ένα σώμα υγιές.

- πολλά λες. για τη μήτρα της γης τίποτα.

- εκτός λοιπόν από την τροφή για το σώμα, χρειαζόμαστε και τροφή για το πνεύμα. σωστά;

- ρε μπαμπού θα πεθάνει από την πείνα το πνεύμα όσο αποφεύγεις την απάντηση. δεν είναι παιδαγωγικό αυτό που κάνεις.

- στους δελφούς λοιπόν που είναι η μήτρα και ο ομφαλός της γης υπάρχει και ο ναός του απόλλωνα.

- δηλαδή η εκκλησία του...

- όχι ακριβώς. ο ναός για την αρχαία ελλάδα δεν είναι εκκλησία. είναι από το ρήμα ναίω που σημαίνει κατοικώ. είναι δηλαδή η κατοικία του απόλλωνα. και ο απόλλωνας είναι ο θεός των καλών τεχνών. προστάτης της μουσικής, της ζωγραφικής, της γλυπτικής, της ποίησης... αρχηγός των εννέα μουσών που είναι κόρες της μνημοσύνης. άρα ο απόλλων είναι ο θεός του πνεύματος.

- πολλές πληροφορίες μαζί. αντιπαιδαγωγικό!

- πάμε στα παιδαγωγικά τότε .... (χαμηλόφωνα) τηντύχημουμέσα....

- σε άκουσααα....

- εμμμ (αίφνης μούρχεται ιδέα) συμφωνήσαμε ότι άλλο είναι το σώμα και άλλο το πνεύμα;

- συμφωνήσαμε.

- το σώμα από κάπου γεννήθηκε. σωστά;

- σωστά.

- ξέρεις πως έρχονται στον κόσμο τα παιδιά;

- ναι με τον πελαργό... είπαμε ρε μπαμπού, παιδί είμαι, όχι μωρό...

- ναι αλλά αν το σώμα είναι όπως συμφωνήσαμε κάτι διαφορετικό από πνεύμα, τότε το πνεύμα που γεννήθηκε; από που βγήκε?

- το πνεύμα ήταν μέσα στο σώμα όταν γεννήθηκα...

- και αυτό σωστό! όμως οι αρχαίοι έλληνες ήθελαν ένα σύμβολο γι΄ αυτό το μυστήριο που πέρα από το σώμα γεννά και το πνεύμα. έτσι, μάλλον θα σκέφτηκαν πως το σώμα βγαίνει από τη μήτρα της γυναίκας και το πνεύμα από τη μήτρα της γης που ήταν μία μεγάλη θεά. και έφτιαξαν το ναό δηλαδή την κατοικία της μήτρας της γης στους δελφούς και έβαλαν και τον ομφαλό για να συμβολίσουν τον ομφάλιο λώρο που δίνει την τροφή στα πνεύματα πριν γεννηθούν αλλά και μετά που θα θέλουν να τρέφονται για να ζήσουν. και για αυτό το λόγο έβαλαν και τον απόλλωνα στην ίδια κατοικία μια και είναι ο θεός των καλών τεχνών.

- και η πυθία; γιατί εκεί στη μήτρα της γης βάλανε την πυθία και όχι στην αθήνα; στην ακρόπολη;

- γιατί μόνο εκεί, κοντά στη μήτρα που γεννά το πνεύμα και κοντά στον ομφάλιο λώρο που δίνει την πνευματική τροφή, θα βρεις όλες τις αλήθειες. μόνο βαθιά μέσα σου υπάρχει όλη η αλήθεια. αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που θα κάνουμε μια άλλη φορά. για την ώρα πεινάει κανείς;

- εγωωωωωω

- λοιπόν ταβέρνα “τα μπακαλιαράκια” στα δεξιά μας, διάλειμμα για τροφή του σώματος και μόλις γυρίσουμε σπίτι τα μαθήματά σου για το πνεύμα.

... έτσι έγιναν τα πράγματα και φάγαμε, οδηγήσαμε μέχρι το σπίτι, γκρινιάξαμε για τα μαθήματα, κάναμε ντους και κοιμηθήκαμε και μετά ξυπνήσαμε και αργότερα θα ξανακοιμηθούμε και είθε στο ενδιάμεσο διάστημα της εγρήγορσης να καταφέρουμε - κόντρα στη βούληση του ΓΑΠ - να έχουμε τροφή για σώμα και για πνεύμα, ... μη μας πεθάνει κανένα απ΄ τα δύο πριν την ώρα του και τρέχουμε....

μπλογκοπαίγνιο

2011-04-03T17:15:00.002+03:00

συνήθως τ΄ άλλα τα παιδιά δε με παίζουν, γι΄ αυτό κι΄ εγώ όταν με καλούν να παίξω δεν χάνω την ευκαιρία. τελευταία φορά που μου είχε τύχει κάτι παρόμοιο ήταν με κάτι ντολμάδες. μόλις γύρισα από τους Δελφούς όπου είχα πάει να μελετήσω το ρόλο των ιερόδουλων δίπλα στο άγαλμα της σφήκας απέναντι απ΄ τον κυρίως ναό και κοντά σ΄ έναν ομφαλό και αίφνης ανακάλυψα ότι με έχει καλέσει ο αμερικλάνος σ΄ ένα παιχνίδι με ερωτήσεις και απαντήσεις και διάφορα άλλα εξαρτήματα. παράτησα τα επιστημονικά μου σύνεργα κατά γης, άρχισα να απαντώ με μανία.και ιδού το πενιχρό αποτέλεζμα.

1. Τι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις, αλλά τελικά δεν μπορείς.

να έχω οργαζμό σε λιγότερα από 45 λεπτά αχαλίνωτου σεΧ

Αυτό που απάντησες. Είναι. ερρρ! error!

2. Ποια λέξη δυσκολεύεσαι να προφέρεις

σεξουαλοπορνοδιαστροφοπληκτόλαγνος (παιδική τις ασθένεια)

Αυτό που απάντησες. Είναι. Αλήθεια.

3. Αγαπημένο cartoon

ο ΓΑΠ και τα χοντρά υπουργάκια

Αυτό που απάντησες. Είναι. Αλήθεια.

4. Πες 2 προτερήματα και 2 μειονεκτήματα

Προτερήματα: 1.ναι, 2.διάφορα .Μειονεκτήματα: 1.όχι, 2.καθόλου

Αυτό που απάντησες. Είναι. Άσχετο.

5. Ποιο είναι πιο σημαντικό; αγάπη, φήμη, δύναμη, ή λεφτά?

δεν ξέρω δεν απαντώ.

Αυτό που απάντησες. Είναι. Ψέμα διότι ενώ είπες πως δεν απαντάς απάντησες.

6. Αν μπορούσες να ζεις σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο, ποια θα ήταν, και γιατί;

5ος αιώνας προ εμφανίσεως εκείνου του τύπου που σταυρώθηκε. μου αρέσουν οι κόρες και θα άφηνα για τους φίλους μου τους κούρους

Αυτό που απάντησες. Είναι. Αλήθεια.

7. Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν;

φυσικά. πάντα τα ίδια κάνω...

Αυτό που απάντησες. Είναι. η βαρετή αλήθεια

8. Έχεις επαναλαμβανόμενα όνειρα ;

ναι αμέ. ναι αμέ. ναι αμέ. ναι αμέ

Αυτό που απάντησες. Είναι. αλήθεια επαναλαμβανόμενη

10. Ποιο είναι το ζώδιο σου;

υδροχόος με ωροσκόπο σκορπιό (δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αλλά μου το είπε η ελπίδα που ξέρει απ΄ αυτά)

Αυτό που απάντησες. Είναι. Αλήθεια.

11. Πως κοιμάσαι;

με τα μάτια κλειστά, ένα μαξιλάρι στο κεφάλι, ένα ανάμεσα στα πόδια κι΄ ένα αγκαλιά. οσάκις η μαξιλαροθήκη είναι στο πλυντήριο φέρνω γκόμενα

Αυτό που απάντησες. Είναι. Ελλιπές. Μετά την λέξη "γκόμενα" συμπλήρωσε "αν βρω"

12. Ποιο είναι το αγαπημένο σου vampire ;

τι είναι βαμπάϊρ? ο ΓΑΠ κάνει σαν απάντηση ή θέλει μητσοτάκι?

Αυτό που απάντησες. Είναι. Άγνοια και πολιτική τοποθέτηση μαζί.

Εύκολο ήταν.
Κέρδισα τίποτα?

οι κήποι της εξουσίας.

2011-03-30T01:20:00.000+03:00

Ήθελα μόνο να σας πω για μια λίμνη. Για τη λίμνη της ματαιοδοξίας που καθημερινά γεμίζει με τα δάκρυα όσων τα απατηλά ποθούν μα δεν κατάφεραν να τ΄ αποκτήσουν. Και ξεχειλίζει η λίμνη της ματαιοδοξίας και σχηματίζει τα ποτάμια του εγωισμού και της φιλαυτίας.

Κι΄ ήθελα ακόμα να σας πω για τη λίμνη της δειλίας που έχει κι΄ εκείνη ξεχειλίσει απ΄ τα δάκρυα των φοβισμένων. Και απ΄ αυτή τη λίμνη πηγάζει το ποτάμι της υποταγής. Και το ποτάμι της υποταγής ποτίζει τους κήπους της εξουσίας.

Κι΄ ήθελα τέλος να σας πω για κάποια δάκρυα που ποτέ τους δεν κατάφεραν να σχηματίσουν λίμνη. Κάποια δάκρυα που θα μπορούσαν ίσως να γεμίσουν ένα κύπελλο. Μα τα δάκρυα αυτά πέφτουν συνήθως στην καυτή την άμμο και γίνονται ατμός.

Και γίνονται ένα με το σύννεφο.

Και βλέπει το σύννεφο τις λίμνες και τα ποτάμια και τους κήπους των απατηλών δακρύων και κλαίει.

Και οι σταγόνες των δακρύων του, θα σχηματίσουν βροχή. Και η βροχή θα φτιάξει λίμνες καθαρές και ποτάμια δροσερά που μια μέρα θα πνίξουν την ματαιοδοξία και την υποταγή. Και κείνη τη μέρα οι κήποι της εξουσίας θα μαραθούν για πάντα.

Και θα γεννηθούν νέοι κήποι γεμάτοι αρμονία, ποτισμένοι απ΄ το σύννεφο που εμπνεύστηκε από κείνα τα λιγοστά δάκρυα που ποτέ τους δεν κατάφεραν να σχηματίσουν λίμνη.

Είθε!

ηθελα κατι να σας πω

2011-03-24T01:10:00.000+02:00

ήθελα να σας πω,

για μια σταγόνα νερού που ήταν ξεχωριστά ίδια με όλες τις άλλες και ξαναγεννήθηκε από ένα σύννεφο

και σαν όλες τις προηγούμενες φορές η γέννησή της ήταν πτώση, όπως όλες είναι οι γεννήσεις

και έπεσε σ΄ ενός λωτού το άνθος κι΄ ύστερα στα λασπόνερα,

και το ρυάκι ακολούθησε και έπεσε στη λίμνη,

και τα υπόγεια ρεύματα την οδήγησαν στο ποτάμι,

κι΄ είδε τον καταρράχτη και ταξίδεψε μέχρι το δέλτα

και αξιώθηκε τη θάλασσα, κι΄ είδε υφάλους και θεριά, και τις γοργόνες είδε,

και έφτασε στην αμμουδιά ... κι΄ ένα παιδί που έπαιζε την έριξε στην άμμο

και έγιν' ατμός, και πέταξε μέχρι το σύννεφο που θα την ξαναγεννήσει

αυτό ήθελα να σας πω

μια άλλη φορά θα σας πω για τη σταγόνα που ξαναγεννήθηκε στα μάτια ενός παιδιού και την είπαν δάκρυ

και μιαν άλλη πάλι φορά, θα σας πω για κείνη που ξαναγεννήθηκε στα μάτια ενός ποιητή και την είπαν ποίημα

θηλαστικά νο1

2011-03-22T09:40:00.000+02:00

Ήταν ακριβώς γύρω στα χίλιαεννιακόσιατόσο και σχεδόν υπηρετούσα τη θητεία μου στο ναυτικό, ... σαν οδηγός αυτοκινήτων. Μια αγγαρεία που μου είχε αναθέσει η μαμά πατρίς ήταν η μεταφορά της αλληλογραφίας μαζί με τον στρατεύσιμο ταχυδρόμο υπηρεσίας.

Ο ταχυδρόμος, ένας μικροκαμωμένος τύπος με καράφλα στα 22 του ήταν, είχε τη μανία να πειράζει κοπέλες στο δρόμο. Στην αρχή τα πειράγματά του ήταν κάτι χαζο-περίεργα του στυλ “ζαχαροπλάστης ηταν ο μπαμπάς σου;”, “είχε γκεφια ο θεόζ¨, “τι κάνει μια κοπέλα σαν και ζένα ζ΄ ένα μέρος σαν αυτό;¨, και τα τοιαύτα... Μα όσο δε του έδιναν σημασία, γινόταν προσβλητικός.

Και επειδή οι “δικές” μας τον είχαν στο φτύσιμο, ο ταχυδρόμος το έφερε βαρέως που δε μιλούσε “ξένα” μπας και ρίξει καμιά τουρίστρια.

“Ρε το μαλάκα,... να μη μάθω ξένα... Κοίτα πόσες κουκλάρες ήρθανε φέτος! Και σίγουρα κάτι γυρεύουν αυτές. Εσύ ρε οδηγέ που είσαι και γραμματιζούμενος γιατί λες πως έρχονται στην Ελλάδα;.”

“Μήπως να δουν κανένα μουσείο;” Τόλμησα να υποθέσω.

“Σιγά ρε μαλάκα μη χάνουν το χρόνο τους στα μουσεία. Εσύ αν είχες τέτοιες βυζάρες στα μουσεία θα πήγαινες; Για να πηδηχτούν ήρθαν ρε άσχετεεε.”

“Τώρα που το λες, μάλλον κανένα καραφλό κοντοστούπη που υπηρετεί τη θητεία του θα ψάχνουν. Κανένα βρομύλο ταχυδρόμο γυρεύουν. Δίκιο έχεις”..

“Α ρε οδηγέ, είσαι τελείως άσχετος είσαι. Αυτές γουστάρουν που είμαστε μεσογειακοί ρε. Όχι σαν τους κρυόμπλαστρους τους βόρειους. Όλες τους το γουστάρουν το κοκό, μόνο οι μαλακιζμένες οι δικές μας το παίζουν ψηλομύτες.”

Κάπως έτσι περνούσα τα πρωινά μου μέχρι που ένα πρωί μπήκε στο αυτοκίνητο με μια περίεργη λάμψη στο μάτι, ένα μολύβι στο 'να χέρι και ένα χαρτί στο άλλο. Και αντί να πειράζει τις κοπέλες βάλθηκε να μάθει “ξένα”. Σ΄ όλη τη διαδρομή με ρωτούσε.

-”Πως λένε το “καλή” ρε μαλάκα; κού-ντ, ..με γκού; Εντάξει, άκουσα δεν είμαι κουφός... γκού ν τ. Το “μέρα”; ντέεε-ι. Το “κορίτσι”; γκέεεε-ρλ. Πώπω, είναι γλωσοδέτης είναι. Άντε να τα μάθεις. Το “πώς”; χάαα- ου. Αυτό είναι εύκολο. Χάου χάου χάου. Το “από”; φρ-όοομ. Φρομ Φρόμ. Πλάκα έχει. Το “εδώ”; χί-αρ. Χμ! Σχεδόν τελειώσαμε. Κρίμα που δεν τα' χα μάθει τόσο καιρό. Το “πρωί”; Φτου! Κι΄ αυτό γλωσσοδέτης είναι. Μό-ρνικ. Γκου, εντάξει με νού και γκού. Μόοοοο-ρνινκ.”

Προσηλώθηκε στο χαρτί του και μελετούσε τα ξένα. Θαύμασα το πείσμα του και προσπάθησα να του μάθω μερικές λέξεις ακόμα, ενδεχομένως πιο χρήσιμες σε αρχάριο, αλλά με έβαλε στη θέση μου. “'Ασε ρε οδηγέ, που θα μας μάθεις γράμματα. Ανέραστε! ...”

Είχαμε σχεδόν φτάσει στον προορισμό μας, και μετά την απαραίτητη στάση στο σαντουιτσάτδικο, θα πηγαίναμε να παραλάβουμε την αλληλογραφία για να υπηρετήσουμε την πατρίδα. Μόλις κατεβήκαμε απ΄ το υπηρεσιακό φορτηγάκι φορώντας στολές αγγαρείας και κουρεμένοι κατοχικά, είδαμε να πλησιάζει ένα σακίδιο πλαισιωμένο από ξανθά μαλλιά. Το σακίδιο ξεκουράζονταν στους ώμους κάποιας Χέλγκας με μεγάλα βυζιά. Τόσο μεγάλα που θαρρώ πως αυτά έστριψαν πρώτα τη γωνία, ακολούθησε η Χέλγκα και μετά το σακίδιο.

Ο ταχυδρόμος υπηρεσίας την πλησίασε με θάρρος και με άπταιστη ελληνοπρεπή προφορά είπε:

“Κούντ ντέι γκίρλ. Χάου φρομ χίαρ μόρνινκ μόρνινκ;¨

Η Χέλγκα κάτι έβρισε στα γερμανικά και του γύρισε τον γερμανικό της κώλο, ουχί με νόημα αλλά με περιφρόνηση πλέρια για τον μαγεμένο και ουχί μαγικό αυλό του ταχυδρόμου.

Τσαντισμένος αυτός, κάτι είπε για τη θεία της Χέλγκα και παράγγειλε ένα τόστ με μπέικον, ζαμπόν, λουκάνικο και σαλάμι, παραπονέθηκε που δεν είχαν σύγκλινο και μετά τα έβαλε μαζί μου.

“Μαλάκα οδηγέ, δε μου τα είπες καλά. Ρε ξέρεις ξένα ή μου 'μαθες κορακίστικα; Γιατί ξίνισε τα μούτρα της η γκόμενα ρε; Αφού ήρθε για να πηδηχτεί ήρθε.”

“Παπάρα ταχυδρόμε” του είπα προσπαθώντας να συγκρατήσω το ακατάσχετο γέλιο “καλά τα είπες και παρατρίχα θα την την έκοβες τη γκόμενα, αλλά τα είπες αγγλικά κι΄ αυτή ήταν Γερμανίδα. Λέξη δε κατάλαβε... “

“Ώ ρε πούστη μου! Έπεσα σε αμόρφωτη. Ούτε αγγλικά δε μιλούσε η πατσαβούρα! Πόσες γλώσσες πρέπει να μιλάω ο άντρας;”

“Καμιά δεκαριά φτάνουν και περισεύουν. Γράφε” τον διέταξα.. “Γκούντεν μόργκεν φροουλάιν”

“Ρε άει και πηδήξου!”, μου είπε, και με αποστόμωσε.

Και ενώ μούλιαζε το σάντουιτς σε μισό κιλό μουστάρδα, είδε μια ιθαγενή κοπελιά, μαυριδερή και κοντοπόδαρη, που ερχόταν βουρ στο σαντουιτσάδικο. Με συνοπτικές διαδικασίες τούρθε η έμπνευση, ξανα-γυάλισε το μάτι του, την πλησίασε και είπε: “Είσαι κουκλάρα είσαι. Και πάνω απ΄ όλα είσαι δικιά μας είσαι. Τις βαρέθηκα τις ξένες. Δεν τη μπορώ τη ξενιτειά. Δε θέλω να με πάρει μαζί της η κάθε ξένη και να χαίρεται την κορμάρα μου. Εδώ διψάει ο τόπος μας αλλού θα πάω να ποτίσω; Θέλω να σε παντρευτώ θέλω. Τι ώρα θα 'ναι ο πατέρας σου σπίτι να ζητήσω το μανούλι σε γάμο ;”

“Γύρω στις επτάμιση είναι καλά;”

Ο ταχυδρόμος έμεινε κάγκελο.

“Μένω πετράλωνα σούτσου δεκατέσερα τρίτος όροφος.” συνέχισε ακάθεκτη. “Το κουδούνι γράφει Πετρίδου και με λένε Μαρίκα. Μην αργήσεις γιατί στις οκτώ γυρνάει ο άντρας μου και θέλω να του κάνω έκπληξη να γελάσουμε. Έλειπε στο εξωτερικό κι΄ έχει καιρό να δει μαλάκα.”

Ο ταχυδρόμος έμεινε μαλάκας να την κοιτάζει και να μη το πιστεύει. Τότε η κοπελιά γύρισε σε μένα, με κοίταξε σοβαρά και είπε: “Παίρνει τίποτα για την περιπτωσάρα του ή το έχετε αφήσει αβοήθητο;”

Μόλις έφυγε η κοπελιά, ο ταχυδρόμος με κοίταξε στα μάτια παρακλητικά και μου είπε “Μαλάκα οδηγέ, κουβέντα για την καριόλα σε κανένα. Στην αντρική σου τιμή μαλάκα μου. Εντάξει;”

Κατόπιν τούτου, μου εξήγησε πως όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, μετά έπαθε ανορεξία έπαθε, ύστερα το μετάνοιωσε και μου είπε πως δεν είναι όλες πουτάνες διότι υπάρχουν και μερικές που είναι καριόλες, και στο μεταξύ δύο και μόνο δύο σαντουτσάρες έφαγε, μα αργά το βράδυ αισθάνθηκε καλύτερα κι΄ έφαγε σχεδόν ένα βόδι το γουρούνι, και την άλλη μέρα το πρωί άνοιξε το παράθυρο του αυτοκινήτου και στην πρώτη κοπέλα που είδε στο δρόμο, φώναξε... “Μωρή ουστ. Πατσαβούρα! Άει να πλύνεις κάνα πχιάτο, μόρνικ μόρνικ!” και μόλις έκλεισε το παράθυρο μου εξήγησε πως “αφού δεν ήταν σπίτι της και γύρναγε στους δρόμους σίγουρα ήταν τσουλί και έψαχνε να πηδηχτεί.”

Τον ταχυδρόμο τον ξανασυνάντησα πολλές φορές. Άλλοτε τον λέγαν Μήτσο, άλλοτε Σούλη και ενίοτε Θράσο. Συχνάζει σε πλατείες και καφετέριες κάνει καμάκι αμετροεπώς και μισεί όλες τις γυναίκες αλλά το δείχνει μόνο σε όσες δε θέλουν να τον πηδήξουν, δηλαδή σε όλες εκτός από τη γυναίκα του που και αυτή τη μισεί αλλά δεν την πηδάει εκείνος.

ηθοποιός

2011-03-15T14:52:00.000+02:00

μόνο τη μάσκα του ενδύθηκε.....

Η Νεφέλη δεν παίζει ρόλους για να εργασθεί. Η Νεφέλη εργάζεται παίζοντας ρόλους.

Και πιστεύει πως είναι ηθοποιός επειδή, των ρόλων που εργάζεται, το ήθος ν’ αναδείξει προσπαθεί. Και λένε όλοι, πως είναι ηθοποιός καλή!

Μα οι ήρωες που μιμείται είναι και εκείνοι μιμητές. Μιμητές του ίδιου τους του ρόλου.

Του ρόλου που διέταξε ο ποιητής τους. Του ρόλου που αν δεν ήταν περσόνες, που αν ήταν αληθινοί, ποτέ οι ίδιοι δε θα διάλεγαν. Μα που, ούτως ή άλλως, θα τους είχε απ΄ το σενάριο, που ζωή λογίζεται, επιβληθεί .

Και όσο πιο γνήσιοι οι ήρωες του ποιητή, τόσο πιο σύνθετα, τη ζωή που φτιάχτηκαν να ζήσουν, μιμούνται. Τη ζωή που από καιρό χτιζόταν γύρω τους, όταν ο ποιητής τούς δημιουργούσε.

Και δίνει την ψυχή της η Νεφέλη στη σκηνή, για ν΄αναδείξει τους ήρωες που παιδιά σαν ήσαν, παίζανε στους δρόμους και γέμιζαν με παραστάσεις το άγραφο χαρτί του νου.

Μα σα μεγάλοι, ενδύθηκαν το ρόλο που είχε από παλιά γραφτεί. Το ρόλο που από παιδιά προβάριζαν.

Όμως η Νεφέλη δεν γνωρίζει πως μιμητές μιμείται .

Πως μιμείται τη ψυχή τους….., έτσι νομίζει.

Γι΄ αληθινούς τους ήρωες του ποιητή, κι΄ εκείνους της ζωής νομίζει.

Και επιτυγχάνει μίμηση πραγματική, μα αληθινή καθόλου.

Και εργάζεται το σφάλμα η Νεφέλη και παράγει άλλοθι ίδιο με πραγματικότητα.

Με πραγματικότητα που, καθώς μελετά το ρόλο της, αλήθεια μοιάζει.

Και δίνει ζωή στο ψέμα που άφησε να χτιστεί γύρω της μιμούμενη τους ακούσιους μιμητές.

Ποτέ της δεν έκλεισε τα μάτια για να δει, τον Πινόκιο που ο Τζεπέτο κατ΄ εικόναν ποίησε...

Δεν κατάφερε να ζήσει την ψυχή του, μόνο τη μάσκα του ενδύθηκε και αφέθηκε στη λύτρωση που χαρίζει το χειροκρότημα των μιμητών που θαύμασαν τη μίμηση των δικών τους μιμήσεων.

α-ληθεια

2011-03-14T19:04:00.000+02:00

Η αλήθεια ήταν πάντοτε, σα το γυμνό κορμί γυναίκας.

Αγνή στα μάτια των αγνών – πρόστυχη για τους άλλους.

Του πάθους αντικείμενο - του έρωτα η Μούσα.

Καθαγιασμένη μήτρα θεϊκή - σάρκα καυτή και μιαρή.

Η λήθη δεν τη σκέπασε κι΄ η μνήμη τη φωτίζει

Και σα θελήσεις με το φώς,

τις λήθες σου να διώξεις,

θυμήσου! Το ζητούμενο,

αυτό που έχει αξία,

δεν έχει πέπλα ομορφιάς

και ξέγνιαστα στολίδια.

Μονάχα μοιάζει σε πολλά,

με το γυμνό κορμί γυναίκας.

Αγνή στα μάτια των αγνών,

Πρόστυχη για τους άλλους.

Μα πρέπει να ‘σαι έτοιμος,

Για να την αντικρύσεις

πορνό-διάλογος

2011-03-12T12:02:00.008+02:00

Θέμα Συμπτώσεων

(παρακαλούνται οι που με έχουν σε υπόληψη, να μη το διαβάσουν διότι θα χάσουν πάσαν ιδέα)

Στο 'πα Μελπωμένη μου, εάν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι διαβολικές συμπτώσεις τίποτα δε θα είχε συμβεί.

Εάν ο Χαράλαμπος δεν έλειπε κι΄ εκείνo το - όπως όλες τις Τετάρτες - απόγευμα δε θα είχα δεχτεί να πάω. Και να δεχόμουν, αν ο Χαράλαμπος μου ερχόταν ξαφνικά σπίτι, ... δε θα πήγαινα. Σου λέω πως ήταν θέμα συμπτώσεων βρε αγάπη μου. Το ξέρεις άλλωστε πως από πάντα μου, ήμουνα συνεσταλμένη ήμουνα.

Πρόσεξε καλά τις συμπτώσεις και θα καταλάβεις. Το τηλέφωνο λειτουργούσε, το άκουσα, δεν ήταν λάθος νούμερο, δεν έμπλεξαν οι γραμμές, ο Χαράλαμπος δεν είρθε ξαφνικά σπίτι....

Τίποτα απ΄ όλα αυτά δε έγινε. Τίποτα! Ούτε καν τα ρούχα μου δεν είχα.

... τι είπες; έπρεπε να τα έχω από χτες; ...

ε όχι ρε Μελπωμένη, αδιάθετη θα πήγαινα σε ξένον άνθρωπο; Ούτε τα ρούχα μου ούτε πονοκέφαλο ούτε τίποτα σου λέω....

Και πες μου τώρα εσύ ρε Μελπωμένη πούσαι φιλενάδα καλή, πως δεν ήταν θέμα συμπτώσεων. Για να μη σου πω πως ήτανε συνωμοσία. Εκατό διαβόλοι συνωμότησαν.

Η μία σύμπτωση μετά την άλλη και ... το κακό έγινε. Και ξέρεις, δεν είναι οι μοναδικές συμπτώσεις αυτές που σου 'πα. Σκέψου ότι πήγα στο ξενοδοχείο με ταξί. Ούτε μια τόση δα βλάβη στο δρόμο, ούτε να μας πιάσει λάστιχο, ούτε μια απεργία να πέσουμε στην κίνηση ν΄ αργήσω να βαρεθεί ο πρόστυχος και να φύγει. ... Τίποτα.

Μπαίνω που λες στο ξενοδοχείο, ούτε καν με ρώτησαν που πάω. Με άφησαν την ύποπτη να τρέχω μέχρι το ασανσέρ, ν΄ ανεβαίνω στο δωμάτιο,.. μόνη κι΄ απροστάτευτη. Και να σκεφτείς φορούσα εκείνο το φόρεμα που σου αρέσει με το σκίσιμο, ... εκείνο που όπως λες είναι μαγνήτης.
..ναι ναι αυτό το διάφανο..
Καλά φιλενάδα, εξωφθαλμίαση παθαίνουν όταν το φοράω...
..μου πάει ε; νά 'σαι καλά φιλενάδα!
Στο ξενοδοχείο όμως, ... τίποτα, Αν με σταματούσαν, αν με ρώταγαν που πάω, αν μου ΄λεγαν ένα προστυχόλογο όπως μου λένε οι ξένοι στο δρόμο, ...με ξέρεις τι συνεσταλμένη πούμαι ρε Μελπωμένη, ... θα ντρεπόμουν και θάφευγα....

Μπαίνω που λες μέσα στο δωμάτιο και παρακαλάω. «Κάνε θεέ μου να σκαλώσει το φερμουάρ του εξώπλατου, κάνε να μην ανοίγουν τα κουμπιά πάνω απ ΄το σκίσιμο της φούστας, κάνε να μαγκώσει το σουτιέν ή έστω, ...κάνε ανίκανο το γουρούνι. Βοήθα θέμου να μείνω αγνή...» Τίποτα. Αγρόν ηγόραζε ο Κύριος.

Κι΄ ο άλλος, ... με περίμενε ξεβράκωτος με ένα μαραφέτι σαν του Χαράλαμπου, τρεις φορές πιο μεγάλο ...να κοιτάζει το ταβάνι κατακόρυφα. Ούτε να κομπλάρει ο αλήτης μπροστά σε ξένη γυναίκα, ούτε να του πέσει το δαιμονισμένο του, ούτε τίποτα. Με κοίταξε με ένα υφάκι σε στυλ «πάλι θα πηδήξω ο τρισμέγιστος» και με την άκρη του ματιού έδειχνε το παλαμάρι του.

Νόμισα στην αρχή πως είναι ψεύτικο. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράμα η καψερή. Το πιάνω που λες με δυο χέρια για να το βγάλω απο κει πούτανε και να το κρύψω κάπου να μη το βλέπω και κολάζομαι, ... τίποτα!
...δεν ξεκολλούσε σου λέω... Το τράβαγα, το ζούλαγα,... δε ξεκόλλαγε από πάνω του με τίποτα.

Όλες αυτές οι συμπτώσεις μαζεμένες δε σου φαίνονται ύποπτες ρε Μελπωμένη; Αν αυτό δεν είναι έργο του ξαπωδό, τότε τι είναι;

Και να τον δεις τον αλήτη πως έκανε όσο προσπαθούσα να του βγάλω το μαραφέτι και να το κρύψω. Βόγκαγε, μούγκριζε, ... μούβγαζε τα ρούχα,... μέχρι και το βρακί μου έβγαλε ο γελοίος.

Και χωρίς να το καταλάβω, μπαίνει μέσα δίχως να χτυπήσει, δίχως να ρωτήσει κανέναν. Τάχασα! Σκέφτηκα να βάλω τις φωνές να με σώσουν οι διπλανοί αλλά μου είχε κοπεί η μιλιά. Ήταν προικισμένος ο παλιάνθρωπος και μούκοψε την ανάσα.

Και να ΄βλεπες πως κουνιότανε ο ακούραστος! Τι προστυχόλογα έλεγε ο στόμας του! Άλλο να σου λέω κι΄ άλλο να το βλέπεις φιλενάδα...

Αχ ρε Χαράλαμπε! Απ΄ όλες τις Τετάρτες του κόσμου, αυτήνα βρήκες να μην έρθεις εκτάκτως στο σπίτι; Χάθηκε να λείψεις μια μέρα απ΄ τη δουλειά; Να με κρατήσεις στον ίσιο δρόμο;

Σύμπτωση σου λέω, φιλενάδα, σύμπτωση!

Και κει που σκέφτηκα τουλάχιστον να είμαι κυρία και να μην συμμετέχω συναισθηματικά στα όργια του πρόστυχου αλήτη, ... με πιάνει ένας οργασμός Μελπωμένη μου. Μα ένας οργασμός...

Κι΄ αυτός τίποτα! Συνέχισε να κουνιέται, να λέει βρομόλογα ο στόμας του και να θέλει κι΄ από πίσω ο ελεεινός.

Τι να κάνω η γυναίκα, του δόθηκα μη τύχει και πάνε στράφι οι ετοιμασίες που ‘χα κάνει πριν πάω να τον συναντήσω. Μα χάθηκε ο κόσμος να μην είχα κάνει τόσες ετοιμασίες; Τέτοια σύμπτωση και σ΄ αυτόν τον τομέα; Ούτε κάτι τις να μην παραμείνει άσπιλο για τον Χαράλαμπο;

Να μη στα πολυλογώ Μελπωμένη μου; ... Τι είπες Μελπωμένη; ... Να πολυλογώ; ...

Κι΄ άλλες λεπτομέρειες θες Μελπωμένη;

Τι άλλο να σου περιγράψω δηλαδή ρε φιλενάδα; ... όλα στα είπα. Για το τηλέφωνο που χτύπαγε δυνατά, για το ταξί που δε χάλασε, για την κιλότα που δε σκάλωσε στο φερμουάρ και με άφησε εκτεθειμένη......

Τι είπες;

Καύλωσες Μελπωμένη; !!! ...

Μη βρίζεις μωρή! ...... Εγώ φταίω που λείπει ο άντρας σου; ....

Σύμπτωση είναι κι΄ αυτό μωρήηηηη..

###

300 δίποδα σε ιδανική κατάσταση εξυγείανσης

2011-03-11T12:47:00.001+02:00

Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο

Καρυωτάκης Kώστας

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Mαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
H ευτυχία μου, σκέπτομαι, θά 'ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα
Aμάλθειο κέρας.

(Tαπεινή τέχνη δίχως ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα 'ρθώ κοντά σου
κατακορύφως.

Oι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.
Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Ά! πρέπει τώρα να φορέσω
τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ' αρέσω.

K. Kαρυωτάκης

###

τι εννοεί άραγε ο ποιητής;
τι περιγράφει;
γιατί τα 300 δίποδα θα βρεθούν σε ιδανική κατάσταση εξυγείανσης αν ακολουθήσουν πιστά τις οδηγίες του ποιητή; τι τους προστάζει ο ποιητής να ποιήσουν;

παρακαλώ αφήστε τη συνδρομή σας κάτω απ΄ το χαλάκι.....

περί όνου σκιάς

2011-03-10T16:08:00.003+02:00

όνος με σκιά

Επιθυμών σφόδρα να αναλύσω την του όνου σκιά, νιώθω κατ΄ αρχάς την ανάγκη να παραδεχτώ ότι η σκιά είναι το αιτιατόν και αίτιον ο όνος.

Θα ήταν, τω όντι άδικον, να περιοριστώ εις το αιτιατόν δίχως πρωτίστως να αναλύσω το αίτιον.

Και καθώς ήδη απέδειξα, αίτιον είναι ο όνος.

Υπάρχουν άραγε όνοι; Αυτό είναι το πρώτο μέλημα, το πρώτο προς απάντησιν ερώτημα, του θεράποντος της φιλοσοφίας επιστήμονος. Και αν υπάρχουν, εις ποίας δύνανται να διαχωριστούν κατηγορίας; Εννοείται πως αυτό είναι το δεύτερον του θεράποντος ερώτημα.

Εις το πρώτον των ερωτημάτων δεν δύναμαι να απαντήσω. Όμως, προκειμένου να διευκολύνω την παρούσα μελέτη θα θεωρήσω ως δεδομένο και ως κοινή φιλοσοφική παραδοχή ότι υπάρχουν. Άρα το πρώτο των ερωτημάτων απαντήθηκε.

Και ποία είναι τα γνωστά εις την επιστήμη είδη όνου. Φίλος τις, κτηνίατρος τω επαγγέλματι, με διαβεβαίωσε ότι οι όνοι χωρίζονται εις δύο κατηγορίας. Εις τους α. προκομμένους και επωφελείς και εις τους β. ακαμάτηδες και ανωφελείς. Οι μεν τετράποδοι, οι δε δίποδοι, δήλωσε ο επαΐων. Δέχομαι την επιστημονική του διαβεβαίωση και συνεχίζω την αναζήτηση.

Δημιουργούν άραγε αμφότεροι των όνων σκιά; Αν εις το ερώτημα τούτο λάβω θετικήν απάντησιν δύναμαι να μελετήσω την συγγένειαν των δύο ειδών χάριν της σκιάς των.

Δια τον μεν τετράποδον εβεβαιώθην και δύναμαι να σας βεβαιώσω διότι έκαμα πειράματα μια νύχτα σκοτεινή που το φεγγάρι ήταν λαμπερό πλην χαμηλωμένο και δημιουργούσε – σε όντα που έχουν σκιά – σκιά μεγάλη και επιβλητική. Τα αποτελέσματα τα οποία κατέγραψα και επιφυλάσσομαι να δημοσιεύσω εις γιουτιούμπ προς χάριν της φιλοσοφικής επιστήμης την οποία υπηρετώ απαρεγκλίτως, ήσαν ενθαρρυντικά όπερ και η ανωτέρω περί όνου σκιάς διαβεβαίωσίς μου.

έχουν άπαντες οι όνοι σκιά;

Δια τον δίποδον όνον μία και μόνον απόδειξιν δύναμαι να φέρω προ υμών. Ουχί κατόπιν πειράματος ουδέ καταγεγραμμένην. Δυστυχώς 300 δίποδοι όνοι τους οποίους γνώριζα καλώς και εις τους οποίους απευθύνθηκα δεν ανταποκρίθηκαν στο αίτημά μου διότι εφοβήθησαν μερικοί και επειδή ήσαν δουνουτααπησχολημένοι μερικοί άλλοι.

“Σιγά μην ερχόντουσαν. Αυτοί σκιάζονται και τη σκιά τους”, είπε το τσιράκι που έχω προσλάβει ως βοηθό.

“Όπερ έδει δείξε, Εύρηκα καιταλοιπά! ” ανέκραξα ο επιστήμων. “Αφού φοβούνται τη σκιά τους, ηλίου φαεινότερον ότι σκιάν διαθέτουν!”

Στη συνέχεια της φιλοσοφικης τούτης μελέτης καταλήγω στο υγιές συμπέρασμα ότι η του όνου σκιά που αποτελεί τεράστιο φιλοσοφικό ζήτημα το οποίο ανέκαθεν ταλάνιζε τις τάξεις των φιλοσόφων της χώρας, έχει ήδη – χάριν των πειραμάτων και των συλλογισμών μου – περάσει σε νέα φάση.

Αφενός απέδειξα ότι η ύπαρξις της σκιάς αποδεικνύει την ύπαρξη του όνου αφετέρου υπέδειξα ότι η ύπαρξις του όνου αποδεικνύεται με την ύπαρξη της σκιάς του. Επίσης απέδειξα ότι αμφότερα τα του όνου είδη, έχουν σκιά.

Όπερ η φιλοσοφία ενίκησε, τα σκότη διεσκορπίσθησαν και η αλήθεια έλαμψε.

Μένει να ερευνηθεί η συγγένεια των του όνου ειδών, την μελέτη όμως αυτή, αφήνω εις χείρας συναδέλφων δια να μη θεωρηθεί ότι είμαι μονοφαγάς και δεν αφήνω περιθώρια εις άλλους ερευνητάς να επιδείξουν τας φιλοσοφικάς των γνώσεις.

εξάποδος όνος! έχει άραγε σκιά αυτό το είδος;

Φιλοσόφησε απτάιστως, ο Δρ ΑπαράδεΧτος,

Μελετητής και Φιλόσοφος και Ιατρός άνευ χαρτοφυλακίου.

σημ. Τα ανωτέρω αποτελούν μέρος της ομιλίας Του, εις την “ένωσιν εφαπλωματών ελλάδος”, γνωστής και ως ΕΕΕ, κατά την διάρκεια ημερίδας με θέμα “περί του απταίστως φιλοσοφείν και του απαρεμποδίστως ξαπλώνειν υπό σκιάν” .

e-σχέσεις

2011-03-08T19:18:00.001+02:00

Κίτσα άϊ λάβ γιου! Λάκης (:

δύο νέοι - ή σχεδόν νέοι - άνθρωποι γνωρίζονται σ΄ ένα τσατ ρουμ και ερωτεύονται ....

δύο άλλοι αναπτύσσουν το αίσθημα της μεταξύ τους εκτίμησης χωρίς να έχουν συναντηθεί, χάριν ενός μπλογκ...

κι΄ εκείνοι οι δύο αγαπήθηκαν χάρη στα λόγια και τις ιδέες που αντάλλαξαν σε μια ιστοσελίδα...

όλοι μαζί σχολιάζουν ακατάσχετα, λένε όσα δεν τολμούν να πουν δια ζώσης, κάποιες στιγμές -αναπόφευκτα- προσπαθούν να γίνουν αρεστοί και έρχεται η ώρα που νιώθουν την απουσία του “εταίρου e-ημίσεως” που άργησε να e-επικοινωνήσει μαζί τους.

και αίφνης, οι εξ΄ αποστάσεως e-εραστές συναντιούνται

και ο μύθος καταρρίπτεται

και η σεξουαλική μπλογκερ είναι μεστωμένη χαμηλοκώλα

και ο ανδροπρεπής τσάτερ κακέκτυπο κουασιμόδου

και ενώ οι άυλες υποστάσεις έχουν βρει σημεία επαφής και αφορμές έλξης και αιτίες συναισθημάτων, τα μάτια αρνούνται να συμμετάσχουν στη μέθη της φαντασίας

είναι ο κακοφτιαγμένος τσάτερ άσχημος;

η χαμηλοκώλα μπλόγκερ αντισεξουαλική;

και γιατί το γερασμένο κορμί της “λίτσας” πρέπει σώνει και καλά να είναι ανασταλτικός παράγοντας της νεανικής της ψυχής;

μήπως φταίει η “κίτσα” που έρχεται σε συσκευασία χαμηλοκώλας;

και ο “λάκης” που 'ναι σα στραβοχυμένος λουκουμάς;

ή όλοι μαζί που αφήνουν το νου με τα μάτια να βλέπει;

φταίνε τα μάτια ή το ιντερνετ;

πότε είναι πραγματικός ο “λάκης”;

στο τσατρουμ ή στο εστιατόριο που συνάντησε τη “λίτσα”;

πότε είναι αληθινή η “κιτσα”;

στο μπλογκ της ή μπροστά στον καθρέφτη της;

και ποιος είναι ο μεγαλύτερος ψεύτης; η όραση ή η φαντασία;

υ.γ. το παραπάνω δε βασίζεται σε προσωπική εμπειρία μα σε προσωπική ανησυχία....