έλα

έλα να ταξιδέψουμε στις ομοιότητες του μακρόκοσμου με τον μικρόκοσμο

κι΄ ας φωτίσομυε το ταξίδι με τους ήχους της νύχτας στο φαλακρό βουνό του Μουσόρτζκι

δόΧτωρ προδάξιονς ΕΠΕ*

*Εταιρεία Περιορισμένης Έμπνευσης

ανταπόκριση από αθήνα

ημέρα 1η
το χρηματιστηριο ανεβαινει, το ηθικο πεφτει και οι δρομοι γεμισαν με οσφυοκαμπτες σχιζοειδεις και μελαγχολικους υποψηφιους αυτοχειρες. αυτα παθαινει ο λαος που την ταυτοτητα του αποποιηθηκε και σε δογματα ενεσκυψε. "Είπατε τω βασιλεί χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά. Ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνιν, ου παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ».

ημέρα 2η
το χρηματιστηριο πεφτει, το ηθικο παραμενει χαμηλο και οι δρομοι ειναι μισογεματοι απο τους εναπομειναντες οσφυοκαμπτες σχιζοειδεις και μελαγχολικους υποψηφιους αυτοχειρες. αυτα παθαινει ο λαος που φωτοσβεστες θεοδοσιους και φονιαδες ιουστινιανους ονομασε "μεγαλους" .....

περί σπουδαιότητος σπουδή

Εντός σπουδαίου πύργου που ξεχείλιζε σπουδαίες προσωπογραφίες σπουδαιοτάτων προγόνων, έζησε τις σπουδαίες στιγμές του σπουδαίου έθνους μας, ένας σπουδαίος άνθρωπος.  Και μια μέρα έπαθε μια, τω όντι, σπουδαία ίωση. Και παρά τις σπουδαίες προσπάθειες σπουδαιοτάτων επιστημόνων, ο σπουδαίος οργανισμός του νικήθηκε από σπουδαιότερο, καθώς αποδείχθηκε, ιό.  

Και τώρα πλέον αναπαύεται εντός σπουδαίου μνήματος, εντός του σπουδαιοτέρου κοιμητηρίου, εντός της σπουδαιοτάτης πόλης μας.  

Σπουδαία τα βρήκα όλα αυτά, και ένιωσα την σπουδαία επιθυμία να τα μοιραστώ μαζί σας. 
Όπερ και έπραξα και συγνωμηνέσφαλα (αν).

τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει τη φύση. αφήστε τους οικολόγους να λένε.... το μόνο που μπορούμε να καταφέρουμε είναι να κάνουμε την γη ακατάλληλη για το είδος μας. ... όμως θα επιβιώσουν οι κατσαρίδες οι οποίες είναι εξίσου σημαντικές και εξίσου ασήμαντες για το σύμπαν όσο και ο άνθρωπος!

σκεφτόταν μια λιμνούλα....

«Έχει πολύ ενδιαφέρον αυτός ο κόσμος στον οποίο βρίσκομαι.  Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η τρύπα στην οποία βρίσκομαι. Μου ταιριάζει γάντι, έτσι δεν είναι; Για την ακρίβεια, μου ταιριάζει τόσο απίστευτα καλά, που πρέπει να φτιάχτηκε για να με έχει μέσα της!»

Ντάγκλας Άνταμς

σκέψεις σε μορφή powerpoint

έλα Rs from Tomazo Pagonis

ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑ - Δανιήλ Χαρμς

Ο Πετρώφ ανεβαίνει στο άλογό του και, απευθυνόμενος στο πλήθος, εκφωνεί έναν λόγο σχετικό με το τι θα συνέβαινε αν στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το Δημόσιο Πάρκο, χτιζόταν ένας αμερικανικός ουρανοξύστης. Το πλήθος ακούει και είναι ολοφάνερο πως συμφωνεί. Ο Πετρώφ γράφει κάτι δικό του στο σημειωματάριό του. Από το πλήθος αποσπάται ένας άντρας μετρίου αναστήματος και ρωτάει τον Πετρώφ τι δικό του

έγραψε στο σημειωματάριο. Ο Πετρώφ απαντά πως αυτό αφορά μόνο στον ίδιο. Ο μετρίου αναστήματος άντρας επιμένει. Η μια κουβέντα φέρνει την άλλη, κι επακολουθεί καυγάς. Το πλήθος παίρνει το μέρος του μετρίου αναστήματος άντρα κι ο Πετρώφ,

για να γλιτώσει το τομάρι του, σπιρουνίζει το άλογό του κι εξαφανίζεται, καλπάζοντας σαν τρελός. Το πλήθος ταράζεται και, επειδή αναζητούσε ένα θύμα, αρπάζει τον μετρίου

αναστήματος άντρα και του κόβοει το κεφάλι. Το κομμένο κεφάλι κατρακυλά στον δρόμο και πάει και σκάζει σε μιαν υδρορροή. Το πλήθος, αφού ικανοποίησε τα πάθη του,

διαλύεται.

Δανιήλ Χαρμς

Μετ. Γιώργος Μπλάνας

από το βιβλίο "Βρέχει Γριές και άλλες ιστορίες"

Η Κίρκη, τα γουρούνια κι΄ ο μαγικός ο Ξίφος

Όταν την είδαν σάστισαν.   Πρώτα τα στήθια κοίταξαν πού 'ταν αγαλματένια. Κατόπιν τα σκέλια τα μισάνοιχτα, τα μυητικά,  Μερικοί ... ίσως να 'δαν και τα μάτια της που ήταν θεϊκά.

Μα προπαντός μαστόρισσα. Ήξερε κόλπα ζόρικα που κάνουν στις ιντίες. Μ΄ ένα της βλέμμα ίδρωσαν Με μιαν αδιόρατη των ματιών υπόσχεση, έλιωσαν. Κι΄ όταν τους κάλεσε στην υγρή εστία για να τους μυήσει στα βάθη των ενστίκτων, μαγεύτηκαν τα ξίφη  τους κι΄ υγράνθηκε η γαία. Και της ανάγκης γίναν είλωτες. Τα γουρούνια.

Έτσι, του Οδυσσέα οι γενναίοι σύντροφοι, οι πεινασμένοι για γυναίκα ναυτικοί, κυλίστηκαν στις λάσπες, και γουρούνιασαν.  Μαγεμένοι και αχόρταγοι, δέσμιοι των ξιφών τους, στρογγυλοκαθισμένοι σε λάσπες ιδρώτα και υγρών, οι αυνάνες του αιδοίου, ... τον χάσανε το στόχο. 

Πάει το νόστιμον ήμαρ, πάει κ η Ιθάκη. ... τα γουρούνια.

Και την Κίρκη την είπαν μάγισσα.

Κι΄ ο Τσιτσάνης την είπε αρχόντισσα κι΄ αχάριστη.

Και ζήσανε αυτοί καλά σε νύχτες μαγικές και μεις σε ονειρεμένες.

Μιαν άλλη φορά θα σας πω ποιος είναι ο μαγικός ο Ξίφος και ποια τα μαγεμένα ξίφη. Με ποιον τρόπο έσωσε ο πολυμήχανος τζαναμπέτης ο Οδυσσέας τα γουρούνια και  πως τα ξέχασεν η μάγισσα και ξαναγίναν άνθρωποι π' ανάθεμά τους. Θα σας πω επίσης ότι κι΄ ο πολύτροπος έγινε προσωρινά γουρούνι μα είλωτας δεν έγινε.  Και έβαλε την μάγισσα να προσκυνήσει τον μαγικόν του Ξίφο, δείχνοντάς της ποιος είναι ο αληθής αφέντης του μαγικού Αυλού ή όπως αλλιώς θέλετε να τον πείτε..., Και μαγεύτηκεν η μάγισσα κι΄ έγινε γουρούνα και δούλα, ξεχνώντας πως κάποτες ήτανε αρχόντισσα.   Μα αυτά μιαν άλλη φορά θα σας τα διηγηθώ, σε άλλο παραμύθι, ... για την ώρα σας αφήνω ν΄ ακούσω λίγον Μότσαρτ.....

Μα να θυμάστε μόνο αυτό.   Αλίμονο στον άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα, που χει τον Αυλόν του,  ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε,  μαγεμένο και όχι μαγικό. 

ζωγραφίζοντας μια συνηθησμένη μέρα ...

Ο διπλανός μου είναι απασχολημένος. Διορθώνει τη θέση των μυωπικών γυαλιών που όλο πέφτουν απ΄ τη γλιστερή προβοσκίδα του. Καθόλου δεν τον νοιάζει το πύον που έχει συσσωρευτεί γύρω και κάτω απ΄ το κάθισμά του.

Απέναντι κάθεται ένας μυώδης διανοούμενος. Προφανώς αισθάνεται άβολα στη στενή φούστα της στολής του. Βγάζει από το νεσεσέρ του ένα βιβλίο και ένα ψαλίδι. Κόβει το εξώφυλλο σε λωρίδες και τρώει με βουλιμία.

Μια παρέα περαστικών συμπαραστέκεται λεκτικά στον πόνο της γριάς που έχασε τη μάσκα της, μα ευτυχώς ένας σκύλος με στολή θυρωρού τη βρίσκει κάτω από το κάθισμα του αστικού λεωφορείου. Οι υπεύθυνοι πιάνουν μεγάλα σφυριά και βοηθούν τη γριά να βάλει την πολύχρωμη μάσκα στη θέση της. Χτυπούν όλοι μαζί μέχρι που η γριά γίνεται φωτογραφία και χάνεται στο δυτικό τοίχο.

Μπροστά στον πάγκο με τα χρυσά αγάλματα, τα λασπόνερα σχηματίζουν λίμνη. Μια γυναίκα σπρώχνει το καρότσι της μέχρι της όχθες, σηκώνει με κόπο την παραφουσκωμένη κοιλιά απ΄ το καρότσι και ξαπλώνει ανοίγοντας διάπλατα τα πόδια.

Τα χείλη ενός γέρικου αιδοίου γεμίζουν τις οθόνες όλων. Σε λίγο βγαίνουν οι ένοχοι. Ένα- ένα, επτά συνηθισμένα νεογέννητα παραμερίζουν τα ζαρωμένα χείλη του αιδοίου και, κάνοντας σαν ηθοποιοί σε χιλιοπαιγμένο ρόλο, πηδάνε στα λασπόνερα της λίμνης. Το μεγαλύτερο τρώει το μικρότερο και όλα μαζί αρχίζουν το παιχνίδι της αναρρίχησης.

Κάτι μαϊμούδες αναδύονται – με απόλυτα συγχρονισμένες κινήσεις ομολογώ – σ’ ένα στριφογυριστό ανοδικό χορό και αίφνης βυθίζονται ψηλά, στις λάσπες τ΄ ουρανού.

Δίπλα μου – από την άλλη πλευρά - κάθεται μία γυναίκα. Βγάζει – με τελετουργικές κινήσεις - τη μάσκα της, την αφήνει στο τραπέζι και φοράει μία άλλη. Πιο άνετη. Δε νιώθει ντροπή που αλλάζει μπροστά μου. Μετά πιάνει μια βαριά σιδερένια γραφομηχανή απ΄ το δίσκο ενός σερβιτόρου που περιφέρεται στον χώρο, την ακουμπά στα πίσω πόδια της και αρχίζει να κτυπά τα πλήκτρα με μανία. Όμως η γραφομηχανή δεν έχει αλφατέσσερα…….. Δεν έχει χαρτί!

Ανησυχώ! Πνίγομαι! Νιώθω εγκλωβισμένος!

Κάνω την καθιερωμένη κίνηση απελπισίας και οι σερβιτόροι με την κίτρινη στολή φέρνουν τον καθρέφτη.

Τον κρατάνε υπομονετικά και αρμοδίως μπροστά μου μέχρι να βεβαιωθώ.

Το ράμφος μου είναι στη θέση του. Η μάσκα μου γυαλιστερά χαμογελαστή.

Οι όρχεις μου, όπως πάντα, περίπου τρεις.

Τελικά, ... είναι μια συνηθισμένη μέρα.

Κακώς ανησύχησα...

Τομάζο Παγώνης

η ξένη

..... Τον άκουγα προσπαθώντας να κάνω τον αδιάφορο και είχα καταβάλει μεγάλη προσπάθεια να μη ζητήσω διευκρινήσεις για τις δεκάδες απορίες που γεννούσε η ακατάστατη διήγηση του. Μα προς μεγάλη μου απογοήτευση η ικανοποίηση της αχόρταγης περιέργειας διεκόπη απότομα όταν ένας υπάλληλος του ξενοδοχείου τον πλησίασε και του ψιθύρισε κάτι στ΄ αυτί.

“Συγνώμη κύριε Τραμοντάνα, δυστυχώς πρέπει να σας αφήσω.  Μα έχουμε χρόνο μπροστά μας.  Τη συνέχεια της ιστορίας θα σας την πω αργότερα. Έτσι κι΄ αλλιώς θα μείνετε μέρες απ΄ ότι είδα στα χαρτιά μου. Α συγνώμη.  Ξέχασα να σας δώσω την αλληλογραφία σας. Με συγχωρείτε.”

Μου έδωσε ένα μάτσο γράμματα και με άφησε μόνο να συνηθίσω τη νέα μου ανακάλυψη. Τη ροπή μου προς το κουτσομπολιό. Και άφησα για αργότερα τους φακέλους με την αλληλογραφία που είχα ζητήσει απ΄ την γραμματέα μου να προωθεί στο «ξενοδοχείο των αποσυρθέντων» και συγκεντρώθηκα σ' αυτά που για την ώρα εξουσίαζαν το ενδιαφέρον μου.   Ήμουν πιόνι μιας φιλήδονης περιέργειας.  Οι ιστορίες που είχα πλάσει στο μυαλό μου για την ξένη δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα που μαρτυρούσε ο επίσης ξένος, μα αδιάφορος για μένα, εθελοντής αφηγητής.  Και προσπάθησα να φτιάξω μόνος τη συνέχεια της ιστορίας.  Μα τίποτα το εξαίσιο δεν κατάφερνα να σκαρφιστώ.  Ενώ αντίθετα, ο ενθουσιασμός της αφήγησης του ξενοδόχου μαρτυρούσε μιαν ιστορία με πλοκή γεμάτη ανατροπές... Τώρα πια, η ξένη, δεν είχε μόνο τις θηλές της να ταΐζουν το ενδιαφέρον μου. Είχε και μιαν υπόσταση, διαμορφωμένη απ΄ τις καταγραφές του αφηγητή, που παρουσίαζε ένα συγκεκριμένο ανθρώπινο χαρακτήρα.  Το χιονισμένο τοπίο απέκτησε ρυτίδες μα ήταν ακόμα άσπιλο. Και το  θλιβερό άλλοθι για τη συμμετοχή μου στις παράνομες ακουστικές διεισδύσεις που με ωθούσε η αφήγηση του ξενοδόχου ήταν η περιέργεια.  Μα αφορμή, παρέμεναν δύο θηλές και κίνητρο η μονομερής έλξη για το, σμιλεμένο απ΄  το ίδιο τον θεό έρωτα,  κορμί μιας ξένης.  Για ένα κορμί του οποίου μόνο το περίγραμμα είχα μελετήσει, κι΄ αυτό χάρη στην πλαστικότητα των φορεμάτων που το κάλυπταν.  Για ένα κορμί που σαν έκλεινα τα μάτια έμενε γυμνό αφήνοντάς με να βλέπω κάθε κρυφή του λεπτομέρεια. Και γεννιόντουσαν ανεξέλεγκτες επιθυμίες διαπλοκής... 

συνεχίζεται...