Kseniya Simonova - Sand Animation

...αφιερωμένο στην εφήμερη ομορφιά ....

Στη μόνη Mercedes που αγάπησα....

Η Mercedes Sosa, έφυγε χθές.

Στην άκρη της πόλης

Γνώριζε καλά πως κάθε άνθρωπος έχει ένα κατά-δικό του φύλακα άγγελο, μα οι μνήμες της πρώτης παρουσίας του, χάνονταν σ΄ ένα πυκνό σύννεφο χρόνου. Είχε, είναι αλήθεια, καιρό να φανεί μα η άυλη παρουσία του ήταν τόσο ζωντανή λες και δεν είχε λείψει ούτε ένα λεπτό. Και όμως. Τώρα που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου της, τώρα που τον είχε αληθινά ανάγκη, ο άγγελός της ήταν εξαφανισμένος.

Κίνησε, όπως κάθε κυριακάτικο βράδυ, για τον καθιερωμένο, ως την άκρη της πόλης, περίπατο, μοναδική απόδραση και απαραίτητη ανάσα στο τέλμα της ζωής της.

Και ομίχλη έχει αγκαλιάσει την πόλη προστατευτικά. Νιώθει σίγουρη, ... όπως τότε.

Το ανελέητο βάρος του χρόνου είχε γίνει ένα με την ομίχλη. Τα βήματά της την οδήγησαν, όπως πάντα, μπροστά απ΄ το δημοτικό σχολείο μα αυτή τη φορά δεν ένιωσε εκείνο το φαρμακερό τσίμπημα της μνήμης.

Και - τι περίεργο - για πρώτη φορά μετά από χρόνια, νιώθει το βήμα της ανάλαφρο, ... όπως τότε.

Στάθηκε και άκουσε τις παιδικές φωνές που ξεχείλιζαν απ΄ το άδειο σχολικό κτίριο και ξεχώρισε τη δική της. Οι φωνές ήταν εκεί από τότε που φορούσε μπλε ποδιά και η ζωή φαινόταν αιώνια. Από τότε που ο χρόνος κυλούσε απελπιστικά αργά. Αλήθεια πως κατάφερε να αναπτύξει τέτοια ταχύτητα αυτός ο κουραστικά αργός χρόνος της νιότης;

Και ο χρόνος κυλά και πάλι αργά, ...όπως τότε.

Σε λίγο πέρασε μπροστά απ΄ την άδεια εκκλησία. Μια άμαξα περίμενε τη νύφη. Ξεχώρισε την παρουσία της που, με γέλια και με τον άντρα της αγκαλιά, περνούσε ανάμεσα στους καλεσμένους.

Και είναι τόσο ευτυχισμένη τόσο αισιόδοξη, ... όπως τότε.

Ανάλαφρη, σαν να πετούσε, έφτασε στη κεντρική πλατεία. Δίπλα στο δημαρχείο το γραφείο του δικηγόρου. Στο φως της λάμπας είδε τον εαυτό της που κρατούσε το διαζευκτήριο στο χέρι. Λίγα μέτρα πιο κει, ήταν το βιβλιοπωλείο στο οποίο εργάστηκε τόσα χρόνια.

Τα σκονισμένα ράφια είναι γεμάτα ιδέες που γίναν λέξεις, ... όπως τότε.

Η μυρωδιά του κιτρινισμένου χαρτιού περνούσε πολλές απ΄ τις καταγεγραμμένες ιδέες στο μέλλον μα μόνο λίγες στην αιωνιότητα. Τι περίεργο. Ανάμεσα στα βιβλία ήταν και το δικό της. Αυτό που έγραψε μα δεν κατέγραψε ποτέ.

Και όλες οι μνήμες είναι ζωντανές, ... όπως τότε.

Λίγο πιο κάτω ήταν το εμπορικό κατάστημα της κόρης της. Πλησίασε στη βιτρίνα και, ... σα να την είδε να διαγράφεται στο φως μιας λάμπας. Η ομίχλη είχε γλιστρήσει μέσα στο κατάστημα και κόρη της, ολόκληρη γυναίκα πια, της χαμογέλασε. Χρόνια είχε να της χαμογελάσει.

Και νιώθει αυτή την, κάθε φορά πρωτόγνωρη, γλύκα,... όπως τότε.

Είχε φτάσει πια στο τέρμα του περιπάτου της. Στάθηκε πάνω στη μικρή πέτρινη γέφυρα και προσπάθησε να ακούσει την πόλη. Κάθε φως που ξεχείλιζε τα παράθυρα της έλεγε και μια ιστορία. Συνήθως μια θλιβερή, σαν την δική της, και κάποτε μια χαρούμενη ιστορία. Μια βαρετά ίδια ιστορία. Κάπου εκεί, πίσω απ΄ τους θολούς τοίχους ήταν οι αιχμάλωτοι της πόλης. Χάζευαν, μάλωναν, διάβαζαν, έτρωγαν, κάναν έρωτα και ήταν μόνοι.

Και τότε παρουσιάστηκε ο φύλακας άγγελός της.

• "Που ήσουν;”, του είπε δίχως να νιώθει πια την πίκρα που την είχε ποτίσει όσο τον περίμενε. “Τόσα χρόνια παρουσίας και τώρα που σε χρειάζομαι, ... τώρα χάθηκες; Σ΄ έχω ανάγκη δεν το καταλαβαίνεις;”, και τα λόγια αυτά τα είπε μηχανικά, μόνο και μόνο γιατί είχε από χρόνια θελήσει να τα πει.
• "Μα τώρα πια γλυκιά μου δε με χρειάζεσαι. Τώρα είσαι εσύ!”, έτσι είπε και έγινε ένα με την ομίχλη της πόλης.

Τρόμαξε. Πέταξε στην όχθη του μικρού ποταμού σα χαμένη.

Τα νερά είναι αφύσικα ακίνητα. Γυρνά το βλέμμα προς την πόλη και τρομάζει. Δεν είναι η πόλη που ήξερε. Ένας παραμυθένιος πίνακας ζωγραφικής είναι η πόλη. Χαμηλώνει το κεφάλι και βλέπει τη σιλουέτα της να αντικατοπτρίζεται στα ακίνητα νερά.

Ναι! Έχει φτερά. Φορά ένα αραχνοΰφαντο άσπρο φόρεμα και η μορφή της είναι αέρινη. Ο χρόνος έχει σβηστεί απ΄ το βλέμμα της και τα μαλλιά της είναι όπως τότε... Τότε που....

Και ξαφνικά νιώθει το βάρος της νέας πραγματικότητας να την πλακώνει. Σέρνεται ως την πέτρινη γέφυρα, ως την άκρη της πόλης, και λυγίζει. Ένας ζωντανός πίνακας είναι η πόλη. Και η ίδια έξω απ΄ την ομίχλη της θνητότητας νιώθει πως η πόλη την διώχνει και την έλκει συγχρόνως.

Μα είναι φανερό πως ο δημιουργός του πίνακα έβαλε τρεις δόσεις λύπης και μια μόνο δόση χαράς στην παλέτα του. Έκρυψε καλά τους φύλακες αγγέλους στην ομίχλη και έδωσε σχήματα παραμυθένια στην απελπισία. Λίγες αν είχε προσθέσει μόνο πινελιές, η νύχτα θα γινόταν μέρα. Τα φώτα του δρόμου θα έσβηναν και ένα άλλο φως θα διασκορπιζόταν στην πρωινή ομίχλη. Μα προτίμησε ν΄ αφήσει τα κρυμμένα πλάσματα της πόλης να ανακαλύψουν μόνα τους το φως.

Και ο χρόνος είναι πια στα χέρια της.

Γυρίζει το κεφάλι κι΄ αποστρέφεται την πόλη. Σταματά το χρόνο και περνά στην αιώνια στιγμή της επιστροφής της. Τώρα πια είναι αυτή και είναι στην άκρη της πόλης. Λουσμένη στο φώς. Στο επίκεντρο και αναπόσπαστο μέρος μα έξω απ΄ τον πίνακα της ζωής της.

Ο πίνακας που μου είπε την παραπάνω ιστορία,

είναι δημιούργημα του Γιάννη Νίκου,

από τον κύκλο "Ο κόσμος των Αγγέλων"

και έχει τίτλο

"Στην άκρη της πόλης"

110 X 175 cm, λάδι σε μουσαμά - 2002

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για ένα μπαγάσικο ντιμπέιτ

είδα εψές στον ύπνο μου τρομαχτικό ντιμπέιτ

και θέλησα να σας το πω, να είσαστε απντέιτ

ήτανε δύο γάιδαροι, που μίλαγαν με πάθος

χωρίς να λένε τίποτα χωρίς να κάνουν λάθος

και μάλωναν δίχως αιδώ σε ξένον αχυρώνα

τάχα πως αγωνίζονται τον τίμιο αγώνα

(ρεφραίν μετά συγχωρήσεως)

του θειού του ένας ανηψιός

κι΄ενός πατέρα κάποιος γιός

κλερονομήσαν κόμματα

κόμματα κι΄ ονόματα

ο ένας ήτανε ισχνός ο άλλος σα ταρτούφος

ο ένας ήτανε χαζός κι΄ ο άλλος ήταν μπούφος

ο ένας ήταν φαφλατάς κι΄ ο άλλος παρλαπίπας

ο ένας ήτανε φαιδρός κι΄ ο άλλος, ... λίγο “πίπας”

γκαρίζαν μ΄άψογη πειθώ τα ψέμματα που λέγαν

μιλούσαν βλέπεις άλλωστε, στα ζώα που αρμέγαν

(ξανά ρεφραίν μετά συγχωρήσεως)

του θειού του ένας ανηψιός

κι΄ενός πατέρα κάποιος γιός

κλερονομήσαν κόμματα

κόμματα κι΄ ονόματα

όλα τα κάναν επειδή

να είναι θέλαν αρεστοί

να τους θαυμάσουν οι αστοί

να γίνουνε πρωθυπουργοί

για νάχουν ξάπλες και φαί

νύν και αεί και εσαεί

¨¨¨¨¨¨¨¨¨

και μετά ξύπνησα ...

Και οι δύο γάιδαροι του άσματος που είδα στον εφιάλτη μου (το οποίο άσμα σημειωτέον, το τραγουδούσε εις άψεστον σκυλαδικήν γνωστή αοιδός και υποψήφια βουλευτίνα), ζητούσαν την ψήφο των ζώων επειδή λέει ήταν καλοί και αγαθοί και νοικοκυραίοι και πανέξυπνοι και ικανοί και φιλόζωοι και θέλανε λέει το καλό των ζώων, γι΄ αυτό τα ζώα έπρεπε να τους εμπιστευτούν.

Και μετά ξύπνησα ακόμα πιο πολύ, και άνοιξα τον ονειροκρίτη και έμαθα πως οι γάιδαροι του ονείρου μου ήταν μπροστότραγοι μιας αγέλης αρπακτικών τα οποία έχουν χέρια και πόδια υγιή αλλά κάθε τόσο βάζουν ένα γάιδαρο στη θέση του μπροστότραγου με σκοπό να πείσουν τα ζώα να τον ψηφίσουν για πρωθυπουργό ούτως ώστε τα αρπακτικά με τα υγιή χέρια και πόδια να τρώνε και να πίνουν δίχως να χρησιμοποιούν χέρια ή πόδια.

freedom from choice

- Εφημερίδεεεεες! Έκτακτο παράρτημααααα! Εφημερίδεεεες! Εκλογές σε επαρχιακό υποκατάστημα πολυεθνικής κομματικής εταιρείας, της οποίας μου διαφεύγει το όνομααααα! Εφημερίδεεεες!

- Τι λε ρε μεγάλε? Πάλι τη γνώμη μου ζητάνε οι μπαγάσες. Μπράβο ρε παιδί μου. Δημοκράτες οι άθρωποι.

- But of cource my dear! Your choice is of great value to this company. You have freedom of choice You can choose anyone you like. Either the fat guy or the safrakiasmeno. As you wish my dear.

- Καλά, είναι άπαιχτοι οι τύποι. Μ΄ αφήνουν ν΄ αποφασίσω ανάμεσα στα προϊόντα που προσφέρουν, .... όποιο γουστάρω. Ρε μπος! Τίποτα άλλο σε καλύτερη τιμή έχετε;

- Oh my dear! We knew you would be confused, therefore we offer you the freedom from any further choice. You are free to chose any of the products we offer you. The safrakiasmeno or the fat guy. Is that understood?

- Εεεεε...

- You are very lucky mr Popolo. Thank to our company, you will not waste your time in,... err... in alternatives.

- Eυχαριστώ ρε μπος! Ο θεος να μου κόβει χρόνια ρε μπος και να δίνει ψήφους στους υποψήφιους της Global Political Decision Makers Ltd ρε Μπος!

..... και ένας βρωμοαναρχικός αλήτης οπαδός του Μπακούνιν, δηλητηριασμένος απ΄ τις φανφάρες της Έμμα Γκόλντμαν, σκεφτόταν πως στις 4 του Οχτώβρη, τι στιγμή που οι υπεύθυνοι πολίτες θα πάρουν τις τύχες της χώρας, μη σου πω και του πλανήτη..., στα χέρια τους, αυτός θα σφουγγαρίσει τη γιάφκα του, θα κουρέψει το αλητόσκυλό του, θα ξεψειρίσει το γάτο του, θα μαγειρέψει κάτι τις το χρονοβόρο, ...... και γενικώς θα κάτσει σπίτι. Άρχισε μάλιστα να σιγοτραγουδάει ένα μικροαστικό τραγούδι και πέρασε μπροστά απ΄ το νομοταγή πολίτη και τον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων της πολυεθνικής κομματικής εταιρείας, αφήνοντας μια πορδή,.... σκέτο μοσχολίβανο.

αι κρυφαί, της γαλής του, σκέψεις

Μία μέρα που χουζούρευε αρμοδίως,

κατόπιν νωχελικής πλην ωρίμου και συνάμα απολύτως φιλοσοφημένης σκέψεως,

η εις την ανωτέρω φωτογραφίαν εικονιζομένη γαλή,

κατέληξεν εις υγειές τι συμπέρασμα,

συμφώνως τω οποίω

"πηγή απάντων των προβλημάτων άτινα ταλανίζουσι την των ανθρώπων κοινωνίαν,

αποτελεί σιχαμερά τις νοοτροπία ......

κλπ κλπ κλπ

.....η οποία χαρακτηρίζει τα εν λόγω δίποδα".

Κατόπιν πιέσεων άτινας ήσκησα επί της εικονιζομένης γαλής προκειμένου να κατανοήσω τι εννοεί δια του όρου "σιχαμερά τις νοοτροπία",

η γαλή με ενεπιστεύθει,

και μου παρέθεσε σειράν νιαουρισμάτων,

τα οποία χάριν του πολυαγαπημένου μου systran,

μετέφρασα

και με δέος παραδίδω εις υμάς,

ω αναγνώσται,

κυρίως δι΄ εκπαιδευτικούς λόγους.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΗΝ ΠΟΡΔΗ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΓΙΑ ΜΟΣΧΟΛΙΒΑΝΟ (μετ. systran)

έτσι είπε η γαλή

και

κατόπιν τούτου

η γαλή

απεσύρθη εις τα ενδότερα

όπως αναπαυθεί περαιτέρω ....

εγώ δε ενέσκυψα επί του υπολογιστού

όπως μοιραστώ μεθ΄ υμών

τις καινές μου γνώσεις

Ψαραδοκυνηγοί

Πριν από εκατομμύρια χρόνια, ένα “αδικημένο” σε σωματική διάπλαση ζώο προσπαθούσε να επιβιώσει σε περιβάλλον εχθρικό.

Και παρότι τα άλλα ζώα, στα δόντια των οποίων συχνά κατέληγε ως εύγευστος και ευκολομάσητος μεζές, είχαν τη σοφία να σκοτώνουν μόνο για να φάνε και αυτό με την προϋπόθεση ότι πεινούσαν, το ντελικάτο ζώο αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το μυαλό του προκειμένου αφενός να αμυνθεί, αφετέρου να εξασφαλίσει τροφή και το ίδιο. Όμως το μυαλό του, ήταν φιλάσθενο σαν το σώμα του και γρήγορα μεταλλάχθηκε ... “Χάρη στον καρπό ενός δέντρου”, λένε οι έχοντες μέσον στα εξ αποκαλύψεως μυστήρια.

Πέρασαν αιώνες και χιλιετίες, μέχρι που το “χλεπονιάρικο” στάθηκε καλά στα δύο πισινά του πόδια και χρησιμοποίησε τα μπροστινά για να φτιάξει όπλα. Όμως, ποτέ του δεν κατάφερε να εκτιμήσει την μεγαλοψυχία και την σοφία των άλλων, των “προικισμένων” απ τη φύση ζώων. Όταν απέκτησε υπεροπλία, άρχισε να σκοτώνει, όχι για να εξασφαλίσει τον “επιούσιο”, μα για λόγους αναψυχής και γαστρονομικής τέρψης. Καμία σχέση με επιβίωση. Και παρότι είχε ήδη καταφέρει να δαμάσει το φυτικό βασίλειο, παρότι είχε ήδη εξασφαλίσει τροφή για να ζήσει αρχοντικά, ήθελε κοψίδια και αμελέτητα στη σχάρα,.. το “αρχίδι του ζωικού βασιλείου”.

Περίπου έτσι, φτάσαμε στον σύγχρονο “εγωκεντρικό τρελό πίθηκο” ο οποίος αρέσκεται στο κυνήγι και στο ψάρεμα. Φυσικά, ακόμα και το γαστρονομικό μέρος της διατροφής του έχει καλυφθεί μέσω της κτηνοτροφίας και της ιχθυοκαλλιέργειας, όμως ο “τρελός πίθηκος” θέλει διασκέδαση. Θέλει να σκοτώσει. Και επειδή ο φόνος της ίδιας του της ράτσας απαγορεύτηκε δια νόμου (με εξαίρεση τα κατά καιρούς βιετναμ/ιρακ/γάζα κλπ), το εγωπαθές χλεπονιάρικο θέλει να σκοτώνει ελάφια, δελφίνια, ζαρκάδια φάλαινες, τσίχλες, λαγούς και άλλα κατώτερα – σύμφωνα με την ηλίθια γνώμη του – όντα.

Είναι γνωστό ότι οι κυνηγοί και οι ψαράδες – στη συντριπτική τους πλειοψηφία – είναι τόσο ψεύτες, μα τόσο ψεύτες .... που δηλώνουν πως είναι φυσιολάτρες. Είναι φυσικά ευκολότερο να πιστέψει κανείς πως ένας καυλωμένος ταύρος είναι λάτρης των έργων τέχνης από κρύσταλλο, παρά πως ένας κυνηγός με το τελευταίου τύπου πολυβόλο με λέιζερ και υπεριώδεις ακτίνες που κάνουν τη νύχτα μέρα, αγαπά τη φύση. Εκτός αν το ελάφι, το ζαρκάδι και ο λαγός, .... δεν είναι μέρος της φύσης. Εκτός αν οι καυλωμένοι ταύροι, τις καθημερινές εργάζονται σε υαλοπωλεία και τα σαββατοκύριακα πίνουν καφέ στις αρένες....

Και είναι τόσο “κότες” οι κύριοι ψαραδοκυνηγοί που συνεχώς απαιτούν από τους “απιστήμονες” να εξελίσσουν τα φονικά, ενάντια στη φύση, όπλα. Νέα λέιζερ, πιο ευθύβολα κανόνια, δολώματα που φωσφορίζουν, προβολείς που στραβώνουν, αθόρυβοι δυναμίτες στην γαλαζοπράσινη ακτή.. και πάει λέγοντας. Είναι τόσο κοτούλες, που αν τύχει και πιάσουν σμέρνα στο αγκίστρι χέζονται πάνω τους. Πυροβολούν ξανά και ξανά το αγριογούρουνο μη τύχει και μισοπεθαμένο καθώς είναι τους ξεσκίσει το ροδαλό τους κωλαράκι.

Και ο αγώνας είναι άνισος, δίχως κίνδυνο για τον ερασιτέχνη ψαραδοκυνηγό. Ευτυχώς τα ζώα τύπου “ψαραδοκυνηγός” είναι τόοοοοσο, ... μα τόσο ηλίθια, ώστε σε τακτά χρονικά διαστήματα αλληλοσκοτώνονται. Δίνουν αξία ο ένας στον άλλον περνώντας τον για θήραμα και πυροβολούν... Δεν δίνουν αξία στα δελτία θυελλωδών ανέμων και τους τρώει η θάλασσα. Κυνηγάνε το ροφό και πνίγονται. Κρίμα βέβαια, .... γιατί ζώα είναι και αυτοί! Είναι όμως ζώα που χάνονται λόγω βλακείας την ώρα της διασκέδασής τους. Και η διασκέδασή τους είναι να σκοτώνουν τα άλλα ζώα δίχως λύπηση και δίχως αιδώ. Και κομπάζουν με υπερβολές, διηγούμενα το ανούσιο και ανόσιο κατόρθωμά τους. Και περιγράφουν τα φονικά και το ξεπάστρεμα της φύσης που δήθεν λατρεύουν δίχως να αισχύνονται οι κόπανοι.

Μόνη ελπίδα το κυνηγοψάρεμα της ίδιας τους της ράτσας.

Μόνη λύση, να επιστρατευθούν οι ψαραδοκυνηγοί και – κατόπιν κληρώσεως – οι μισοί να γίνουν ¨κακοί τρομοκράτες” και οι άλλοι μισοί “καλοί σύμμαχοι”. Να ψαρεύει και να κυνηγάει ο ένας τον άλλον μέχρι να αλληλοφαγωθούν και να μείνει ένας νικητής. Ο πιο αιμοβόρος.

Και ο νικητής να ανασκολοπιστεί από όλους αυτούς που έχουν βαρεθεί να ακούν τα ψέμματα των ψαραδοκυνηγών....