Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

τα άνω και τα κάτω άνωκάτω

Μια και το μποτιλιάρισμα είναι απαράδεκτο, αποφάσισα ο απαράδεΧτος να φτάσω στον προορισμό μου υπογείως. Κατεβαίνω τις κυλιόμενες σκάλες, βγάζω εισιτήριο, στριμώχνομαι με εκατοντάδες αγνώστους , σιχτιρίζω τα κορναρίσματα και τα γαμοσταυρίδια και προσπαθώ να ηρεμήσω κλείνοντας τα μάτια. Υπολογίζω νοερά πόσα αυτοκίνητα προσπερνώ καθώς ο συρμός τρέχει στο στενό τούνελ και ηδονίζομαι. Νιώθω τα πεσμένα βυζιά της γερασμένης κοντόχοντρης διπλανής μου να πιέζουν το μπράτσο μου και ξενερώνω. Ανοίγω τα μάτια. Τα ξεπλυμένα μάτια μιας - εν Αθήναις ξεπεσμένης - βρετανίδας υπηκόου κοιτούν το ταβάνι με αγωνία. Δυο φοιτήτριες, σε αναγκαστική περίπτυξη λόγω υπερφόρτωσης του βαγονιού, κοιτούν πονηρά τον μελαμψό μετανάστη και χασκογελούν. Είναι οι μόνοι επιβάτες που γελούν. Όλοι οι άλλοι είμαστε βλοσυροί. Έχουμε φορέσει τη μάσκα “κάπου εδώ βρωμάει σκατά”. Ένας νεαρός κινείται σπρώχνοντας, και απευθυνόμενος στις μίζερες μάσκες μας λέει τα λόγια για πολλοστή φορά. “Κυρίες και κύριοι μόλις αποφυλακίστηκα. Ντρέπομαι που ζητιανεύω κυρίες και κύριοι μα είναι μεγαλύτερη ντροπή να κλέψω το πορτοφόλι ή το κινητό κάποιας κυρίας. Δώστε μια βοήθεια κυρίες και κύριοι γιατί είναι μεγαλύτερη ντροπή να κλέβω απ΄ το να ζητιανεύω κυρίες και κύριοι”. Δύο νεαροί, δε μοιάζουν με σεκουριτάδες, τον πλησιάζουν και τον σπρώχνουν βίαια προς την πόρτα. “Ευαγγελισμός!”. Οι πόρτες ανοίγουν. Οι δύο νεαροί πετούν έξω απ΄ το βαγόνι τον νεαρό και τον κλωτσάνε. “Μη ξαναπατήσεις το πόδι σου στο μετρό μας, κωλοπαίδι! Έ κωλοπαίδι!”. Οι πόρτες κλείνουν. “Επόμενη στάση Μέγαρο Μουσικής!” Οι νεαροί κινούνται σπρώχνοντας, και απευθυνόμενοι στις μίζερες μάσκες μας, λένε τα λόγια για πολλοστή φορά. “Κυρίες και κύριοι είμαστε ναρκομανείς. Ντρεπόμαστε που ζητιανεύουμε κυρίες και κύριοι μα είναι μεγαλύτερη ντροπή να κλέψουμε το πορτοφόλι ή το κινητό κάποιας κυρίας. Δώστε μια βοήθεια κυρίες και κύριοι γιατί είναι μεγαλύτερη ντροπή να κλέβουμε απ΄ το να ζητιανεύουμε κυρίες και κύριοι”. Ένας τετράγωνος ένστολος τους πλησιάζει. Βγάζει απ΄ την κωλοτσεπη το VHF. Οι νεαροί σταματούν τις κλαψιάρικες απειλές και αρχίζουν τις κλαψιάρικες κλάψες. “Έλα ρε φίλε! Μη φωνάζεις την αστυνομία ρε φίλε. Να! Θα κατεβούμε στην επόμενη στάση ρε φίλε.” “Εντάξει ρε μαλακισμένα, έχετε χάρη πούμαι στις καλές μου. Μα θα σας συνοδεύσω μέχρι την έξοδο κωλοπαίδια!”. “Φχαριστούμε ρε φίλε!”. “Μέγαρο Μουσικής!” Ανοίγουν οι πόρτες. “Που θα απειλήσετε πως θα κλέψετε το κινητό κάποιας κυρίας στο μετρό μου, κωλοπαίδια”.

Στην τυχαία λίστα που έχω διατάξει το iphone να σιγοψιθυρίζει στ΄ αυτιά μου, παρουσιάζεται η Μελίνα Μερκούρη εν μέσσω χειροκροτημάτων. “Όπου πέφτουν – καρχαρίες – βγαίνει αίμα – στον αφρό. Ο Μακίθ να μη το μάθει.......” “Επόμενη Στάση Αμπελόκηποι” “Αμπελόκηποι!”

Ανοίγουν οι πόρτες. Ανεβαίνω στην επιφάνεια.

Ως τα άνω, ούτω και τα κάτω. Ως εν ουρανών και επί της γης.

Σκατά!

8 σχόλια:

  1. Εκεί στο μετρό στους αμπελόκηπους όμως,καθώς ανεβαίνεις τις σκάλες για την επιφάνεια,σε χτυπάει πάντα ενας αέρας άλλο πράγμα και τα καθαρίζει όλα.
    Μέχρι την επόμενη φορά.

    καλημέρα δόκτωρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλήν ημέρα Kleine

    εχθές το απογευματάκι πάντως, καθώς ανέβαινα τις σκάλες με χτύπησε ένα ωραιότατο χαλάζι.

    και επειδή είμαι - ως γνωστόν - ανώμαλος, το καταφχαριστήθηκα.
    αγόρασα την 89η ομπρέλα με 3 ευρώ η οποία έσπασε λίγο πριν φθάσω πανόρμου . εκεί αγόρασα την 90η ομπρέλα με 3 ευρώ και το καλό μελαμψό παιδί που τις πουλούσε ήθελε να μου τη χαρίσει μα δεν δέχτηκα (είμαι ο καλύτερος πελάτης του ever)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΝΕΙΣ, ΜΗΠΩΣ, ΝΑ ΔΟΥΜΕ
    ΤΗΝ ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ;

    ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αααα...
    Κάνετε συλλογή από ομπρέλες λοιπόν!
    (κι εγώ παλιά έκανα από καπάκια μπύρας, ο καθείς και τα βίτσια του, μετά τα πούλησα κι έγινα πλούσιος!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ταξιδευτής
    μα φυσικά

    προτείνω σε όλους να τη δουμε και να την ξαναδούμε
    όχι μόνο διότι ειναι μπρεχτ βρε αδερφέ, αλλά ...

    να ....

    πρέπει να συνηθίσουμε την καθημερινότητα που ήρθε χωρίς να το καταλάβουμε.

    δεν είναι η επαιτεία (τη οποία παρεπιπτόντως ως γνήσιος βουδιστής,...δεν απορρίπτω)

    δεν είναι η βία μεταξύ των επαιτών (την οποία ως γνήσιος χριστιανός καταδικάζω)

    ούτε η βία της εξουσίας (την οποία ως γνήσιος αντιεξουσιαστής απεχθάνομαι)

    είναι όλα αυτά μαζί που δεν κατάφερα να χωνέψω στην αληθινή αυτή ιστορία, την οποία κατέγραψα μόνο και μόνο για να την ξορκίσω,... και να τη βγάλω απ΄ το μυαλό μου.


    οπότε, ναι!
    προτείνω όλοι να ξανα- ματα - δούμε την όπερα της πεντάρας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δίαρ Σπάϊ

    δεν κάνω συλλογή από ομπρέλες
    ξεχνάω ομπρέλες

    κάποιες από αυτές τις έχω ξεχάσει σπίτι, οπότε,... ναι έχω μια συλλογή από ομπρέλες

    και δεν τις πουλάω
    ... μπορεί να μου χρειαστούν κάποια μέρα που θα θελήσω - όπως και σεις - να γίνω πλούσιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπέρα!! Τυχαία, ψάχνοντας το τραγούδι της Μελίνας που αναφέρεται στο ποστ, έπεσα στο μπλογκ σας, που είναι υπέροχο!!

    Μπορώ να ρωτήσω για τον τίτλο του τραγουδιού, παρακαλώ;

    ευχαριστώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ουπς, τελικά το βρήκα, είναι από την όπερα της πεντάρας... ευχαριστώ, χάρηκα που σας βρήκα, και μάλλον θα μείνω...!!! -)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Χωρίς αιδώ, ρίχτο εδώ!
(... το σχόλιο, τί άλλο;)